Esc

Wyszukiwarka serwisu pojawi się wraz z katalogiem platformy. Do tego czasu proszę zacząć od jednej z poniższych pozycji:
ExplD CE / Product Safety 12 min

ExplD: Dyrektywa w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego (Dyrektywa 2014/28/UE) – wyjaśnienie

Dyrektywa wymaga, aby materiały wybuchowe do użytku cywilnego spełniały zasadnicze wymagania bezpieczeństwa z załącznika II, przeszły ocenę jednostki notyfikowanej i miały oznakowanie CE oraz niepowtarzalny identyfikator, a podmioty zajmujące się nimi posiadały licencję lub zezwolenie. Obowiązuje od 20 kwietnia 2016 r. i od tamtej pory nie została zmieniona.

Try the demo with ExplD — freeSprawdź produkt względem ExplD

Free account · no card · opens in the Demo Company

Przegląd z dnia 24 września 2026, recenzent: Conphora compliance team · Kolejny przegląd: 12 marca 2027 · Nie jest to porada prawna

Open the video page →

Kogo dotyczy

Objęte aktem

  • Materiały wybuchowe do użytku cywilnego: materiały i wyroby uznawane za materiały wybuchowe w zaleceniach Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych i należące do klasy 1 tych zaleceń
  • Wybuchowe materiały kruszące, lonty detonujące, lonty bezpieczeństwa, inne lonty i rurki uderzeniowe, detonatory i przekaźniki oraz materiały miotające i paliwa rakietowe, czyli cztery grupy, dla których w załączniku II określono szczególne wymagania
  • Materiały wybuchowe udostępniane na rynku Unii w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie, oraz materiały wybuchowe, których producent używa do własnych celów
  • Materiały wybuchowe przekazywane w obrębie Unii, czyli każde fizyczne przemieszczenie z wyjątkiem przemieszczeń w obrębie jednego i tego samego terenu, które wymagają zgody organu właściwego państwa członkowskiego odbiorcy
  • Podmioty gospodarcze: producenci, upoważnieni przedstawiciele, importerzy, dystrybutorzy oraz każda osoba fizyczna lub prawna zajmująca się przechowywaniem, używaniem, transferem, przywozem, wywozem lub obrotem materiałami wybuchowymi

Produkty pochodne i powiązane

  • Amunicja jest wyłączona z zakresu dyrektywy, z wyjątkiem procedury transferu, odstępstw w zakresie bezpieczeństwa i sieci wymiany informacji z art. 12–14 (art. 1 ust. 2 lit. c)
  • Materiały wybuchowe zgodne z normami zharmonizowanymi lub ich częściami, których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym, uznaje się za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa z załącznika II objętymi tymi normami (art. 19)
  • Importera lub dystrybutora, który wprowadza materiał wybuchowy do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje materiał wybuchowy w sposób, który może wpłynąć na zgodność, uznaje się za producenta (art. 9)
  • System niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności nie ma zastosowania do materiałów wybuchowych przewożonych i dostarczanych bez opakowania lub w samochodach pompowych do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego ani do materiałów wybuchowych wytwarzanych w miejscu robót strzałowych i natychmiast ładowanych (produkcja in situ); w ich przypadku, a także w przypadku materiałów wybuchowych wytwarzanych na własny użytek, oznakowanie CE umieszcza się na dokumentach towarzyszących (art. 15 ust. 1 i art. 23 ust. 5)
  • Do czasu przyjęcia przez Komisję aktów wykonawczych na podstawie art. 15 format niepowtarzalnej identyfikacji i obowiązki w zakresie prowadzenia ewidencji nadal określa dyrektywa 2008/43/WE zmieniona dyrektywą 2012/4/UE (art. 51 ust. 3)
  • Jeżeli materiał wybuchowy podlega również innym aktom Unii wymagającym deklaracji zgodności UE, sporządza się jedną deklarację obejmującą wszystkie te akty (art. 21 ust. 3)
  • Państwa członkowskie mogą na podstawie prawa krajowego uznawać za materiały wybuchowe substancje nieobjęte dyrektywą (art. 1 ust. 3)

Role w rozumieniu aktu

Producent (w tym właściciele marek i producenci na własny użytek)

Każda osoba fizyczna lub prawna, która wytwarza materiał wybuchowy lub zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie i wprowadza ten materiał do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo używa go do własnych celów; importera lub dystrybutora, który sprzedaje pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje materiał wybuchowy w sposób, który może wpłynąć na zgodność, uznaje się za producenta.

Źródło · Art. 2, point (9), and Art. 9
Upoważniony przedstawiciel

Każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę w Unii, która otrzymała od producenta pisemne pełnomocnictwo do działania w jego imieniu w odniesieniu do określonych zadań; pełnomocnictwo nie może obejmować obowiązku projektowania i wytwarzania zgodnie z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa ani sporządzania dokumentacji technicznej.

Źródło · Art. 2, point (10), and Art. 6(1)
Importer

Każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu na rynku Unii materiał wybuchowy z państwa trzeciego.

Źródło · Art. 2, point (11)
Dystrybutor (hurtownik lub sprzedawca detaliczny materiałów wybuchowych)

Każda osoba fizyczna lub prawna w łańcuchu dostaw, inna niż producent lub importer, która udostępnia materiał wybuchowy na rynku. Odrębnie zdefiniowany „dealer” to osoba, której działalność zawodowa polega w całości lub w części na wytwarzaniu, handlu, wymianie, wynajmie, naprawie lub przeróbce broni palnej i amunicji i który występuje wyłącznie w procedurze transferu amunicji.

Źródło · Art. 2, points (12) and (14), and Art. 12
Inny podmiot gospodarczy (przechowywanie, używanie, transfer, przywóz, wywóz lub obrót materiałami wybuchowymi)

Oprócz producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera i dystrybutora do podmiotów gospodarczych w rozumieniu dyrektywy należy każda osoba fizyczna lub prawna zajmująca się przechowywaniem, używaniem, transferem, przywozem, wywozem lub obrotem materiałami wybuchowymi, taka jak wykonawcy robót strzałowych, kamieniołomy i kopalnie; muszą oni posiadać licencję lub zezwolenie, uzyskiwać zgody na transfer i uczestniczyć w systemie niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności.

Źródło · Art. 2, point (13), Art. 11, Art. 15 and Art. 16

Sprzedają Państwo spoza UE? Zacznij tutaj →

Czy ExplD dotyczy Państwa produktu?

Trzy pytania i pierwsza odpowiedź oparta na przepisach o zakresie stosowania danego rozporządzenia. Konto nie jest potrzebne.

Przepisy stojące za tym sprawdzeniem
  1. Materiały wybuchowe, w tym amunicja, przeznaczone do użytku przez siły zbrojne lub policję zgodnie z prawem krajowym · dowolne · dowolne Poza zakresem Dyrektywa nie ma zastosowania do materiałów wybuchowych, w tym amunicji, przeznaczonych do użytku przez siły zbrojne lub policję zgodnie z prawem krajowym. Źródło · Art. 1(2)(a)
  2. Wyroby pirotechniczne (fajerwerki, wyroby pirotechniczne teatralne i inne wyroby pirotechniczne objęte dyrektywą 2013/29/UE) · dowolne · dowolne Poza zakresem Wyroby pirotechniczne objęte zakresem dyrektywy 2013/29/UE są wyłączone; załącznik I wymienia wyroby klasy 1 ONZ uznawane za wyroby pirotechniczne lub amunicję, a Komisja może go aktualizować w drodze aktu delegowanego, aby uwzględniać zalecenia ONZ. Źródło · Art. 1(2)(b), Art. 46 and Annex I
  3. Amunicja (pociski z ładunkami miotającymi lub bez nich oraz amunicja ślepa do broni palnej przenośnej, innych rodzajów broni i artylerii) · dowolne · dowolne Poza zakresem Amunicja jest wyłączona z wymagań dotyczących produktu, z wyjątkiem procedury transferu z art. 12, odstępstw w zakresie bezpieczeństwa z art. 13 i sieci wymiany informacji z art. 14; transfer amunicji do innego państwa członkowskiego wymaga licencji od państwa członkowskiego, w którym znajduje się amunicja, lub trzyletniego zezwolenia w przypadku transferów między dealerami. Źródło · Art. 1(2)(c), Art. 2, point (2), and Art. 12
  4. Prekursory chemiczne, które mogą być wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem do wytwarzania materiałów wybuchowych (azotan amonu, nadtlenek wodoru i podobne substancje) · dowolne · dowolne Poza zakresem Prekursory chemiczne nie są materiałami wybuchowymi klasy 1 ONZ i nie wchodzą w zakres dyrektywy; ich sprzedaż użytkownikom profesjonalnym i licencjonowanym osobom prywatnym reguluje odrębne rozporządzenie UE w sprawie wprowadzania do obrotu i stosowania prekursorów materiałów wybuchowych, które obowiązuje od 1 lutego 2021 r. i w Danii jest kontrolowane przez departament nadzoru rynku w Erhvervsstyrelsen. Źródło · Art. 2, point (1)Źródło
  5. Materiały wybuchowe do użytku cywilnego klasy 1 ONZ (wybuchowe materiały kruszące, detonatory, lonty detonujące, lonty, rurki uderzeniowe, ładunki wzmacniające, materiały miotające do użytku cywilnego) · Producent (w tym właściciele marek i producenci na własny użytek), Importer, Dystrybutor (hurtownik lub sprzedawca detaliczny materiałów wybuchowych), Upoważniony przedstawiciel · dowolne Objęte zakresem Materiały wybuchowe do użytku cywilnego można udostępniać na rynku tylko wtedy, gdy są zgodne z dyrektywą: zaprojektowane i wytworzone zgodnie z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa z załącznika II, ocenione według jednej z procedur z art. 20 z udziałem jednostki notyfikowanej, objęte deklaracją zgodności UE, opatrzone oznakowaniem CE i niepowtarzalnym identyfikatorem; obowiązki spoczywają na producencie, upoważnionym przedstawicielu, importerze i dystrybutorze i nie zawierają progu wielkości przedsiębiorstwa. Źródło · Art. 4, Art. 5 to Art. 8, Art. 15 and Art. 20
  6. Materiały wybuchowe do użytku cywilnego klasy 1 ONZ (wybuchowe materiały kruszące, detonatory, lonty detonujące, lonty, rurki uderzeniowe, ładunki wzmacniające, materiały miotające do użytku cywilnego), Materiały wybuchowe wytwarzane na własny użytek, dostarczane bez opakowania lub w jednostkach mobilnych do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego albo wytwarzane in situ w miejscu robót strzałowych, Materiały wybuchowe przemieszczane z jednego państwa członkowskiego do innego lub przez tranzytowe państwo członkowskie · Inny podmiot gospodarczy (przechowywanie, używanie, transfer, przywóz, wywóz lub obrót materiałami wybuchowymi) · dowolne Objęte zakresem Każda osoba, która przechowuje, używa, transferuje, przywozi, wywozi lub obraca materiałami wybuchowymi, jest podmiotem gospodarczym: musi posiadać licencję lub zezwolenie, może transferować materiały wybuchowe dopiero po uzyskaniu przez odbiorcę zgody państwa członkowskiego odbiorcy oraz ewentualnej zgody tranzytowej i musi przechowywać dane dotyczące niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności przez 10 lat. Źródło · Art. 2, point (13), Art. 11, Art. 15(3) and Art. 16
  7. Materiały wybuchowe wytwarzane na własny użytek, dostarczane bez opakowania lub w jednostkach mobilnych do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego albo wytwarzane in situ w miejscu robót strzałowych · Producent (w tym właściciele marek i producenci na własny użytek), Importer, Dystrybutor (hurtownik lub sprzedawca detaliczny materiałów wybuchowych), Upoważniony przedstawiciel · dowolne Objęte zakresem Producent, który używa materiałów wybuchowych do własnych celów, nadal musi zaprojektować i wytworzyć je zgodnie z załącznikiem II, zapewnić przeprowadzenie oceny zgodności i sporządzić deklarację; system niepowtarzalnej identyfikacji nie ma zastosowania do materiałów wybuchowych dostarczanych bez opakowania lub w samochodach pompowych do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego ani do wytwarzanych in situ, a w przypadku materiałów wybuchowych na własny użytek, dostarczanych w MEMU i wytwarzanych in situ oznakowanie CE umieszcza się na dokumentach towarzyszących, a nie na produkcie. Źródło · Art. 2, point (9), Art. 5(1), Art. 15(1) and Art. 23(5)
  8. Materiały wybuchowe przemieszczane z jednego państwa członkowskiego do innego lub przez tranzytowe państwo członkowskie · Producent (w tym właściciele marek i producenci na własny użytek), Importer, Dystrybutor (hurtownik lub sprzedawca detaliczny materiałów wybuchowych), Upoważniony przedstawiciel · dowolne Objęte zakresem Materiały wybuchowe można transferować w obrębie Unii dopiero po uzyskaniu przez odbiorcę zgody organu właściwego jego państwa członkowskiego, który weryfikuje, czy odbiorca jest prawnie uprawniony do nabywania materiałów wybuchowych i posiada niezbędne licencje; podmiot odpowiedzialny za transfer powiadamia każde tranzytowe państwo członkowskie i uzyskuje jego uprzednią zgodę, a dokument zgody towarzyszy materiałom wybuchowym do miejsca przeznaczenia. Źródło · Art. 11(2), Art. 11(4) and Art. 11(8)
  9. dowolne · dowolne · dowolne To zależy To, czy dyrektywa ma zastosowanie, zależy od tego, czy dany wyrób jest materiałem wybuchowym klasy 1 ONZ, a nie wyrobem pirotechnicznym, amunicją lub prekursorem chemicznym, czy jest przeznaczony dla sił zbrojnych lub policji, czy jest przemieszczany między państwami członkowskimi oraz jaką rolę pełni dany podmiot. Źródło · Art. 1, Art. 2 and Annex I

Kluczowe terminy

  1. Parlament Europejski i Rada przyjmują dyrektywę 2014/28/UE jako wersję przekształconą dyrektywy 93/15/EWG, dostosowaną do nowych ram prawnych Źródło · title and signature block after Art. 55
  2. Wejście w życie, dwudziestego dnia po publikacji w Dz.Urz. UE L 96 z 29 marca 2014 r.; od tej daty obowiązuje przekazanie uprawnień do aktualizacji załącznika I Źródło · Art. 54 and Art. 47(2)
  3. Zaczynają mieć zastosowanie obowiązki gromadzenia danych i prowadzenia ewidencji w systemie niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności z dyrektywy 2008/43/WE (art. 3 ust. 6 oraz art. 13 i 14); obowiązki dotyczące oznakowania obowiązywały od 5 kwietnia 2013 r. Źródło · Art. 15(1)
  4. Termin przyjęcia i opublikowania przez państwa członkowskie przepisów transponujących przepisy operacyjne wymienione w art. 52 ust. 1, w tym art. 3–10, art. 15 i 16, art. 21–27, art. 29–45, art. 50 i 51 oraz załączniki III i IV Źródło · Art. 52(1)
  5. Zaczynają obowiązywać przepisy krajowe; bezpośrednio obowiązują art. 1, pkt 1, 3–6 i 14 art. 2, art. 11, 12 i 13, art. 14 ust. 2, art. 17–19, odesłania do modułów D, E, F i G w art. 20, art. 28 ust. 5, 8 i 9, art. 46–49 oraz załączniki I, II, V i VI; dyrektywy 93/15/EWG i 2004/57/WE zostają uchylone; materiały wybuchowe zgodne z dyrektywą 93/15/EWG i wprowadzone do obrotu przed tą datą mogą nadal być udostępniane na rynku, a wydane na jej podstawie certyfikaty pozostają ważne Źródło · Art. 51, Art. 52(1), Art. 53 and Art. 54
  6. Zaczyna obowiązywać rozporządzenie (UE) 2019/1020: skreśla rozdział III, art. 15–29, rozporządzenia (WE) nr 765/2008, z których art. 41 dyrektywy stosuje art. 16–29 do materiałów wybuchowych, i wymienia dyrektywę 2014/28/UE jako pkt 47 swojego załącznika I Źródło · Art. 41Źródło · Art. 39, point (4), Art. 44 and Annex I, point 47

Co należy zrobić

Obowiązki według roli

Producent (w tym właściciele marek i producenci na własny użytek)13
  • Materiał wybuchowy, niezależnie od tego, czy wprowadza się go do obrotu, czy używa do własnych celów, należy zaprojektować i wytworzyć zgodnie z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa z załącznika II: minimalne ryzyko dla życia, zdrowia, mienia i środowiska w normalnych, przewidywalnych warunkach, określone przez producenta parametry użytkowe, bezpieczne unieszkodliwianie, badane właściwości wymienione w załączniku II część II (skład, stabilność, wrażliwość na uderzenie i tarcie, czystość, odporność na wodę i temperaturę, zabezpieczenia przed przedwczesnym inicjowaniem, instrukcje i oznakowania) oraz szczególne wymagania dla wybuchowych materiałów kruszących, lontów, detonatorów i materiałów miotających. Art. 5(1) and Annex II
  • Należy sporządzić dokumentację techniczną, obejmującą analizę i ocenę ryzyka, opis ogólny, rysunki projektowe i wytwórcze, zastosowane normy zharmonizowane lub przyjęte w ich miejsce rozwiązania, obliczenia projektowe i sprawozdania z badań. Art. 5(2) and Annex III, Module B, point 3
  • Należy zapewnić przeprowadzenie przez jednostkę notyfikowaną badania typu UE (moduł B), po którym następuje moduł C2, D, E lub F, albo oceny zgodności opartej na weryfikacji jednostkowej (moduł G). Art. 5(2) and Art. 20
  • Po wykazaniu zgodności w ramach procedury należy sporządzić deklarację zgodności UE według załącznika IV, stale ją aktualizować i tłumaczyć na języki wymagane przez państwo członkowskie oraz łączyć ją z deklaracjami wymaganymi przez inne akty Unii w jedną deklarację. Art. 5(2), Art. 21 and Annex IV
  • Na materiale wybuchowym należy umieścić oznakowanie CE, po którym następuje numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej zaangażowanej w fazę kontroli produkcji. Art. 5(2) and Art. 23(3)
  • Dokumentację techniczną i deklarację zgodności UE wraz z certyfikatem badania typu UE i jego uzupełnieniami należy przechowywać do dyspozycji organów krajowych przez 10 lat od wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu. Art. 5(3) and Annex III, Module B, point 9
  • Należy zapewnić zgodność produkcji seryjnej, uwzględniając zmiany w projekcie lub cechach oraz w normach zharmonizowanych lub specyfikacjach technicznych, w odniesieniu do których deklarowana jest zgodność. Art. 5(4)
  • Jednostkę notyfikowaną, która posiada certyfikat badania typu UE, należy informować o każdej modyfikacji zatwierdzonego typu, która może wpłynąć na zgodność z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa lub na ważność certyfikatu. Annex III, Module B, point 7
  • Każdy materiał wybuchowy wprowadzany do obrotu oraz każdą najmniejszą jednostkę opakowania należy oznaczyć niepowtarzalnym identyfikatorem zgodnie z systemem z art. 15: część czytelna dla człowieka (nazwa producenta, dwuliterowy kod państwa członkowskiego, trzycyfrowy kod zakładu produkcyjnego nadany przez organ krajowy oraz kod produktu i kod logistyczny producenta) oraz kod kreskowy lub kod matrycowy. Art. 5(5) and Art. 15Art. 3, Art. 4 and Annex
  • Jeżeli materiał wybuchowy jest wyłączony z systemu niepowtarzalnej identyfikacji, należy oznaczyć go numerem typu, partii lub numerem seryjnym oraz swoją nazwą, zarejestrowaną nazwą handlową lub znakiem towarowym i jednym pocztowym adresem kontaktowym albo umieścić te informacje na opakowaniu lub w dokumencie towarzyszącym. Art. 5(5)(a) and (b)
  • Należy dołączać instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez państwo członkowskie, wraz z wszelkim etykietowaniem; muszą być one jasne, zrozumiałe i czytelne. Art. 5(6)
  • Jeżeli uważa się lub ma się powody sądzić, że wprowadzony do obrotu materiał wybuchowy nie jest zgodny z wymaganiami, należy niezwłocznie doprowadzić go do zgodności, wycofać go z obrotu lub odzyskać, a jeżeli stwarza ryzyko, niezwłocznie poinformować właściwe organy krajowe państw członkowskich, w których został udostępniony. Art. 5(7)
  • Na uzasadniony wniosek właściwego organu krajowego należy przekazać wszelkie informacje i dokumentację niezbędne do wykazania zgodności materiału wybuchowego, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu, i współpracować z nim przy wszelkich działaniach mających na celu wyeliminowanie ryzyka stwarzanego przez wprowadzone do obrotu materiały wybuchowe. Art. 5(8)
Upoważniony przedstawiciel5
  • Jako upoważniony przedstawiciel należy działać wyłącznie na podstawie pisemnego pełnomocnictwa od producenta, które określa wykonywane zadania. Art. 6(1) and Art. 6(2)
  • Deklarację zgodności UE i dokumentację techniczną należy przechowywać do dyspozycji krajowych organów nadzoru rynku przez 10 lat od wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu. Art. 6(2)(a)
  • Na uzasadniony wniosek należy przekazać właściwemu organowi krajowemu wszelkie informacje i dokumentację niezbędne do wykazania zgodności materiału wybuchowego i współpracować z organami przy wszelkich działaniach mających na celu wyeliminowanie ryzyka stwarzanego przez materiały wybuchowe objęte pełnomocnictwem. Art. 6(2)(b) and Art. 6(2)(c)
  • Nie wolno przejmować obowiązku producenta dotyczącego projektowania i wytwarzania zgodnie z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa ani sporządzania dokumentacji technicznej; nie mogą one wchodzić w zakres pełnomocnictwa, chociaż pełnomocnictwo może pozwalać na złożenie wniosku o badanie typu UE oraz przechowywanie certyfikatu i dokumentacji w imieniu producenta. Art. 6(1) and Annex III, Module B, point 10
  • W przypadku materiałów wybuchowych wyłączonych z systemu niepowtarzalnej identyfikacji należy być w stanie wskazać organom nadzoru rynku podmioty, które dostarczyły te materiały, oraz podmioty, którym je dostarczono, przez 10 lat od dostawy. Art. 10
Importer9
  • Do obrotu należy wprowadzać wyłącznie zgodne materiały wybuchowe, a przedtem upewnić się, że producent przeprowadził odpowiednią procedurę oceny zgodności z art. 20, sporządził dokumentację techniczną, umieścił oznakowanie CE, dołączył wymagane dokumenty i zastosował niepowtarzalny identyfikator lub oznakowania identyfikacyjne i adresowe; materiał wybuchowy, co do którego ma się powody sądzić, że nie spełnia wymagań załącznika II, należy wstrzymać, a jeżeli stwarza ryzyko, poinformować producenta i organy nadzoru rynku. Art. 7(1) and Art. 7(2)
  • Należy podać swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy oraz pocztowy adres kontaktowy na materiale wybuchowym lub, jeżeli nie jest to możliwe, na jego opakowaniu lub w dokumencie towarzyszącym, w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych i organów nadzoru rynku. Art. 7(3)
  • Należy upewnić się, że do materiału wybuchowego dołączone są instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez zainteresowane państwo członkowskie. Art. 7(4)
  • Warunki przechowywania i transportu, gdy materiał wybuchowy znajduje się pod odpowiedzialnością importera, nie mogą zagrażać zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa z załącznika II. Art. 7(5)
  • Jeżeli wprowadzony do obrotu materiał wybuchowy nie jest zgodny z wymaganiami, należy niezwłocznie podjąć działania naprawcze, wycofać go z obrotu lub odzyskać, a jeżeli stwarza ryzyko, niezwłocznie poinformować właściwe organy krajowe zainteresowanych państw członkowskich, podając szczegóły dotyczące niezgodności i podjętych działań naprawczych. Art. 7(6)
  • Kopię deklaracji zgodności UE należy przechowywać do dyspozycji organów nadzoru rynku przez 10 lat od wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu oraz zapewnić możliwość udostępnienia im dokumentacji technicznej na żądanie. Art. 7(7)
  • Na uzasadniony wniosek właściwego organu krajowego należy przekazać wszelkie informacje i dokumentację niezbędne do wykazania zgodności materiału wybuchowego, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu, i współpracować z nim przy wszelkich działaniach mających na celu wyeliminowanie ryzyka stwarzanego przez wprowadzone do obrotu materiały wybuchowe. Art. 7(8)
  • Jeżeli zakład produkcyjny znajduje się poza Unią, a producent nie ma siedziby w Unii, należy skontaktować się z organem krajowym państwa przywozu, aby zakładowi nadano trzycyfrowy kod używany w niepowtarzalnej identyfikacji. Art. 3(5)
  • Jeżeli materiały wybuchowe wprowadza się do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje się już wprowadzony do obrotu materiał wybuchowy w sposób, który może wpłynąć na zgodność, przejmuje się obowiązki producenta wynikające z art. 5. Art. 9
Dystrybutor (hurtownik lub sprzedawca detaliczny materiałów wybuchowych)7
  • Należy działać z należytą starannością i przed udostępnieniem materiału wybuchowego na rynku zweryfikować, czy ma oznakowanie CE, czy dołączono do niego wymagane dokumenty oraz instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych w państwie członkowskim, w którym jest sprzedawany, oraz czy producent i importer zastosowali niepowtarzalny identyfikator lub oznakowania identyfikacyjne i adresowe; materiał wybuchowy, co do którego ma się powody sądzić, że nie spełnia wymagań załącznika II, należy wstrzymać, a jeżeli stwarza ryzyko, poinformować producenta lub importera i organy nadzoru rynku. Art. 8(1) and Art. 8(2)
  • Warunki przechowywania i transportu, gdy materiał wybuchowy znajduje się pod odpowiedzialnością dystrybutora, nie mogą zagrażać jego zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa z załącznika II. Art. 8(3)
  • W razie przepakowywania materiałów wybuchowych należy zadbać, aby niepowtarzalny identyfikator był umieszczony na materiale wybuchowym i na najmniejszej jednostce opakowania. Art. 3(6)
  • Jeżeli udostępniony na rynku materiał wybuchowy nie jest zgodny z wymaganiami, należy zadbać o podjęcie działań naprawczych w celu doprowadzenia go do zgodności, o jego wycofanie z obrotu lub odzyskanie, a jeżeli stwarza ryzyko, niezwłocznie poinformować właściwe organy krajowe zainteresowanych państw członkowskich. Art. 8(4)
  • Na uzasadniony wniosek właściwego organu krajowego należy przekazać wszelkie informacje i dokumentację niezbędne do wykazania zgodności materiału wybuchowego, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu, i współpracować z nim przy wszelkich działaniach mających na celu wyeliminowanie ryzyka stwarzanego przez udostępnione na rynku materiały wybuchowe. Art. 8(5)
  • W przypadku materiałów wybuchowych wyłączonych z systemu niepowtarzalnej identyfikacji należy być w stanie wskazać organom nadzoru rynku, przez 10 lat od dostawy, każdy podmiot gospodarczy, który dostarczył te materiały, oraz każdy podmiot gospodarczy, któremu je dostarczono. Art. 10
  • Jeżeli sprzedaje się materiał wybuchowy pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje go w sposób, który może wpłynąć na zgodność, przejmuje się obowiązki producenta wynikające z art. 5. Art. 9
Inny podmiot gospodarczy (przechowywanie, używanie, transfer, przywóz, wywóz lub obrót materiałami wybuchowymi)5
  • Należy posiadać licencję lub zezwolenie uprawniające do wytwarzania, przechowywania, używania, przywozu, wywozu, transferu lub obrotu materiałami wybuchowymi; pracownicy licencjonowanego podmiotu nie potrzebują własnej licencji, a licencja na wytwarzanie jest wydawana dopiero po sprawdzeniu przez państwo członkowskie, czy podmiot może wypełnić zobowiązania techniczne, które na siebie przyjmuje. Art. 16 and Art. 17
  • Materiały wybuchowe można transferować dopiero po uzyskaniu przez odbiorcę zgody organu właściwego jego państwa członkowskiego, a w przypadku przemieszczania przez inne państwo członkowskie dopiero po powiadomieniu państwa tranzytowego i uzyskaniu jego uprzedniej zgody; dokument zgody należy mieć przy sobie wraz z materiałami wybuchowymi do miejsca przeznaczenia, okazywać go na żądanie, a jako odbiorca przechowywać jego kopię. Art. 11(2), Art. 11(4) and Art. 11(8)
  • Jeżeli państwo członkowskie wymaga szczególnego nadzoru, przed transferem należy podać nazwy i adresy podmiotów, liczbę i ilość materiałów wybuchowych, ich pełny opis i identyfikację, w tym numer ONZ, informacje o zgodności w przypadku materiałów wybuchowych, które mają zostać wprowadzone do obrotu, środki transferu i trasę, przewidywane daty oraz w razie potrzeby punkty wjazdu i wyjazdu; jeżeli nie obowiązują szczególne wymagania w zakresie bezpieczeństwa, organ może zamiast tego udzielić zgody na czas określony. Art. 11(5) and Art. 11(6)
  • Należy stosować jednolity system niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności materiałów wybuchowych: gromadzić i przechowywać dane identyfikujące każdy materiał wybuchowy, jego miejsce pobytu, gdy znajduje się w posiadaniu podmiotu, oraz tożsamość podmiotów, badać i chronić te dane, przechowywać je przez 10 lat od transakcji lub, jeżeli materiał wybuchowy został użyty lub unieszkodliwiony, przez 10 lat od użycia lub unieszkodliwienia, także po zaprzestaniu działalności, i niezwłocznie udostępniać je właściwym organom. Art. 15(1) to Art. 15(3)
  • Należy prowadzić ewidencję wszystkich identyfikatorów posiadanych materiałów wybuchowych wraz z rodzajem oraz osobą, której powierzono każdy z nich, rejestrować miejsce pobytu każdego materiału wybuchowego do czasu jego transferu lub użycia, wskazać osobę, która może przekazać te informacje poza normalnymi godzinami pracy, oraz na żądanie przekazywać wszystkie istotne informacje o transferze organom państw członkowskich wyjazdu i tranzytu. Art. 11(7)Art. 13 and Art. 14

ExplD w skrócie

Dyrektywa w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego (ExplD), formalnie dyrektywa 2014/28/UE, to unijny akt prawny dotyczący bezpieczeństwa materiałów wybuchowych używanych poza sferą wojskową i policyjną: wybuchowych materiałów kruszących, detonatorów, lontów detonujących, lontów, rurek uderzeniowych, ładunków wzmacniających i materiałów miotających do użytku cywilnego. Ma zastosowanie do materiałów wybuchowych do użytku cywilnego, zdefiniowanych jako materiały i wyroby uznawane za materiały wybuchowe w zaleceniach Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych i należące do klasy 1 tych zaleceń (art. 1 ust. 1 i art. 2 pkt 1). Materiały wybuchowe można udostępniać na rynku tylko wtedy, gdy są zgodne z dyrektywą, a państwa członkowskie nie mogą zakazywać, ograniczać ani utrudniać udostępniania materiałów wybuchowych, które są z nią zgodne (art. 3 i 4).

Dyrektywa realizuje jednocześnie dwa cele. Jej rozdziały dotyczące produktu opierają się na nowych ramach prawnych: zasadnicze wymagania bezpieczeństwa w załączniku II, ocena zgodności z udziałem jednostki notyfikowanej, deklaracja zgodności UE i oznakowanie CE (rozdziały 2, 4 i 5). Jej rozdział dotyczący bezpieczeństwa dodaje to, czego brakuje w innych dyrektywach CE: zgody na każdy transfer materiałów wybuchowych w obrębie Unii, jednolity system niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności, licencję lub zezwolenie dla każdego, kto wytwarza, przechowuje, używa, przywozi, wywozi, transferuje lub obraca materiałami wybuchowymi, oraz uprawnienie do zajęcia materiałów wybuchowych, które zostaną nielegalnie nabyte, użyte lub będzie nimi prowadzony obrót (rozdział 3, art. 11–18). Tekst z 2014 r. jest wersją przekształconą dyrektywy 93/15/EWG; państwa członkowskie miały obowiązek transponować go do 19 kwietnia 2016 r. i stosować od 20 kwietnia 2016 r. (art. 52), a od tamtej pory nie był zmieniany.

Tekst oficjalny Dyrektywę można przeczytać w EUR-Lex: dyrektywa 2014/28/UE (CELEX 32014L0028). System niepowtarzalnej identyfikacji określa dyrektywa Komisji 2008/43/WE, tekst skonsolidowany z 14 marca 2012 r..

Zakres

Poza zakresem dyrektywy pozostają trzy grupy: materiały wybuchowe, w tym amunicja, przeznaczone do użytku przez siły zbrojne lub policję zgodnie z prawem krajowym; wyroby pirotechniczne objęte zakresem dyrektywy 2013/29/UE; oraz amunicja, z wyjątkiem przepisów art. 12, 13 i 14 dotyczących transferów amunicji, odstępstw w zakresie bezpieczeństwa i wymiany informacji (art. 1 ust. 2). Załącznik I zawiera niewyczerpujący wykaz pozycji klasy 1 ONZ uznawanych za wyroby pirotechniczne lub amunicję, który Komisja może aktualizować w drodze aktu delegowanego, aby uwzględniać zalecenia ONZ (art. 1 ust. 2, art. 46 i załącznik I). Państwa członkowskie mogą nadal uznawać inne substancje za materiały wybuchowe na podstawie prawa krajowego (art. 1 ust. 3). Prekursory chemiczne nie są materiałami wybuchowymi klasy 1 i podlegają odrębnemu rozporządzeniu UE w sprawie prekursorów materiałów wybuchowych, które obowiązuje od 1 lutego 2021 r.

Obowiązki spoczywają na podmiotach gospodarczych. Producentem jest ten, kto wytwarza materiał wybuchowy lub zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie i wprowadza go do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo używa go do własnych celów (art. 2 pkt 9); upoważniony przedstawiciel, importer i dystrybutor są zdefiniowani tak jak w innych dyrektywach CE (art. 2 pkt 10–12). Wyjątkowo do podmiotów gospodarczych w rozumieniu dyrektywy należy też każda osoba fizyczna lub prawna zajmująca się przechowywaniem, używaniem, transferem, przywozem, wywozem lub obrotem materiałami wybuchowymi (art. 2 pkt 13), co obejmuje wykonawców robót strzałowych, kamieniołomy i kopalnie przepisami o licencjach, transferze i identyfikowalności. Odrębnie zdefiniowany „dealer” w zakresie broni palnej i amunicji występuje wyłącznie w procedurze transferu amunicji (art. 2 pkt 14 i art. 12). Importer lub dystrybutor, który sprzedaje pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje materiał wybuchowy w sposób, który może wpłynąć na zgodność, przejmuje obowiązki producenta (art. 9).

Co należy zrobić

Zasadnicze wymagania bezpieczeństwa

Załącznik II wymaga, aby każdy materiał wybuchowy był zaprojektowany, wytworzony i dostarczany w taki sposób, by w normalnych, przewidywalnych warunkach stwarzał minimalne ryzyko dla życia i zdrowia ludzi oraz zapobiegał szkodom w mieniu i środowisku, osiągał parametry użytkowe określone przez producenta i mógł być unieszkodliwiany w sposób minimalizujący skutki dla środowiska (załącznik II część I). Część II wymienia informacje i właściwości, które należy uwzględnić lub zbadać, w tym projekt i skład chemiczny, stabilność fizyczną i chemiczną, wrażliwość na uderzenie i tarcie, zgodność składników, czystość chemiczną, odporność na wodę oraz niskie i wysokie temperatury, przydatność do środowisk niebezpiecznych, takich jak atmosfery metanowe, zabezpieczenia przed przedwczesnym lub niezamierzonym inicjowaniem, prawidłowe ładowanie i działanie, instrukcje i oznakowania dotyczące bezpiecznego obchodzenia się, przechowywania, używania i unieszkodliwiania oraz trwałość do daty przydatności; każdy materiał wybuchowy musi być badany w warunkach zbliżonych do rzeczywistych (załącznik II część II pkt 1 i 2). Dla czterech grup obowiązują szczególne wymagania: wybuchowych materiałów kruszących, lontów detonujących, lontów bezpieczeństwa, innych lontów i rurek uderzeniowych, detonatorów (w tym detonatorów opóźniających) i przekaźników oraz materiałów miotających i paliw rakietowych (załącznik II część II pkt 3).

Normy zharmonizowane

Materiały wybuchowe zgodne z normami zharmonizowanymi lub ich częściami, których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym, uznaje się za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa objętymi tymi normami (art. 19). Strona Komisji poświęcona normom zharmonizowanym dla materiałów wybuchowych do użytku cywilnego wymienia normy w ramach komunikatu opublikowanego w Dz.Urz. UE C 118 z 12 kwietnia 2017 r.

Ocena zgodności, deklaracja i oznakowanie CE

Producent musi zastosować jedną z procedur z załącznika III: badanie typu UE (moduł B) przeprowadzone przez jednostkę notyfikowaną, po którym następuje, według wyboru producenta, zgodność z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz nadzorowane kontrole produktu w losowych odstępach czasu (moduł C2), zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości procesu produkcji (moduł D), zgodność z typem w oparciu o zapewnienie jakości produktu (moduł E) lub zgodność z typem w oparciu o weryfikację produktu (moduł F); albo zgodność w oparciu o weryfikację jednostkową (moduł G) (art. 20). Nie ma ścieżki samodzielnej deklaracji. W przypadku badania typu UE producent składa wniosek do jednej jednostki notyfikowanej, wraz z dokumentacją techniczną (analiza i ocena ryzyka, opis ogólny, rysunki, zastosowane normy zharmonizowane lub przyjęte w ich miejsce rozwiązania, obliczenia projektowe i sprawozdania z badań) i okazami reprezentatywnymi dla produkcji; jednostka bada dokumentację, bada okazy i wydaje certyfikat badania typu UE, który producent przechowuje wraz z dokumentacją przez 10 lat i musi go uzupełniać w razie każdej modyfikacji wpływającej na zgodność (załącznik III, moduł B, pkt 3–9).

Po wykazaniu zgodności producent sporządza deklarację zgodności UE według załącznika IV, stale ją aktualizuje, tłumaczy na języki wymagane przez państwo członkowskie, a jeżeli ma zastosowanie kilka aktów Unii, wystawia jedną deklarację; sporządzając ją, producent przyjmuje na siebie odpowiedzialność za zgodność (art. 21). Oznakowanie CE podlega ogólnym zasadom art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i jest umieszczane w sposób widoczny, czytelny i trwały na materiale wybuchowym przed wprowadzeniem go do obrotu albo na opakowaniu i dokumentach towarzyszących, jeżeli charakter materiału wybuchowego na to nie pozwala, a po nim następuje numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej zaangażowanej w fazę kontroli produkcji (art. 22 i art. 23 ust. 1–3). W przypadku materiałów wybuchowych wytwarzanych na własny użytek, dostarczanych bez opakowania lub w mobilnych jednostkach do wytwarzania materiałów wybuchowych (MEMU) do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego oraz wytwarzanych in situ w miejscu robót strzałowych oznakowanie CE umieszcza się na dokumentach towarzyszących (art. 23 ust. 5).

Niepowtarzalna identyfikacja i identyfikowalność

Podmioty gospodarcze muszą stosować jednolity system niepowtarzalnej identyfikacji i identyfikowalności materiałów wybuchowych, który uwzględnia ich rozmiar, kształt lub konstrukcję, z wyjątkiem sytuacji, gdy niepowtarzalna identyfikacja jest zbędna ze względu na niski poziom zagrożenia materiału wybuchowego; system nie ma zastosowania do materiałów wybuchowych przewożonych i dostarczanych bez opakowania lub w samochodach pompowych do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego ani do materiałów wybuchowych wytwarzanych w miejscu robót strzałowych i natychmiast ładowanych (art. 15 ust. 1). Przewiduje on gromadzenie i przechowywanie danych identyfikujących każdy materiał wybuchowy, jego miejsce pobytu, gdy znajduje się w posiadaniu podmiotów gospodarczych, oraz tożsamość tych podmiotów; dane należy regularnie badać, chronić przed uszkodzeniem, przechowywać przez 10 lat od transakcji lub, jeżeli materiały wybuchowe zostały użyte lub unieszkodliwione, przez 10 lat od ich użycia lub unieszkodliwienia, nawet jeżeli podmiot zaprzestał działalności, i niezwłocznie udostępniać właściwym organom (art. 15 ust. 2 i 3). Komisja może przyjąć akty wykonawcze dotyczące formatu i struktury identyfikatora oraz zwolnień dla materiałów o niskim zagrożeniu (art. 15 ust. 4); do tego czasu nadal obowiązuje dyrektywa 2008/43/WE (art. 51 ust. 3).

Na podstawie dyrektywy 2008/43/WE zmienionej dyrektywą 2012/4/UE przedsiębiorstwa wytwarzające lub przywożące materiały wybuchowe albo montujące detonatory oznaczają każdy materiał wybuchowy i każdą najmniejszą jednostkę opakowania niepowtarzalnym identyfikatorem składającym się z części czytelnej dla człowieka (nazwa producenta i kod alfanumeryczny z dwiema literami oznaczającymi państwo członkowskie produkcji lub przywozu, trzema cyframi oznaczającymi zakład produkcyjny nadany przez organ krajowy oraz niepowtarzalnym kodem produktu producenta i informacjami logistycznymi) oraz kodu kreskowego lub kodu matrycowego (dyrektywa 2008/43/WE, art. 3 i załącznik). Dyrektywa określa metodę oznakowania dla poszczególnych rodzajów produktów, od etykiet lub nadruku na nabojach i workach po wytłaczanie na łuskach detonatorów i oznaczanie co 5 metrów lontu detonującego (art. 5–11), wyłącza amunicję, lonty, lonty bezpieczeństwa i spłonki kapiszonowe (art. 2) oraz wymaga, aby przedsiębiorstwa rejestrowały wszystkie identyfikatory wraz z pieczą i miejscem pobytu każdego materiału wybuchowego, przechowywały dane przez 10 lat, chroniły je i wskazały osobę kontaktową dostępną poza godzinami pracy (art. 13 i 14). Producenci materiałów wybuchowych wyłączonych z systemu oznaczają je natomiast numerem typu, partii lub numerem seryjnym albo innym elementem umożliwiającym identyfikację, wraz ze swoją nazwą, zarejestrowaną nazwą handlową lub zarejestrowanym znakiem towarowym i jednym pocztowym adresem kontaktowym, albo umieszczają te informacje na opakowaniu lub w dokumencie towarzyszącym (art. 5 ust. 5). Nazwa i adres pocztowy importera nie są powiązane z tym wyjątkiem: importerzy muszą je podać na każdym materiale wybuchowym wprowadzanym do obrotu albo na jego opakowaniu lub w dokumencie towarzyszącym, jeżeli nie jest to możliwe (art. 7 ust. 3).

Transfery, licencje i zajęcia

Materiały wybuchowe można transferować w obrębie Unii wyłącznie na podstawie art. 11: odbiorca uzyskuje zgodę organu właściwego swojego państwa członkowskiego, który weryfikuje, czy odbiorca jest prawnie uprawniony do nabywania materiałów wybuchowych i posiada niezbędne licencje lub zezwolenia, a podmiot odpowiedzialny za transfer powiadamia każde tranzytowe państwo członkowskie i uzyskuje jego uprzednią zgodę (art. 11 ust. 2). Organ wydaje dokument, który towarzyszy materiałom wybuchowym do miejsca przeznaczenia i jest okazywany na żądanie; jeżeli obowiązują szczególne wymagania w zakresie bezpieczeństwa, odbiorca najpierw przekazuje nazwy i adresy podmiotów, liczbę, ilość, opis i identyfikację materiałów wybuchowych wraz z numerem ONZ, informacje o zgodności, środki transferu, trasę, daty oraz punkty wjazdu i wyjazdu, a jeżeli takie wymagania nie obowiązują, organ może zamiast tego udzielić zgody na czas określony (art. 11 ust. 4–6). Żaden podmiot nie może transferować materiałów wybuchowych, jeżeli odbiorca nie posiada niezbędnych zezwoleń (art. 11 ust. 8). Transfery amunicji podlegają odrębnej procedurze licencyjnej z art. 12, państwa członkowskie mogą podejmować proporcjonalne środki nadzwyczajne przeciwko transferom w okresie poważnych zagrożeń bezpieczeństwa publicznego (art. 13), a w tym celu prowadzą sieci wymiany informacji (art. 14).

Podmioty gospodarcze muszą posiadać licencję lub zezwolenie uprawniające do wytwarzania, przechowywania, używania, przywozu, wywozu, transferu lub obrotu materiałami wybuchowymi; pracownicy licencjonowanego podmiotu nie potrzebują własnej licencji (art. 16). Licencja na wytwarzanie jest udzielana dopiero po sprawdzeniu przez państwo członkowskie, czy podmiot może wypełnić zobowiązania techniczne, które na siebie przyjmuje (art. 17), a organy właściwe mogą zająć każdy materiał wybuchowy, jeżeli istnieją wystarczające dowody, że zostanie on nielegalnie nabyty, użyty lub będzie nim prowadzony obrót (art. 18).

Obowiązki według roli

Producenci projektują i wytwarzają zgodnie z załącznikiem II, sporządzają dokumentację i zapewniają przeprowadzenie procedury z art. 20, sporządzają deklarację i umieszczają oznakowanie CE, przechowują obie przez 10 lat, utrzymują zgodność produkcji seryjnej, stosują niepowtarzalny identyfikator lub oznakowania zastępcze, dołączają instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w wymaganym języku, podejmują działania naprawcze i informują organy o ryzyku oraz współpracują na żądanie (art. 5). Upoważnieni przedstawiciele działają na podstawie pełnomocnictwa, które musi obejmować co najmniej przechowywanie dokumentów i współpracę z organami i nie może przenosić obowiązków dotyczących projektowania ani dokumentacji (art. 6). Importerzy wprowadzają do obrotu wyłącznie zgodne materiały wybuchowe, weryfikują pracę producenta, dodają własną nazwę i adres, dbają o język instrukcji, chronią materiały wybuchowe podczas przechowywania i transportu, podejmują działania naprawcze i przechowują deklarację przez 10 lat (art. 7). Dystrybutorzy przed udostępnieniem materiałów wybuchowych na rynku weryfikują oznakowanie CE, dokumenty, język i identyfikację, chronią je podczas przechowywania i transportu oraz dbają o podjęcie działań naprawczych (art. 8). Importerzy i dystrybutorzy, którzy sprzedają pod własną marką lub modyfikują materiały wybuchowe, stają się producentami (art. 9), a w przypadku materiałów wybuchowych wyłączonych z systemu identyfikacji każdy podmiot wskazuje swoich dostawców i klientów przez 10 lat (art. 10).

Egzekwowanie i kary

Nadzór rynku opiera się na art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 stosowanych do materiałów wybuchowych na podstawie art. 41; artykuły te zostały skreślone rozporządzeniem (UE) 2019/1020, które obowiązuje od 16 lipca 2021 r. i wymienia dyrektywę 2014/28/UE w swoim załączniku I, więc odesłanie odczytuje się jako rozporządzenie (UE) 2019/1020 (art. 41; rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 39, art. 44 i załącznik I). Jeżeli organ ma wystarczające powody, by sądzić, że materiał wybuchowy stwarza ryzyko dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób, mienia lub środowiska, ocenia go, wymaga działań naprawczych, wycofania z obrotu lub odzyskania w rozsądnym terminie współmiernym do ryzyka, informuje jednostkę notyfikowaną, a jeżeli podmiot nie podejmie działań, zakazuje lub ogranicza udostępnianie na rynku, wycofuje z obrotu lub odzyskuje materiał wybuchowy i informuje Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie (art. 42). W ten sam sposób można postąpić z materiałami wybuchowymi zgodnymi z wymaganiami, które nadal stwarzają ryzyko (art. 44), a Komisja rozstrzyga sporne środki krajowe w ramach unijnej procedury ochronnej (art. 43). Niezgodność formalną, taką jak brak lub nieprawidłowe umieszczenie oznakowania CE, brak numeru jednostki notyfikowanej, brak lub nieprawidłowa deklaracja, niekompletna dokumentacja techniczna albo brak, fałszywe lub niekompletne informacje identyfikacyjne i adresowe, należy usunąć, a w przeciwnym razie skutkuje ona ograniczeniem, zakazem, wycofaniem z obrotu lub odzyskaniem produktu (art. 45).

Sankcje ustalane są na poziomie krajowym: państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za naruszenia przepisów transponujących, które mogą obejmować sankcje karne za poważne naruszenia (art. 50). W Danii rozporządzenie wykonawcze nr 1251 z 29 października 2025 r. w sprawie materiałów wybuchowych, wydane przez Justitsministeriet na podstawie ustawy o broni i materiałach wybuchowych (LBK nr 1736 z 26 sierpnia 2021 r.) i obowiązujące od 1 listopada 2025 r., sprawia, że dyrektywa 2014/28/UE i dyrektywa 2008/43/WE obowiązują w Danii, i drukuje je jako załączniki; zezwolenia na obrót i wprowadzanie do obrotu materiałów wybuchowych obejmują wyłącznie produkty spełniające art. 3–4, 5 ust. 1, 19 oraz 22–23 i załączniki II–IV dyrektywy oraz zasady oznakowania z dyrektywy 2008/43/WE, a obrót, przechowywanie, transfer w obrębie Danii, nabywanie i używanie materiałów wybuchowych wymagają każdorazowo zezwolenia policji, wydawanego przez politidirektøren i Midt- og Vestjyllands Politi, przy czym policja jest organem nadzorczym w odniesieniu do zezwoleń. Naruszenia jego § 2–11, § 12 ust. 4 — zgodnie z którym osoba prawna musi wskazać osobę fizyczną, która wraz z nią odpowiada za przestrzeganie przepisów o materiałach wybuchowych — oraz warunków dołączonych do zezwolenia są karane grzywną lub pozbawieniem wolności do 4 miesięcy, a w okolicznościach obciążających do 2 lat, a przedsiębiorstwa mogą ponosić odpowiedzialność; obowiązek prowadzenia rejestru przyjęć i wydań materiałów wybuchowych został rozszerzony rozporządzeniem wykonawczym nr 231 z 29 stycznia 2026 r., w mocy od 1 lutego 2026 r.: § 10 ust. 1 wiąże teraz każdą osobę fizyczną lub prawną, a nie tylko producentów i podmioty wprowadzające materiały wybuchowe do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym, i zwalnia wyłącznie osoby fizyczne posiadające zezwolenie na wytwarzanie, w tym na ponowne ładowanie amunicji. Rejestr musi wskazywać rodzaj, niepowtarzalny identyfikator i miejsce przechowywania materiałów wybuchowych oraz osoby, które je w danym czasie posiadają, być przechowywany co najmniej 10 lat od końca roku kalendarzowego transakcji lub, jeżeli jest to znane, od końca cyklu życia materiałów wybuchowych, być niezwłocznie przekazany policji w razie zamknięcia działalności, a na koniec każdego roku kalendarzowego kopię za dany rok należy przesłać policji wraz z imieniem i nazwiskiem oraz danymi kontaktowymi osoby osiągalnej poza normalnymi godzinami pracy (§ 10 ust. 2–4). Sikkerhedsstyrelsen, która od stycznia 2026 r. jest departamentem Erhvervsstyrelsen o nazwie Markedsovervågning, kontroluje materiały wybuchowe do użytku cywilnego w imieniu Justitsministeriet od 1 sierpnia 2018 r. i może zwrócić się do policji o zbadanie naruszeń; podejrzenia niezgodnych produktów zgłasza się do Erhvervsstyrelsen.

Co się zmienia

Komisja opublikowała ocenę dyrektywy 19 września 2025 r. (SWD(2025) 266). Stwierdziła, że dyrektywa na ogół działa dobrze, ale niektóre jej przepisy są przestarzałe i nie odpowiadają erze cyfrowej, i oświadczyła, że zastanowi się nad wynikami i zdecyduje, czy rozpocząć rewizję zgodnie ze strategią bezpieczeństwa wewnętrznego ProtectEU. Nie przyjęto żadnego aktu zmieniającego, a procedury nadzwyczajne rynku wewnętrznego z dyrektywy (UE) 2024/2749 nie obejmują tej dyrektywy.

Jak pomaga Conphora

Conphora śledzi dyrektywę w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego, jej normy zharmonizowane i duńskie rozporządzenia wykonawcze i zestawia Państwa produkty z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa, wskazując luki w badaniu typu UE, module produkcyjnym, deklaracji zgodności, oznakowaniu CE i niepowtarzalnej identyfikacji, zanim staną się problemem egzekucyjnym. Platforma pomaga budować i prowadzić dokumentację techniczną oraz 10-letnią ewidencję identyfikowalności, śledzi zgody na transfer i licencje potrzebne do każdej operacji oraz powiadamia Państwa, gdy zmienia się norma, dyrektywa lub zasady identyfikacji.

Zobacz, jak działa Conphora · Zobacz plany i cennik

Źródła

Niniejszy przewodnik ma charakter ogólnoinformacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Kary

Organy egzekwujące Krajowe organy nadzoru rynku egzekwują przepisy krajowe transponujące dyrektywę, korzystając z uprawnień wynikających z rozporządzenia (UE) 2019/1020 (dyrektywa nadal odwołuje się do art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, które od 16 lipca 2021 r. odczytuje się jako rozporządzenie (UE) 2019/1020), a organy właściwe wskazane dla transferów, licencji i zajęć stosują rozdział dotyczący bezpieczeństwa; w Danii dyrektywa jest wdrożona rozporządzeniem wykonawczym Justitsministeriet nr 1251 z 29 października 2025 r. w sprawie materiałów wybuchowych, wydanym na podstawie ustawy o broni i materiałach wybuchowych; zezwolenia na obrót, przechowywanie, transfer, nabywanie i używanie materiałów wybuchowych wydaje policja (politidirektøren i Midt- og Vestjyllands Politi), którą rozporządzenie wyznacza na organ nadzorczy w odniesieniu do przewidzianych w nim zezwoleń (§ 13 ust. 4), a Sikkerhedsstyrelsen, od stycznia 2026 r. departament Markedsovervågning w Erhvervsstyrelsen, kontroluje materiały wybuchowe do użytku cywilnego w imieniu Justitsministeriet od 1 sierpnia 2018 r. Zestaw środków obejmuje działania naprawcze w wyznaczonym terminie, zakaz lub ograniczenie udostępniania na rynku, wycofanie z obrotu lub odzyskanie produktu, nakazy usunięcia niezgodności formalnej, takiej jak brak oznakowania CE, numeru jednostki notyfikowanej, deklaracji lub identyfikacji, zajęcie materiałów wybuchowych, które zostaną nielegalnie nabyte, użyte lub nimi sprzedawane, oraz sankcje krajowe, które muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i mogą obejmować sankcje karne za poważne naruszenia.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy o sankcjach za naruszenia przez podmioty gospodarcze krajowych przepisów transponujących i egzekwują je; sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i mogą obejmować sankcje karne za poważne naruszenia. Organy nadzoru rynku oceniają materiały wybuchowe stwarzające ryzyko dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób, mienia lub środowiska, wymagają działań naprawczych, wycofania z obrotu lub odzyskania w rozsądnym terminie współmiernym do ryzyka, informują jednostkę notyfikowaną, a jeżeli podmiot nie podejmie działań, zakazują lub ograniczają udostępnianie na rynku, wycofują z obrotu lub odzyskują materiał wybuchowy i powiadamiają Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie; w ten sam sposób można postąpić z materiałami wybuchowymi zgodnymi z wymaganiami, które nadal stwarzają ryzyko, a organy właściwe mogą zająć każdy materiał wybuchowy, jeżeli istnieją wystarczające dowody, że zostanie on nielegalnie nabyty, użyty lub będzie nim prowadzony obrót. Niezgodność formalną, taką jak brak lub nieprawidłowe umieszczenie oznakowania CE, brak numeru identyfikacyjnego jednostki notyfikowanej, brak lub nieprawidłowa deklaracja zgodności UE, niekompletna dokumentacja techniczna albo brak, fałszywe lub niekompletne informacje identyfikacyjne i adresowe, należy usunąć, a w przeciwnym razie skutkuje ona ograniczeniem, zakazem, wycofaniem z obrotu lub odzyskaniem produktu. W Danii rozporządzenie wykonawcze nr 1251 z 29 października 2025 r. w sprawie materiałów wybuchowych (Justitsministeriet, w mocy od 1 listopada 2025 r.) sprawia, że dyrektywa i dyrektywa 2008/43/WE obowiązują w Danii, ogranicza zezwolenia na obrót i wprowadzanie do obrotu materiałów wybuchowych do produktów spełniających art. 3–4, 5 ust. 1, 19 oraz 22–23 i załączniki II–IV dyrektywy oraz zasady oznakowania z dyrektywy 2008/43/WE, wymaga zezwoleń policji na obrót, przechowywanie, transfer, nabywanie i używanie materiałów wybuchowych oraz karze naruszenia jego § 2–11 i § 12 ust. 4, a także naruszenia warunków dołączonych do zezwolenia, grzywną lub pozbawieniem wolności do 4 miesięcy, a w okolicznościach obciążających do 2 lat, przy czym przedsiębiorstwa ponoszą odpowiedzialność na podstawie rozdziału 5 kodeksu karnego. Rozporządzenie wskazuje jako organ nadzorczy w odniesieniu do przewidzianych w nim zezwoleń wyłącznie policję (§ 13 ust. 4), a duńska ustawa o produktach (lov om produkter og markedsovervågning, tekst jednolity LBK nr 22 z 8 stycznia 2026 r.) nie wymienia dyrektywy 2014/28/UE wśród aktów, które obejmuje, w związku z czym nadzór rynku materiałów wybuchowych do użytku cywilnego opiera się na własnym opublikowanym oświadczeniu organu kontrolnego, że prowadzi go w imieniu Justitsministeriet, a nie na opublikowanym rozporządzeniu delegującym. Sikkerhedsstyrelsen, od stycznia 2026 r. departament Markedsovervågning w Erhvervsstyrelsen, kontroluje materiały wybuchowe do użytku cywilnego w imieniu Justitsministeriet i może zwrócić się do policji o zbadanie naruszeń.

Źródło · Art. 50, Art. 18, Art. 42, Art. 44 and Art. 45Źródło · § 12, stk. 4, § 13, stk. 4, og § 15Źródło · § 2, stk. 1, og § 9, stk. 1ŹródłoŹródło

Co się zmieniło

Wejście w życie, zmiany i wpisy Compliance Radar dotyczące ExplD – od najnowszych.

  1. Wytyczne

    Przewodnik napisany od nowa na podstawie tekstu dyrektywy według modelu SPEC-62

    Treść została napisana od nowa na podstawie tekstu z Dziennika Urzędowego dyrektywy 2014/28/UE i skonsolidowanej dyrektywy 2008/43/WE: numeracja artykułów odpowiada teraz dyrektywie (transfery art. 11, niepowtarzalna identyfikacja art. 15, licencje art. 16, ocena zgodności art. 20, nadzór rynku art. 41–45, sankcje art. 50, transpozycja art. 52), cytowany jest dokładny wybór modułów z załącznika III oraz wyłączenia, a duńskie wdrożenie przywołuje teraz rozporządzenie wykonawcze nr 1251 z 29 października 2025 r. i policję jako organ wydający zezwolenia zamiast niewskazanych organów.

    Źródło · Art. 11, Art. 15, Art. 16, Art. 20, Art. 41 to Art. 45, Art. 50 and Art. 52Źródło
  2. Zmiana

    Dania: rejestr materiałów wybuchowych rozszerzony na każdego posiadacza materiałów wybuchowych

    Rozporządzenie wykonawcze nr 231 z 29 stycznia 2026 r. zmienia brzmienie § 10 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1251 z 29 października 2025 r. w sprawie materiałów wybuchowych ze skutkiem od 1 lutego 2026 r. Obowiązek prowadzenia rejestru przyjęć i wydań materiałów wybuchowych wraz z ich rodzajem, niepowtarzalnym identyfikatorem i miejscem przechowywania oraz osobami, które je w danym czasie posiadają, spoczywa teraz na każdej osobie fizycznej lub prawnej, a nie tylko na producentach i podmiotach wprowadzających materiały wybuchowe do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym; zwolnione są wyłącznie osoby fizyczne posiadające zezwolenie na wytwarzanie, w tym na ponowne ładowanie amunicji.

    Źródło · § 1 and § 2Źródło · § 10
  3. Wytyczne

    Opublikowano ocenę dyrektywy w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego przez Komisję

    Dokument roboczy służb Komisji SWD(2025) 266 stwierdza, że dyrektywa na ogół działa dobrze, ale niektóre przepisy są przestarzałe i nie odpowiadają erze cyfrowej; Komisja zastanowi się nad wynikami i zdecyduje, czy rozpocząć rewizję zgodnie ze strategią ProtectEU. Nie przyjęto żadnej zmiany.

    Źródło
  4. Stosowanie

    Rozporządzenie (UE) 2019/1020 zastępuje artykuły rozporządzenia (WE) nr 765/2008 dotyczące nadzoru rynku

    Rozdział III, art. 15–29, rozporządzenia (WE) nr 765/2008 zostaje skreślony i zastąpiony ramami nadzoru rynku z rozporządzenia (UE) 2019/1020, które wymienia dyrektywę 2014/28/UE jako pkt 47 swojego załącznika I. Art. 41 dyrektywy stosuje art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 do materiałów wybuchowych, więc odesłanie to od 16 lipca 2021 r. odczytuje się jako rozporządzenie (UE) 2019/1020, natomiast zasady oznakowania CE z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 pozostają nienaruszone i nadal obowiązują.

    Źródło · Art. 39, point (4), Art. 44 and Annex I, point 47
  5. Stosowanie

    Zaczyna obowiązywać dyrektywa 2014/28/UE; dyrektywy 93/15/EWG i 2004/57/WE zostają uchylone

    Państwa członkowskie stosują środki transponujące od 20 kwietnia 2016 r., przepisy bezpośrednio obowiązujące i załączniki I, II, V i VI obowiązują od tej samej daty, a dyrektywa 93/15/EWG z późniejszymi zmianami i dyrektywa 2004/57/WE zostają uchylone; materiały wybuchowe zgodne z dyrektywą 93/15/EWG i wprowadzone do obrotu przed 20 kwietnia 2016 r. mogą nadal być udostępniane na rynku, wydane na jej podstawie certyfikaty pozostają ważne, a dyrektywa 2008/43/WE nadal obowiązuje do czasu zastąpienia jej aktami wykonawczymi na podstawie art. 15.

    Źródło · Art. 51, Art. 52, Art. 53 and Art. 54
  6. Wejście w życie

    Wchodzi w życie dyrektywa 2014/28/UE

    Przyjęta 26 lutego 2014 r. jako wersja przekształcona dyrektywy 93/15/EWG dostosowana do nowych ram prawnych i opublikowana w Dz.Urz. UE L 96 z 29 marca 2014 r. dyrektywa weszła w życie dwudziestego dnia po publikacji; państwa członkowskie miały czas do 19 kwietnia 2016 r. na jej transpozycję.

    Źródło · Art. 52(1) and Art. 54

Pytania, które zadaje się o ExplD

Od kiedy obowiązuje dyrektywa 2014/28/UE w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego?

Dyrektywa przekształcona została przyjęta 26 lutego 2014 r., opublikowana w Dzienniku Urzędowym 29 marca 2014 r. i weszła w życie 18 kwietnia 2014 r. Państwa członkowskie miały obowiązek transponować przepisy operacyjne do 19 kwietnia 2016 r. i stosować je od 20 kwietnia 2016 r., kiedy to dyrektywy 93/15/EWG i 2004/57/WE zostały uchylone; rozdział dotyczący bezpieczeństwa, domniemanie zgodności, odesłania do modułów D–G i załączniki obowiązują bezpośrednio od tej samej daty. Materiały wybuchowe zgodne z dyrektywą 93/15/EWG i wprowadzone do obrotu przed 20 kwietnia 2016 r. mogą nadal być udostępniane na rynku, a wydane na jej podstawie certyfikaty pozostają ważne.

Źródło · Art. 51, Art. 52, Art. 53 and Art. 54
Które produkty są materiałami wybuchowymi do użytku cywilnego?

Materiały i wyroby uznawane za materiały wybuchowe w zaleceniach Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych i należące do klasy 1 tych zaleceń, takie jak wybuchowe materiały kruszące, lonty detonujące, lonty bezpieczeństwa, rurki uderzeniowe, detonatory, przekaźniki, ładunki wzmacniające i materiały miotające do użytku cywilnego. Wyłączone są materiały wybuchowe, w tym amunicja, przeznaczone dla sił zbrojnych lub policji, wyroby pirotechniczne objęte dyrektywą 2013/29/UE oraz amunicja, z tym że przepisy o transferze, odstępstwach i wymianie informacji z art. 12–14 obejmują także amunicję; załącznik I wymienia pozycje klasy 1 ONZ traktowane jako wyroby pirotechniczne lub amunicja.

Źródło · Art. 1, Art. 2, points (1) and (2), and Annex I
Czy w przypadku materiałów wybuchowych do użytku cywilnego potrzebna jest jednostka notyfikowana?

Tak. Producent musi zastosować jedną z procedur z załącznika III: badanie typu UE (moduł B) przeprowadzone przez jednostkę notyfikowaną, po którym następuje, według wyboru producenta, zgodność z typem w oparciu o wewnętrzną kontrolę produkcji oraz nadzorowane kontrole produktu w losowych odstępach czasu (moduł C2), zapewnienie jakości procesu produkcji (moduł D), zapewnienie jakości produktu (moduł E) lub weryfikacja produktu (moduł F); albo ocena zgodności oparta na weryfikacji jednostkowej (moduł G). Nie ma ścieżki samodzielnej deklaracji, a po oznakowaniu CE następuje numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej zaangażowanej w fazę kontroli produkcji.

Źródło · Art. 20, Art. 23(3) and Annex III
Czym jest niepowtarzalna identyfikacja materiałów wybuchowych i kto musi ją stosować?

Producenci muszą zapewnić, aby wprowadzane przez nich do obrotu materiały wybuchowe miały niepowtarzalny identyfikator zgodnie z jednolitym systemem identyfikacji i identyfikowalności z art. 15, a importerzy i dystrybutorzy muszą sprawdzać jego obecność. Do czasu zastąpienia go przez Komisję aktami wykonawczymi systemem tym jest system z dyrektywy 2008/43/WE zmienionej dyrektywą 2012/4/UE: przedsiębiorstwa wytwarzające lub przywożące materiały wybuchowe albo montujące detonatory oznaczają każdy materiał wybuchowy i każdą najmniejszą jednostkę opakowania nazwą producenta, dwuliterowym kodem państwa członkowskiego, trzycyfrowym kodem zakładu produkcyjnego nadanym przez organ krajowy oraz kodem produktu i kodem logistycznym producenta, a także kodem kreskowym lub kodem matrycowym. System nie ma zastosowania do materiałów wybuchowych dostarczanych bez opakowania lub w samochodach pompowych do bezpośredniego załadunku do otworu strzałowego, materiałów wybuchowych wytwarzanych in situ, amunicji, lontów, lontów bezpieczeństwa i spłonek kapiszonowych.

Źródło · Art. 5(5), Art. 15 and Art. 51(3)Źródło · Art. 2, Art. 3 and Annex
Jak działa zatwierdzanie transferów materiałów wybuchowych między państwami członkowskimi?

Odbiorca uzyskuje zgodę organu właściwego własnego państwa członkowskiego, który weryfikuje, czy odbiorca jest prawnie uprawniony do nabywania materiałów wybuchowych i posiada niezbędne licencje lub zezwolenia; podmiot odpowiedzialny za transfer powiadamia każde tranzytowe państwo członkowskie i uzyskuje jego uprzednią zgodę. Organ wydaje dokument, który towarzyszy materiałom wybuchowym do miejsca przeznaczenia i jest okazywany na żądanie, a jeżeli obowiązują szczególne wymagania w zakresie bezpieczeństwa, odbiorca najpierw przekazuje nazwy i adresy podmiotów, liczbę, ilość i opis materiałów wybuchowych wraz z numerem ONZ, środki transferu, trasę i daty. Żaden podmiot nie może transferować materiałów wybuchowych, jeżeli odbiorca nie posiada niezbędnych zezwoleń, a państwa członkowskie mogą podejmować dodatkowe środki przeciwko transferom w okresie poważnych zagrożeń bezpieczeństwa publicznego.

Źródło · Art. 11 and Art. 13
Jak długo trzeba przechowywać ewidencję i dokumenty?

Producenci przechowują dokumentację techniczną, deklarację zgodności UE i certyfikat badania typu UE przez 10 lat od wprowadzenia materiału wybuchowego do obrotu, upoważnieni przedstawiciele przechowują deklarację i dokumentację do dyspozycji organów przez ten sam okres, a importerzy przechowują kopię deklaracji przez 10 lat. Dane dotyczące identyfikacji i identyfikowalności należy przechowywać przez 10 lat od transakcji lub, jeżeli materiały wybuchowe zostały użyte lub unieszkodliwione, przez 10 lat od ich użycia lub unieszkodliwienia, nawet jeżeli podmiot zaprzestał działalności; w przypadku materiałów wybuchowych wyłączonych z tego systemu podmioty wskazują swoich dostawców i klientów przez 10 lat.

Źródło · Art. 5(3), Art. 6(2), Art. 7(7), Art. 10 and Art. 15(3); Annex III, Module B, point 9
Kto egzekwuje dyrektywę w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego w Danii i jakie są kary?

Rozporządzenie wykonawcze nr 1251 z 29 października 2025 r. w sprawie materiałów wybuchowych, wydane przez Justitsministeriet na podstawie ustawy o broni i materiałach wybuchowych i obowiązujące od 1 listopada 2025 r., sprawia, że dyrektywa 2014/28/UE i dyrektywa 2008/43/WE obowiązują w Danii, i wymaga zezwoleń policji na obrót, przechowywanie, transfer, nabywanie i używanie materiałów wybuchowych, wydawanych przez politidirektøren i Midt- og Vestjyllands Politi; zezwolenia na obrót obejmują wyłącznie materiały wybuchowe spełniające art. 3–4, 5 ust. 1, 19 oraz 22–23 i załączniki II–IV dyrektywy. Naruszenia jego § 2–11, § 12 ust. 4, który nakłada na osobę prawną obowiązek wskazania osoby fizycznej ponoszącej wraz z nią odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów, lub warunków dołączonych do zezwolenia są karane grzywną lub pozbawieniem wolności do 4 miesięcy, a w okolicznościach obciążających do 2 lat, a przedsiębiorstwa mogą ponosić odpowiedzialność na podstawie rozdziału 5 kodeksu karnego. Sikkerhedsstyrelsen, od stycznia 2026 r. departament Markedsovervågning w Erhvervsstyrelsen, kontroluje materiały wybuchowe do użytku cywilnego w imieniu Justitsministeriet od 1 sierpnia 2018 r. i może zwrócić się do policji o zbadanie naruszeń; podejrzenia niezgodnych produktów zgłasza się do Erhvervsstyrelsen.

ŹródłoŹródłoŹródło
Czy dyrektywa w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego jest rewidowana?

Komisja opublikowała ocenę dyrektywy 19 września 2025 r. (SWD(2025) 266). Stwierdziła, że dyrektywa na ogół działa dobrze, ale niektóre jej przepisy są przestarzałe i nie odpowiadają erze cyfrowej, i oświadczyła, że zastanowi się nad wynikami i zdecyduje, czy rozpocząć rewizję zgodnie ze strategią bezpieczeństwa wewnętrznego ProtectEU. Nie przyjęto żadnego aktu zmieniającego; dyrektywa nie była zmieniana od 2014 r., a dyrektywa (UE) 2024/2749 w sprawie procedur nadzwyczajnych na rynku wewnętrznym jej nie obejmuje.

ŹródłoŹródło

Obserwuj ExplD – jedna wiadomość tygodniowo, gdy coś się zmienia

Sprostowania, wytyczne, trendy w Safety Gate i nowe artykuły dotyczące obserwowanych rozporządzeń. Nic poza tym.

Aktualności od Conphora ApS o rozporządzeniach i tematach, które Państwo obserwują – e-mailem, domyślnie raz w tygodniu. Subskrypcję potwierdzają Państwo e-mailem i mogą ją Państwo anulować jednym kliknięciem. Mierzymy, czy nasze wiadomości są otwierane i z jakich odnośników korzystano; można to wyłączyć na stronie preferencji. Dane są przechowywane w UE i nigdy nie są sprzedawane. Polityka prywatności. Bezpłatne konto? Proszę wybrać powiadomienia w ustawieniach konta.

Powiązane

Powiązane rozporządzenia

ATEXCIREMCGARGPSRLiftDLVDPEDPPEPyroDREDSPVDTSD

Źródła

  1. Dyrektywa 2014/28/UE w sprawie udostępniania na rynku i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, Dz.Urz. UE L 96 z 29 marca 2014 r. (EUR-Lex) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:32014L0028
  2. Informacje o dokumencie, daty i powiązania dla CELEX 32014L0028 (EUR-Lex) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/ALL/?uri=CELEX:32014L0028
  3. Dyrektywa Komisji 2008/43/WE ustanawiająca, zgodnie z dyrektywą Rady 93/15/EWG, system identyfikacji i identyfikowalności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, tekst skonsolidowany z 14 marca 2012 r. (EUR-Lex) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:02008L0043-20120314
  4. Rozporządzenie (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów (EUR-Lex) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:32019R1020
  5. Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 w sprawie akredytacji i nadzoru rynku, art. 30 dotyczący oznakowania CE (EUR-Lex) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=CELEX:32008R0765
  6. Materiały wybuchowe do użytku cywilnego, normy zharmonizowane (Komisja Europejska, DG GROW) https://single-market-economy.ec.europa.eu/single-market/european-standards/harmonised-standards/explosives-civil-uses_en
  7. Komisja publikuje oceny przepisów UE dotyczących pirotechniki i materiałów wybuchowych do użytku cywilnego, 19 września 2025 r. (Komisja Europejska, DG GROW) https://single-market-economy.ec.europa.eu/news/commission-publishes-evaluations-eu-rules-pyrotechnics-and-civil-explosives-2025-09-19_en
  8. Bekendtgørelse nr. 1251 af 29. oktober 2025 om eksplosivstoffer (Retsinformation) https://www.retsinformation.dk/eli/lta/2025/1251
  9. Bekendtgørelse nr. 231 af 29. januar 2026 om ændring af bekendtgørelse om eksplosivstoffer (Retsinformation) https://www.retsinformation.dk/eli/lta/2026/231
  10. Bekendtgørelse af lov om våben og eksplosivstoffer m.v., LBK nr. 1736 af 26. august 2021 (Retsinformation) https://www.retsinformation.dk/eli/lta/2021/1736
  11. Eksplosivstoffer til civil brug, vi fører kontrol (Sikkerhedsstyrelsen) https://www.sik.dk/erhverv/produkter/eksplosivstoffer-civil-brug/eksplosivstoffer-civil-brug-vi-foerer-kontrol
  12. Kontrol med udgangsstoffer til eksplosivstoffer (Sikkerhedsstyrelsen) https://www.sik.dk/erhverv/produkter/udgangsstoffer-eksplosivstoffer/kontrol-udgangsstoffer-eksplosivstoffer
  13. Sikkerhedsstyrelsen, część Erhvervsstyrelsen od stycznia 2026 r. (Sikkerhedsstyrelsen) https://www.sik.dk/sikkerhedsstyrelsen-del-erhvervsstyrelsen

O tym przewodniku

Recenzent
Conphora compliance team, Redaktorzy ds. zgodności, Conphora
Przegląd
24 września 2026
Kolejny przegląd
12 marca 2027

Opracowane na podstawie oficjalnego tekstu w EUR-Lex i wytycznych Komisji, ze źródłem dla każdego faktu. Nie jest to porada prawna.

Podsumowanie w PDF JSON
Zacytuj tę stronę 
Conphora (2026). ExplD: Dyrektywa w sprawie materiałów wybuchowych do użytku cywilnego (Dyrektywa 2014/28/UE) – wyjaśnienie. Pobrano 13 października 2026 z https://www.conphora.com/pl/rozporzadzenia-ue/expld/
Przegląd
Demo Company

See ExplD handled end to end

Thirteen products, the documents retailers ask for, supplier requests and this year's deadlines — a complete, read-only example. Open it with a free account; no card, no trial clock.

Try the demo with ExplD — freeCompare plans

Free account · no card · opens in the Demo Company