ATEX w prostych słowach
Dyrektywa ATEX, formalnie dyrektywa 2014/34/UE, to unijne prawo produktowe dotyczące urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, czyli miejscach, w których palne gazy, pary, mgły lub pyły zmieszane z powietrzem mogą ulec zapłonowi, a spalanie rozprzestrzenia się na całą niespaloną mieszaninę (art. 2 pkt 4 i 5). Dotyczy ona samych urządzeń, systemów ochronnych, które powstrzymują wybuch lub ograniczają jego skutki, urządzeń zabezpieczających, kontrolnych i regulacyjnych, które znajdują się poza taką atmosferą, lecz zapewniają bezpieczeństwo tych urządzeń, oraz komponentów w nie wbudowywanych (art. 1 ust. 1). Produkty mogą być udostępniane na rynku i oddawane do użytku tylko wtedy, gdy po prawidłowym zainstalowaniu, konserwacji i używaniu zgodnie z przeznaczeniem spełniają wymagania dyrektywy (art. 3 ust. 1) oraz muszą spełniać mające do nich zastosowanie zasadnicze wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa z załącznika II (art. 4).
Tekst z 2014 r. jest wersją przekształconą dyrektywy 94/9/WE, dostosowaną do nowych ram prawnych; dodaje obowiązki podmiotów gospodarczych, identyfikowalność i procedury nadzoru rynku wspólne dla innych dyrektyw dotyczących oznakowania CE. Jako dyrektywa działa ona za pośrednictwem prawa krajowego: państwa członkowskie musiały dokonać jej transpozycji do 19 kwietnia 2016 r. i stosować ją od 20 kwietnia 2016 r. (art. 42), kiedy to dyrektywa 94/9/WE została uchylona (art. 43). Odrębna dyrektywa 1999/92/WE dotycząca miejsc pracy uzupełnia obowiązki producentów wynikające z dyrektywy 2014/34/UE, określając obowiązki pracodawców, a dyrektywa ATEX pozostawia państwom członkowskim swobodę ochrony pracowników korzystających z produktów, o ile produkty nie są modyfikowane (art. 3 ust. 2).
Tekst urzędowy Dyrektywę można przeczytać w EUR-Lex: dyrektywa 2014/34/UE (CELEX 32014L0034) lub w tekście ujednoliconym z 30 maja 2026 r., który obejmuje procedury nadzwyczajne rynku wewnętrznego.
Zakres
Urządzenia to maszyny, aparaty, urządzenia stałe lub ruchome, elementy sterujące oraz oprzyrządowanie i systemy wykrywania lub zapobiegania, które samodzielnie lub łącznie służą do wytwarzania, przesyłu, magazynowania, pomiaru, regulacji i przetwarzania energii lub do przetwarzania materiałów i mogą wywołać wybuch przez własne potencjalne źródła zapłonu (art. 2 pkt 1). Systemy ochronne to urządzenia, inne niż elementy składowe urządzeń, których zadaniem jest natychmiastowe powstrzymanie rozwijających się wybuchów lub ograniczenie zasięgu skutków wybuchu, udostępniane na rynku oddzielnie jako systemy autonomiczne (art. 2 pkt 2), a komponenty to elementy niezbędne do bezpiecznego funkcjonowania urządzeń i systemów ochronnych, niemające samodzielnej funkcji (art. 2 pkt 3). Przewidziane zastosowanie określa producent, przypisując urządzenie do grupy i kategorii lub podając informacje potrzebne do bezpiecznego funkcjonowania systemu ochronnego, urządzenia lub komponentu (art. 2 pkt 9).
Art. 1 ust. 2 wyłącza wyroby medyczne przeznaczone do stosowania w środowisku medycznym, urządzenia i systemy ochronne, w których zagrożenie wybuchem wynika wyłącznie z obecności substancji wybuchowych lub niestabilnych substancji chemicznych, urządzenia do środowisk domowych i niekomercyjnych, w których atmosfera wybuchowa może powstać tylko rzadko wskutek przypadkowego wycieku gazu opałowego, środki ochrony indywidualnej objęte dyrektywą 89/686/EWG (uchyloną rozporządzeniem (UE) 2016/425 ze skutkiem od 21 kwietnia 2018 r., więc odwołanie to należy rozumieć jako odwołanie do tego rozporządzenia, rozporządzenie (UE) 2016/425, art. 46), statki morskie i ruchome platformy morskie wraz z ich wyposażeniem pokładowym, środki transportu osób lub towarów drogą powietrzną, drogową, kolejową lub wodną oraz urządzenia objęte art. 346 ust. 1 lit. b) TFUE. Pojazdy przeznaczone do stosowania w przestrzeni zagrożonej wybuchem wyraźnie nie zostały wyłączone (art. 1 ust. 2 lit. f).
Obowiązki spoczywają na podmiotach gospodarczych: producencie, upoważnionym przedstawicielu, importerze i dystrybutorze (art. 2 pkt 16). Producentem jest ten, kto produkuje produkt lub zleca jego zaprojektowanie lub wyprodukowanie i wprowadza go do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo używa go do własnych celów (art. 2 pkt 12), a importer lub dystrybutor, który sprzedaje pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje produkt w sposób mogący wpłynąć na jego zgodność, przejmuje obowiązki producenta (art. 10). Od 16 lipca 2021 r. rozporządzenie (UE) 2019/1020, które wymienia dyrektywę w pkt 53 swojego załącznika I, wymaga ponadto, aby przed wprowadzeniem produktu do obrotu za zadania w zakresie zgodności z jego art. 4 odpowiadał podmiot gospodarczy mający siedzibę w Unii – producent, importer, upoważniony przedstawiciel lub dostawca usług realizacji zamówień (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 1, 2 i 5).
Co należy zrobić
Grupy i kategorie urządzeń
Załącznik I określa kryteria, które decydują o kategorii w ramach każdej grupy. Grupa urządzeń I to urządzenia do podziemnych części kopalń oraz do tych części instalacji powierzchniowych kopalń, w których może wystąpić zagrożenie metanem i/lub palnym pyłem: kategoria M1 zapewnia bardzo wysoki poziom ochrony i musi pozostać sprawna nawet w razie rzadkich zdarzeń przy obecnej atmosferze wybuchowej, z drugim niezależnym środkiem ochrony albo z ochroną przed dwoma niezależnymi uszkodzeniami; kategoria M2 zapewnia wysoki poziom ochrony i jest przeznaczona do odłączenia od zasilania w razie pojawienia się atmosfery wybuchowej (art. 2 pkt 6 i załącznik I pkt 1). Grupa urządzeń II to urządzenia do pozostałych miejsc, w których może wystąpić zagrożenie atmosferami wybuchowymi: kategoria 1 dotyczy obszarów, w których atmosfery wybuchowe gazów, par, mgieł lub pyłów występują stale, przez długi czas lub często, kategoria 2 – obszarów, w których prawdopodobnie występują one sporadycznie, a kategoria 3 – obszarów, w których występowanie takich atmosfer jest mało prawdopodobne lub następuje rzadko i przez krótki czas (art. 2 pkt 7 i załącznik I pkt 2). Każda kategoria musi ponadto spełniać wymagania uzupełniające z załącznika II pkt 2 dla swojej grupy i kategorii (załącznik I).
Zasadnicze wymagania w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa oraz normy zharmonizowane
Załącznik II opiera się na zasadzie zintegrowanego bezpieczeństwa przeciwwybuchowego: producent musi przede wszystkim zapobiegać powstawaniu atmosfer wybuchowych wytwarzanych lub uwalnianych przez urządzenie, zapobiegać ich zapłonowi z uwzględnieniem wszystkich elektrycznych i nieelektrycznych źródeł zapłonu, a gdyby mimo to doszło do wybuchu, natychmiast go powstrzymać i/lub ograniczyć zasięg płomieni i ciśnień wybuchu do poziomu zapewniającego wystarczające bezpieczeństwo (załącznik II pkt 1.0.1). Produkty muszą być projektowane po odpowiedniej analizie możliwych usterek eksploatacyjnych i dającego się przewidzieć niewłaściwego użycia (pkt 1.0.2), z uwzględnieniem szczególnych warunków kontroli i konserwacji (pkt 1.0.3) oraz rzeczywistych lub dających się przewidzieć warunków otoczenia (pkt 1.0.4). Wymagania wspólne obejmują następnie oznakowanie (pkt 1.0.5), instrukcje (pkt 1.0.6), dobór materiałów (1.1), projektowanie i budowę (1.2), potencjalne źródła zapłonu (1.3), zagrożenia wynikające z oddziaływań zewnętrznych (1.4), urządzenia związane z bezpieczeństwem (1.5) oraz integrację wymagań bezpieczeństwa w systemie (1.6), a po nich wymagania uzupełniające dla każdej grupy i kategorii (pkt 2) oraz dla systemów ochronnych (pkt 3).
Produkty zgodne z normami zharmonizowanymi lub ich częściami, których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym, uznaje się za zgodne z tymi zasadniczymi wymaganiami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa, które te normy obejmują (art. 12 ust. 1); w przypadku braku norm zharmonizowanych państwa członkowskie podają do wiadomości zainteresowanym stronom odpowiednie normy krajowe i specyfikacje techniczne (art. 12 ust. 2). Strona Komisji Europejskiej poświęcona ATEX wskazuje CEN/TC 305 i CENELEC CLC/TC 31 jako komitety opracowujące normy zharmonizowane oraz publikuje wytyczne ATEX, których szóste wydanie strona datuje na styczeń 2026 r.
Ocena zgodności według grupy i kategorii
Art. 13 określa procedury dokładnie. Dla grup urządzeń I i II, kategorii M1 i 1, producent stosuje badanie typu UE przeprowadzane przez jednostkę notyfikowaną (załącznik III, moduł B) w połączeniu ze zgodnością z typem opartą na zapewnieniu jakości procesu produkcji (załącznik IV, moduł D) albo ze zgodnością z typem opartą na weryfikacji produktu (załącznik V, moduł F) (art. 13 ust. 1 lit. a). Dla kategorii M2 i 2 silniki spalinowe i urządzenia elektryczne stosują badanie typu UE w połączeniu ze zgodnością z typem opartą na wewnętrznej kontroli produkcji i nadzorowanych badaniach produktu (załącznik VI, moduł C1) albo ze zgodnością z typem opartą na zapewnieniu jakości produktu (załącznik VII, moduł E), natomiast pozostałe urządzenia tych kategorii stosują wewnętrzną kontrolę produkcji (załącznik VIII, moduł A) i przekazują dokumentację techniczną jednostce notyfikowanej, która potwierdza jej otrzymanie możliwie najszybciej i ją przechowuje (art. 13 ust. 1 lit. b). Dla grupy urządzeń II, kategorii 3, ścieżką jest sama wewnętrzna kontrola produkcji (art. 13 ust. 1 lit. c). Dla każdej grupy można zamiast tego zastosować zgodność opartą na weryfikacji jednostkowej przez jednostkę notyfikowaną (załącznik IX, moduł G) (art. 13 ust. 1 lit. d). Systemy ochronne podlegają ścieżkom przewidzianym dla kategorii M1 i 1 albo weryfikacji jednostkowej (art. 13 ust. 2), a aspekty bezpieczeństwa z załącznika II pkt 1.2.7 mogą dodatkowo podlegać załącznikowi VIII (art. 13 ust. 4).
Komponenty podlegają tym samym procedurom, z tą różnicą, że nie umieszcza się oznakowania CE i nie sporządza się deklaracji zgodności UE; producent wydaje pisemne poświadczenie zgodności określające właściwości komponentu i sposób jego wbudowania (art. 13 ust. 3). Na należycie uzasadniony wniosek właściwe organy mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu i oddanie do użytku na swoim terytorium produktów innych niż komponenty, w przypadku których nie zastosowano procedur, jeżeli ich użycie leży w interesie ochrony (art. 13 ust. 5). Dokumenty i korespondencję dotyczące procedur sporządza się w języku określonym przez państwo członkowskie (art. 13 ust. 6); w Danii sporządza się je po duńsku lub angielsku (rozporządzenie wykonawcze nr 484 z dnia 28 maja 2026 r., § 31). Jednostki notyfikowane są wyznaczane i monitorowane przez krajowe organy notyfikujące na podstawie art. 17–33, które określają wymagania wobec jednostek notyfikowanych i ich obowiązki operacyjne.
Dokumentacja techniczna, deklaracja zgodności UE i oznakowanie
Producent sporządza dokumentację techniczną, o której mowa w załącznikach III–IX, i przeprowadza odpowiednią procedurę oceny zgodności lub zleca jej przeprowadzenie (art. 6 ust. 2). W module A dokumentacja musi umożliwiać ocenę zgodności, zawierać odpowiednią analizę i ocenę ryzyka oraz obejmować co najmniej ogólny opis, rysunki i schematy projektowe i produkcyjne, objaśnienia potrzebne do ich zrozumienia, wykaz norm zharmonizowanych zastosowanych w całości lub w części albo przyjęte w ich miejsce rozwiązania, obliczenia i badania projektowe oraz sprawozdania z badań (załącznik VIII pkt 2). Producent przechowuje dokumentację techniczną oraz deklarację zgodności UE lub poświadczenie zgodności przez 10 lat od wprowadzenia produktu do obrotu (art. 6 ust. 3).
Deklaracja zgodności UE stwierdza, że wykazano spełnienie wymagań załącznika II, jest sporządzana według wzoru z załącznika X, zawiera elementy określone w odpowiednich modułach, jest stale aktualizowana i tłumaczona na języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu lub udostępniany na rynku; gdy deklaracji wymaga kilka aktów Unii, sporządza się jedną deklarację obejmującą wszystkie, a sporządzając ją, producent przyjmuje odpowiedzialność za zgodność (art. 14). Kopia deklaracji lub poświadczenia towarzyszy każdemu produktowi albo jedna kopia na partię lub dostawę przekazywaną jednemu użytkownikowi (art. 6 ust. 2).
Oznakowanie CE podlega ogólnym zasadom z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 (art. 15) i jest umieszczane w sposób widoczny, czytelny i trwały na produkcie lub jego tabliczce znamionowej przed wprowadzeniem do obrotu, a gdy charakter produktu na to nie pozwala – na opakowaniu i w dokumentach towarzyszących (art. 16 ust. 1 i 2). Następuje po nim numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, jeżeli uczestniczy ona w fazie kontroli produkcji, a następnie specjalne oznakowanie ochrony przed wybuchem, symbole grupy urządzeń i kategorii oraz pozostałe oznakowania i informacje z załącznika II pkt 1.0.5 (art. 16 ust. 3 i 4). Ten punkt wymaga podania nazwy producenta, zarejestrowanej nazwy handlowej lub znaku towarowego i adresu, oznakowania CE, oznaczenia serii lub typu, numeru partii lub serii, jeżeli występuje, roku budowy, specjalnego oznakowania ochrony przed wybuchem, po którym następuje symbol grupy i kategorii, a dla grupy II – litery G (gazy, pary lub mgły) i/lub D (pył), a także wszelkich informacji niezbędnych do bezpiecznego stosowania (załącznik II pkt 1.0.5). Produkty zaprojektowane dla określonej atmosfery wybuchowej oznacza się odpowiednio (art. 16 ust. 5). Do każdego urządzenia i systemu ochronnego muszą być dołączone instrukcje o treści co najmniej zgodnej z załącznikiem II pkt 1.0.6, w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych, określonym przez państwo członkowskie (art. 6 ust. 8 i załącznik II pkt 1.0.6).
Obowiązki według roli
Producenci projektują i wytwarzają zgodnie z wymaganiami załącznika II, sporządzają dokumentację oraz deklarację lub poświadczenie, umieszczają oznakowanie CE i oznakowanie ochrony przed wybuchem, przechowują dokumenty przez 10 lat, utrzymują zgodność produkcji seryjnej, badają próbki i prowadzą rejestr skarg, gdy jest to uzasadnione ryzykiem, oznaczają produkt identyfikatorem oraz swoją nazwą i adresem, dostarczają instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w wymaganym języku, podejmują działania naprawcze i informują organy o ryzyku oraz współpracują na wniosek (art. 6). Upoważnieni przedstawiciele działają na podstawie pełnomocnictwa, które musi obejmować co najmniej przechowywanie dokumentów i współpracę z organami, i nie mogą przejmować obowiązków dotyczących projektowania ani dokumentacji (art. 7). Importerzy wprowadzają do obrotu wyłącznie produkty zgodne z wymaganiami, weryfikują działania producenta, dodają własną nazwę i adres, zapewniają instrukcje w wymaganym języku, chronią produkt podczas przechowywania i transportu, badają próbki, gdy jest to uzasadnione ryzykiem, podejmują działania naprawcze i przechowują deklarację lub poświadczenie przez 10 lat (art. 8). Dystrybutorzy przed udostępnieniem produktu na rynku weryfikują oznakowanie CE, dokumenty, język i oznakowania, chronią go podczas przechowywania i transportu oraz dopilnowują podjęcia działań naprawczych (art. 9). Importerzy i dystrybutorzy, którzy sprzedają pod własną marką lub modyfikują produkt, stają się producentami (art. 10), a każdy podmiot identyfikuje swoich dostawców i odbiorców przez 10 lat (art. 11).
Procedury nadzwyczajne od 30 maja 2026 r.
Dyrektywa (UE) 2024/2749 wprowadziła rozdział 5a. Art. 38b–38e stosuje się wyłącznie do produktów uznanych za towary istotne w czasie kryzysu, wyłącznie wtedy, gdy obowiązuje tryb nadzwyczajny rynku wewnętrznego na podstawie rozporządzenia (UE) 2024/2747, i dopiero po przyjęciu przez Komisję odpowiedniego aktu wykonawczego (art. 38a). W takim okresie jednostki notyfikowane rozpatrują wnioski dotyczące produktów z wykazu w trybie priorytetowym (art. 38b), państwo członkowskie może zezwolić na wprowadzenie do obrotu produktu z wykazu, w odniesieniu do którego nie przeprowadzono procedur jednostek notyfikowanych, ale którego zgodność z załącznikiem II wykazano w sposób określony w zezwoleniu – Komisja może rozszerzyć je na całą Unię, a zastępuje ono oznakowanie CE wskazaniem towaru istotnego w czasie kryzysu (art. 38c), Komisja może wskazać normy lub ustanowić wspólne specyfikacje dające domniemanie zgodności, gdy brakuje norm zharmonizowanych lub nie można ich stosować (art. 38d), a państwa członkowskie nadają priorytet nadzorowi rynku nad produktami z wykazu i udzielają sobie wzajemnej pomocy (art. 38e).
Egzekwowanie i kary
Art. 34 stosuje art. 15 ust. 3 i art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 do produktów objętych dyrektywą; rozporządzenie (UE) 2019/1020 skreśliło te artykuły ze skutkiem od 16 lipca 2021 r. i wymienia dyrektywę w swoim załączniku I, więc podstawę nadzoru należy rozumieć jako rozporządzenie (UE) 2019/1020 (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 39 ust. 1 pkt 4, art. 44 i załącznik I pkt 53). Gdy organ ma wystarczające powody, by sądzić, że produkt stwarza ryzyko dla zdrowia lub bezpieczeństwa osób albo dla zwierząt domowych lub mienia, ocenia produkt, wymaga działań naprawczych, wycofania z obrotu lub odzyskania produktu w terminie współmiernym do ryzyka, informuje zainteresowaną jednostkę notyfikowaną, a jeżeli podmiot nie podejmie działań – zakazuje lub ogranicza udostępnianie produktu na rynku, wycofuje go z obrotu lub odzyskuje oraz informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie (art. 35). W ten sam sposób można postąpić z produktami zgodnymi z wymaganiami, które nadal stwarzają ryzyko (art. 37), a sporne środki krajowe Komisja rozstrzyga w unijnej procedurze ochronnej (art. 36). Uchybienia formalne, takie jak brak lub nieprawidłowe umieszczenie oznakowania CE, brak lub nieprawidłowe umieszczenie oznakowania ochrony przed wybuchem, symboli grupy i kategorii lub numeru jednostki notyfikowanej, brak lub nieprawidłowość deklaracji albo poświadczenia zgodności, niekompletna dokumentacja techniczna lub brak danych identyfikacyjnych i adresowych, należy usunąć, a w przeciwnym razie prowadzą one do ograniczenia, zakazu, wycofania z obrotu lub odzyskania produktu (art. 38).
Kary ustalane są na poziomie krajowym: państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary za naruszenie przepisów transponujących, które w przypadku poważnych naruszeń mogą obejmować sankcje karne (art. 40). W Danii dyrektywę wdraża duńskie rozporządzenie wykonawcze (bekendtgørelse) nr 484 z dnia 28 maja 2026 r. w sprawie produktów przeznaczonych do stosowania w potencjalnie wybuchowej atmosferze, obowiązujące od 30 maja 2026 r., które zastąpiło rozporządzenie nr 811 z dnia 3 czerwca 2022 r. (§ 53) – rozporządzenie z 2022 r. połączyło wcześniejsze odrębne rozporządzenia dotyczące produktów elektrycznych i pozostałych produktów ATEX – i transponuje procedury nadzwyczajne z dyrektywy (UE) 2024/2749 (§§ 40–49). Zostało ono wydane na podstawie duńskiej ustawy o produktach (lov om produkter og markedsovervågning, tekst jednolity LBK nr 22 z dnia 8 stycznia 2026 r.), która w § 2 ust. 1 pkt 3 wymienia dyrektywę, a w § 9 wskazuje Erhvervsstyrelsen (duński urząd ds. działalności gospodarczej) jako organ kontroli. Sikkerhedsstyrelsen, od stycznia 2026 r. część Erhvervsstyrelsen, kontroluje wszystkie produkty objęte dyrektywą od 1 grudnia 2018 r., kiedy przejęła produkty nieelektryczne od Arbejdstilsynet. Rozporządzenie pozwala Erhvervsstyrelsen nakazać usunięcie uchybień formalnych w wyznaczonym terminie (§ 38), a naruszenia podlegają grzywnie, a w okolicznościach obciążających, takich jak zagrożenie bezpieczeństwa lub zdrowia, wypadek z ciężkimi obrażeniami lub śmiercią, powtarzające się lub systematyczne naruszenia w celu osiągnięcia korzyści majątkowej albo uniknięcia kontroli – karze pozbawienia wolności do dwóch lat, przy pięcioletnim okresie przedawnienia i odpowiedzialności przedsiębiorstw (§ 52). Jednostki notyfikowane dla dyrektywy wyznacza Erhvervsstyrelsen na podstawie akredytacji DANAK (§ 39).
Jak pomaga Conphora
Conphora monitoruje dyrektywę ATEX i jej normy zharmonizowane oraz zestawia Państwa produkty z zasadniczymi wymaganiami w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa, wskazując luki w przypisaniu grupy i kategorii, ścieżce oceny zgodności, dokumentacji technicznej, deklaracji zgodności UE lub poświadczeniu zgodności oraz oznakowaniu CE i oznakowaniu ochrony przed wybuchem, zanim staną się problemem egzekucyjnym. Platforma pomaga budować i prowadzić dokumentację oraz 10-letnie zapisy, łączy deklarację ATEX z deklaracjami, których ten sam produkt wymaga na podstawie innych aktów Unii, i powiadamia o zmianie normy lub dyrektywy.
Zobacz, jak działa Conphora · Zobacz plany i cennik
Źródła
- Dyrektywa 2014/34/UE w sprawie urządzeń i systemów ochronnych przeznaczonych do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, tekst ujednolicony z 30 maja 2026 r. (EUR-Lex)
- Dyrektywa 2014/34/UE w brzmieniu opublikowanym w Dz.Urz. L 96 z 29 marca 2014 r. (EUR-Lex)
- Informacje o dokumencie, daty i powiązania dla CELEX 32014L0034 (EUR-Lex)
- Dyrektywa (UE) 2024/2749 w sprawie procedur nadzwyczajnych w zakresie oceny zgodności i nadzoru rynku produktów (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów, art. 4 i załącznik I (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej, art. 46 uchylający dyrektywę 89/686/EWG (EUR-Lex)
- Dyrektywa 1999/92/WE, dyrektywa dotycząca miejsc pracy w odniesieniu do atmosfer wybuchowych (EUR-Lex)
- Urządzenia do stosowania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem (ATEX), w tym wytyczne ATEX (Komisja Europejska, DG GROW)
- Bekendtgørelse nr. 484 af 28. maj 2026 om produkter til anvendelse i en potentielt eksplosiv atmosfære (Retsinformation)
- Bekendtgørelse af lov om produkter og markedsovervågning, LBK nr. 22 af 8. januar 2026 (Retsinformation)
- Kontrol med ATEX-produkter (Sikkerhedsstyrelsen, Erhvervsstyrelsen Markedsovervågning)
- Sikkerhedsstyrelsen, część Erhvervsstyrelsen od stycznia 2026 r. (Sikkerhedsstyrelsen)
Niniejszy przewodnik ma charakter ogólnoinformacyjny i nie stanowi porady prawnej.