CIR w prostych słowach
Rozporządzenie w sprawie instalacji linowych (Cableway Installations Regulation, CIR), formalnie rozporządzenie (UE) 2016/424, to unijne prawo dotyczące bezpieczeństwa instalacji przewożących ludzi na linach: kolei linowych i gondolowych, wyciągów krzesełkowych, wyciągów oraz kolei linowo-terenowych. Składa się z dwóch warstw. Ustanawia przepisy o udostępnianiu na rynku i swobodnym przepływie podsystemów i elementów bezpieczeństwa instalacji linowych oraz zawiera przepisy o projektowaniu, budowie i oddawaniu do użytku nowych instalacji linowych (art. 1). Podsystemy i elementy bezpieczeństwa mogą być udostępniane na rynku wyłącznie wtedy, gdy spełniają wymagania rozporządzenia (art. 4), państwa członkowskie nie mogą utrudniać udostępniania zgodnych produktów (art. 7), a same instalacje mogą być oddawane do użytku tylko wtedy, gdy są zgodne z wymaganiami i nie mogą zagrażać osobom ani mieniu (art. 5).
Rozporządzenie zastąpiło dyrektywę 2000/9/WE 21 kwietnia 2018 r. (art. 47). Jako rozporządzenie jest stosowane bezpośrednio w każdym państwie członkowskim, ale celowo pozostawia procedurom krajowym udzielanie zezwoleń na budowę i oddanie do użytku, eksploatację instalacji oraz wskazanie osoby odpowiedzialnej za instalację (art. 8, art. 9 i art. 10).
Tekst urzędowy Rozporządzenie można przeczytać w EUR-Lex: rozporządzenie (UE) 2016/424 (CELEX 32016R0424) lub w tekście ujednoliconym z 29 maja 2026 r., który zawiera procedury nadzwyczajne rynku wewnętrznego.
Zakres
Rozporządzenie stosuje się do nowych instalacji linowych przeznaczonych do przewozu osób, do modyfikacji instalacji linowych wymagających nowego zezwolenia oraz do podsystemów i elementów bezpieczeństwa instalacji linowych (art. 2 ust. 1). Instalacja linowa to cały system infrastruktury i podsystemów na miejscu, zaprojektowany, skonstruowany, zmontowany i oddany do użytku w celu przewozu osób, w którym napęd zapewniają liny usytuowane wzdłuż trasy przejazdu (art. 3 pkt 1). Zdefiniowano trzy typy: kolej linową, której nośniki są zawieszone na jednej lub kilku linach i przez nie napędzane; wyciąg, w którym pasażerowie w odpowiednim wyposażeniu są holowani po przygotowanej trasie; oraz kolej linowo-terenową, której nośniki są holowane linami po torze na gruncie lub na stałych konstrukcjach (art. 3 pkt 7–9).
Art. 2 ust. 2 wylicza, co pozostaje poza zakresem: a) dźwigi objęte dyrektywą 2014/33/UE; b) instalacje linowe uznane przez państwa członkowskie za zabytkowe, kulturowe lub dziedzictwa, które oddano do użytku przed 1 stycznia 1986 r., są nadal eksploatowane i nie przeszły istotnych zmian w projekcie lub konstrukcji, w tym podsystemy i elementy bezpieczeństwa zaprojektowane specjalnie dla nich; c) instalacje przeznaczone do celów rolniczych lub leśnych; d) instalacje linowe obsługujące schroniska i szałasy górskie przeznaczone wyłącznie do przewozu towarów i wyraźnie wyznaczonych osób; e) urządzenia stacjonarne lub mobilne zaprojektowane wyłącznie do celów rekreacyjnych i rozrywkowych, a nie jako środek przewozu osób; f) instalacje górnicze lub inne instalacje przemysłowe na miejscu wykorzystywane do działalności przemysłowej; oraz g) instalacje, w których użytkownicy lub ich nośniki unoszą się na wodzie. Kolej linowa zbudowana wyłącznie do przewozu towarów w ogóle nie jest instalacją linową, ponieważ definicja wymaga celu przewozu osób.
Podsystem to system wymieniony w załączniku I lub ich połączenie, przeznaczony do zamontowania w instalacji (art. 3 pkt 2). Załącznik I dzieli instalację na infrastrukturę i sześć grup podsystemów: liny i połączenia lin; napędy i hamulce; urządzenia mechaniczne (urządzenia do nawijania lin, maszyny stacyjne, urządzenia liniowe); pojazdy (kabiny, siedzenia lub urządzenia holownicze, zawiesia, mechanizmy jezdne, połączenia z liną); urządzenia elektrotechniczne (urządzenia monitorujące, sterujące i zabezpieczające, sprzęt łączności i informacji, ochrona odgromowa); oraz wyposażenie ratownicze (stałe i mobilne). Element bezpieczeństwa to każdy element lub urządzenie przeznaczone do zamontowania w podsystemie lub instalacji w celu zapewnienia funkcji bezpieczeństwa, którego uszkodzenie zagraża bezpieczeństwu lub zdrowiu pasażerów, personelu obsługującego lub osób trzecich (art. 3 pkt 4). Infrastruktura, czyli konstrukcje stacji i trasy budowane na miejscu dla każdej instalacji, jest objęta zasadniczymi wymaganiami, ale nie jest produktem wprowadzanym do obrotu (art. 3 pkt 3 i art. 6).
Obowiązki spoczywają na podmiotach gospodarczych w odniesieniu do podsystemów i elementów bezpieczeństwa, czyli na producencie, upoważnionym przedstawicielu, importerze i dystrybutorze (art. 3 pkt 13–17), oraz na osobie odpowiedzialnej za instalację linową, którą każde państwo członkowskie określa na podstawie prawa krajowego (art. 8 ust. 1). Producentem jest każdy, kto produkuje podsystem lub element bezpieczeństwa albo zleca jego zaprojektowanie lub wyprodukowanie i wprowadza go do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo montuje go w instalacji linowej (art. 3 pkt 13); importer lub dystrybutor, który sprzedaje pod własną marką lub modyfikuje produkt w sposób, który może wpłynąć na zgodność, przejmuje obowiązki producenta (art. 15). W Danii osobą odpowiedzialną za instalację jest inwestor, bygherren (rozporządzenie wykonawcze nr 2517 z 14 grudnia 2021 r., § 5).
Co należy zrobić
Analiza bezpieczeństwa, sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa i zezwolenie
Każda planowana instalacja wymaga analizy bezpieczeństwa, przeprowadzonej lub zleconej przez osobę odpowiedzialną za instalację. Musi ona uwzględniać wszystkie przewidywane tryby eksploatacji, opierać się na uznanej lub ustalonej metodzie, odzwierciedlać stan wiedzy technicznej i stopień złożoności instalacji, zapewniać, aby projekt i konfiguracja uwzględniały otoczenie lokalne i najbardziej niekorzystne sytuacje, obejmować wszystkie aspekty bezpieczeństwa instalacji i czynników zewnętrznych w trakcie projektowania, budowy i oddawania do użytku oraz umożliwiać na podstawie dotychczasowych doświadczeń zidentyfikowanie ryzyk, które mogą wystąpić podczas eksploatacji (art. 8 ust. 1 i 2). Obejmuje ona także urządzenia zabezpieczające, które na wykryte uszkodzenie muszą reagować przejściem w stan bezpieczny, niższy tryb pracy lub stan fail-safe, być nadmiarowe i monitorowane albo mieć prawdopodobieństwo uszkodzenia, które można ocenić według równoważnego standardu (art. 8 ust. 3). Analiza daje wykaz ryzyk i sytuacji niebezpiecznych, środki zaradcze oraz wykaz podsystemów i elementów bezpieczeństwa do zamontowania, a jej wynik trafia do sprawozdania dotyczącego bezpieczeństwa (art. 8 ust. 4 i 5).
Każde państwo członkowskie ustanawia procedury udzielania zezwoleń na budowę i oddanie do użytku instalacji na swoim terytorium. Osoba odpowiedzialna przedkłada sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa, deklaracje zgodności UE i inne dokumenty potwierdzające zgodność podsystemów i elementów bezpieczeństwa oraz dokumentację dotyczącą cech instalacji, w tym warunków i ograniczeń eksploatacji oraz pełnych danych o serwisowaniu, nadzorze, regulacji i konserwacji; kopię przechowuje się w instalacji (art. 9 ust. 1 i 2). Modyfikacje ważnych cech, podsystemów lub elementów bezpieczeństwa, które wymagają nowego zezwolenia, muszą w swoich skutkach dla całej instalacji spełniać zasadnicze wymagania (art. 9 ust. 3). Państwa członkowskie nie mogą wykorzystywać tych procedur do utrudniania zgodnym instalacjom ani swobodnego przepływu zgodnych podsystemów i elementów bezpieczeństwa (art. 9 ust. 4 i 5), a instalacja pozostaje w eksploatacji tylko wtedy, gdy spełnia warunki określone w sprawozdaniu dotyczącym bezpieczeństwa (art. 10). W Danii inwestor zwraca się do Erhvervsstyrelsen o zatwierdzenie przed oddaniem instalacji do użytku, przesyła sprawozdanie dotyczące bezpieczeństwa, deklarację zgodności UE, inne dokumenty potwierdzające zgodność i dokumentację dotyczącą cech instalacji najpóźniej w chwili rozpoczęcia budowy – pierwsze trzy w języku duńskim lub angielskim – i ponownie występuje o zatwierdzenie przy każdej istotnej modyfikacji, ale nie przy drobnych zmianach, które zachowują zakres i integralność instalacji, tak że nadal spełnia ona przepisy obowiązujące w chwili jej pierwotnej budowy (rozporządzenie wykonawcze nr 2517, § 6–8, zmienione rozporządzeniem wykonawczym nr 490 z 28 maja 2026 r.).
Zasadnicze wymagania i normy zharmonizowane
Instalacje, ich infrastruktura, podsystemy i elementy bezpieczeństwa muszą spełniać mające do nich zastosowanie zasadnicze wymagania z załącznika II (art. 6). Załącznik II zaczyna się od wymagań ogólnych: bezpieczeństwo pasażerów, personelu obsługującego i osób trzecich ma fundamentalne znaczenie; ryzyka eliminuje się w projekcie, następnie zabezpiecza się przed nimi, a na końcu uwzględnia je w określonych środkach ostrożności, w tej kolejności; instalacje, podsystemy i elementy bezpieczeństwa wymiaruje się tak, aby wytrzymywały wszystkie przewidywalne obciążenia, w tym oddziaływania dynamiczne i zmęczenie; elementy bezpieczeństwa projektuje się tak, aby błędy montażu były niemożliwe, a ich uszkodzenie wysoce nieprawdopodobne; uwzględnia się pożar i wyładowania atmosferyczne; urządzenia zabezpieczające wykrywają i przetwarzają usterki, instalację zawsze można wyłączyć ręcznie i nie można jej ponownie uruchomić po wyłączeniu bezpieczeństwa bez odpowiedniego działania; obowiązują też wymagania dotyczące możliwości konserwacji i ograniczania uciążliwości (załącznik II sekcja 2). Sekcje 3–7 dodają wymagania dla infrastruktury (układ trasy, prędkość, odległość między pojazdami, stacje i konstrukcje liniowe), dla lin, napędów i hamulców (dwa lub więcej układów hamulcowych, z wyjątkiem wyciągów, oraz napęd rezerwowy, chyba że analiza bezpieczeństwa wykaże, że jest zbędny), urządzeń sterujących i łączności, pojazdów i urządzeń holowniczych (żaden pasażer nie może wypaść, drzwi zamykane i blokowane, zabezpieczenia przed wypadnięciem liny z prowadnicy i hamulce torowe tam, gdzie ryzyka nie można wykluczyć), wyposażenia dla pasażerów i personelu obsługującego oraz zdolności do eksploatacji, w tym instrukcji obsługi w języku państwa członkowskiego, w którym instalację zbudowano, wykwalifikowanego personelu obsługującego oraz ewakuacji pasażerów w określonym czasie w razie unieruchomienia instalacji.
Podsystemy i elementy bezpieczeństwa zgodne z normami zharmonizowanymi lub ich częściami, do których odniesienia opublikowano w Dzienniku Urzędowym, uznaje się za zgodne z zasadniczymi wymaganiami objętymi tymi normami (art. 17); to samo domniemanie dotyczy instalacji (art. 5 ust. 3). Komisja publikuje wykaz norm zharmonizowanych dla instalacji linowych oraz przewodnik stosowania na swojej stronie poświęconej kolejom linowym.
Ocena zgodności z udziałem jednostki notyfikowanej
Przed wprowadzeniem podsystemu lub elementu bezpieczeństwa do obrotu producent poddaje go, według własnego wyboru, jednej z procedur z art. 18: badaniu typu UE (moduł B, typ produkcyjny, załącznik III) w połączeniu ze zgodnością z typem opartą na zapewnieniu jakości procesu produkcji (moduł D, załącznik IV) lub ze zgodnością z typem opartą na weryfikacji podsystemu lub elementu bezpieczeństwa (moduł F, załącznik V); zgodności opartej na weryfikacji jednostkowej (moduł G, załącznik VI); albo zgodności opartej na pełnym zapewnieniu jakości wraz z badaniem projektu (moduł H1, załącznik VII). Każda ścieżka wymaga udziału jednostki notyfikowanej. W module B jednostka bada dokumentację techniczną i reprezentatywny egzemplarz oraz wydaje certyfikat badania typu UE ważny najwyżej 30 lat (załącznik III pkt 6); w module D zatwierdza system jakości produkcji i audytuje go co najmniej co dwa lata (załącznik IV pkt 4.3); w module F bada i testuje każdy egzemplarz lub partie statystyczne i wydaje certyfikaty zgodności (załącznik V pkt 4 i 5); w module G weryfikuje każdy egzemplarz (załącznik VI); a w module H1 zatwierdza pełny system jakości, bada projekt i wydaje certyfikat badania projektu UE, z pełną ponowną oceną co trzy lata (załącznik VII pkt 3.6 i 4.3). Dokumentację i korespondencję sporządza się w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jednostka notyfikowana, lub w języku przez nią akceptowanym (art. 18 ust. 3).
Dokumentacja techniczna z załącznika VIII musi umożliwiać ocenę zgodności i zawierać odpowiednią analizę i ocenę ryzyka, opis ogólny, rysunki i schematy projektowe i produkcyjne wraz z objaśnieniami niezbędnymi do ich zrozumienia, wykaz norm zharmonizowanych zastosowanych w całości lub w części albo rozwiązań przyjętych w ich miejsce, dowody potwierdzające projekt, w tym obliczenia i sprawozdania z badań, kopię instrukcji oraz – w przypadku podsystemów – kopie deklaracji zgodności UE zamontowanych elementów bezpieczeństwa.
Deklaracja zgodności UE i oznakowanie CE
Deklaracja zgodności UE stwierdza, że wykazano spełnienie zasadniczych wymagań z załącznika II, jest zgodna ze wzorem z załącznika IX, zawiera elementy zastosowanego modułu, jest stale aktualizowana, towarzyszy podsystemowi lub elementowi bezpieczeństwa i jest przetłumaczona na języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym produkt jest wprowadzany do obrotu lub udostępniany; jeżeli inne akty Unii także wymagają deklaracji, jedna deklaracja obejmuje je wszystkie (art. 19). Oznakowanie CE podlega ogólnym zasadom z art. 30 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 (art. 20) i jest umieszczane w sposób widoczny, czytelny i trwały na produkcie lub jego tabliczce znamionowej, albo na opakowaniu i w dokumentach, gdy charakter produktu na to nie pozwala, przed wprowadzeniem do obrotu, a po nim następuje numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej uczestniczącej w fazie kontroli produkcji (art. 21).
Obowiązki według roli
Producenci projektują i wytwarzają zgodnie z zasadniczymi wymaganiami, sporządzają dokumentację techniczną, przeprowadzają ocenę zgodności, sporządzają deklarację i umieszczają oznakowanie CE, przechowują dokumentację i deklarację przez 30 lat, zapewniają zgodność produkcji seryjnej z badaniem próbek i rejestrem skarg, gdy ryzyko tego wymaga, oznaczają produkt elementem identyfikacyjnym oraz swoją nazwą i adresem, dostarczają deklarację, instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w wymaganym języku, podejmują działania naprawcze i informują organy o ryzykach oraz współpracują na wniosek (art. 11). Upoważniony przedstawiciel działa na podstawie pisemnego pełnomocnictwa, które musi obejmować co najmniej przechowywanie deklaracji i dokumentacji przez 30 lat, przekazywanie informacji i współpracę z organami, i nie może przejąć obowiązków projektowych ani sporządzenia dokumentacji technicznej (art. 12). Importerzy wprowadzają do obrotu wyłącznie produkty zgodne z wymaganiami, weryfikują pracę producenta, umieszczają własną nazwę i adres, zapewniają instrukcje w wymaganym języku, chronią produkt podczas przechowywania i transportu, podejmują działania naprawcze i przechowują deklarację przez 30 lat (art. 13). Dystrybutorzy przed udostępnieniem produktu na rynku weryfikują oznakowanie CE, dokumenty, język i oznaczenia, chronią produkt podczas przechowywania i transportu oraz dopilnowują, aby podjęto działania naprawcze (art. 14). Importerzy i dystrybutorzy, którzy sprzedają pod własną marką lub modyfikują produkt, stają się producentami (art. 15), a każdy podmiot wskazuje swoich dostawców oraz podmioty i osoby odpowiedzialne za instalacje, którym dostarczył produkty, przez 30 lat (art. 16).
Procedury nadzwyczajne od 29 maja 2026 r.
Rozporządzenie (UE) 2024/2748 wprowadziło rozdział Va. Art. 43b–43e stosuje się wyłącznie do podsystemów i elementów bezpieczeństwa uznanych za produkty istotne w sytuacji kryzysowej, wyłącznie wtedy, gdy obowiązuje tryb nadzwyczajny rynku wewnętrznego na podstawie rozporządzenia (UE) 2024/2747, i dopiero po przyjęciu przez Komisję uruchamiającego aktu wykonawczego (art. 43a). W takim okresie jednostki notyfikowane rozpatrują wnioski dotyczące wskazanych produktów priorytetowo (art. 43b); państwo członkowskie może na uzasadniony wniosek zezwolić na wprowadzenie do obrotu lub zamontowanie konkretnego produktu, w odniesieniu do którego nie przeprowadzono procedury z udziałem jednostki notyfikowanej, ale zgodność z załącznikiem II wykazano w inny sposób, przy czym produkt nosi informację, że jest wprowadzany do obrotu jako produkt istotny w sytuacji kryzysowej, i nie ma oznakowania CE (art. 43c); Komisja może wskazać normy lub ustanowić wspólne specyfikacje dające domniemanie zgodności (art. 43d); a państwa członkowskie traktują priorytetowo nadzór rynku nad wskazanymi produktami i udzielają sobie wzajemnej pomocy (art. 43e).
Egzekwowanie i sankcje
Nadzór rynku nad podsystemami i elementami bezpieczeństwa opiera się na art. 39, który stosuje art. 15 ust. 3 i art. 16–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008; artykuły te uchylono rozporządzeniem (UE) 2019/1020 ze skutkiem od 16 lipca 2021 r., a rozporządzenie figuruje w pkt 61 załącznika I do tego rozporządzenia, więc odesłanie należy rozumieć jako odesłanie do rozporządzenia (UE) 2019/1020. Jeżeli organ ma wystarczające powody, by sądzić, że podsystem lub element bezpieczeństwa stwarza ryzyko dla osób lub mienia, ocenia produkt, wymaga działań naprawczych, wycofania z obrotu lub odzyskania produktu w terminie współmiernym do ryzyka, informuje jednostkę notyfikowaną, a jeśli podmiot nie podejmie działań – zakazuje lub ogranicza udostępnianie na rynku, wycofuje produkt z obrotu lub odzyskuje go oraz informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie (art. 40). Art. 40 ust. 1 uznaje też art. 21 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 za mający zastosowanie do tych środków; artykuł ten należy do przepisów uchylonych rozporządzeniem (UE) 2019/1020 i jest rozumiany jako odpowiednie przepisy tego rozporządzenia, natomiast art. 30 dotyczący oznakowania CE, do którego odsyłają art. 20 i art. 43 ust. 1 lit. a), pozostaje w mocy. Komisja rozstrzyga sporne środki krajowe w unijnej procedurze ochronnej (art. 41), w ten sam sposób można postąpić ze zgodnymi produktami, które nadal stwarzają ryzyko (art. 42), a niezgodności formalne, takie jak brak lub nieprawidłowe umieszczenie oznakowania CE bądź numeru jednostki notyfikowanej, brak lub nieprawidłowość deklaracji, niekompletna dokumentacja techniczna albo brak danych identyfikacyjnych i adresowych, muszą zostać usunięte, a w przeciwnym razie prowadzą do ograniczenia, zakazu, wycofania z obrotu lub odzyskania produktu (art. 43). Państwo członkowskie, które stwierdzi, że zatwierdzona instalacja może zagrażać osobom lub mieniu, ogranicza lub zakazuje jej eksploatacji (art. 10 ust. 2).
Sankcje ustanawia się na poziomie krajowym: państwa członkowskie ustanawiają skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za naruszenia przez podmioty gospodarcze, które mogą obejmować sankcje karne za poważne naruszenia i mogą być zaostrzone w razie powtórnego naruszenia (art. 45). W Danii rozporządzenie uzupełnia rozporządzenie wykonawcze nr 2517 z 14 grudnia 2021 r. w sprawie instalacji linowych, obowiązujące od 1 stycznia 2022 r. i zmienione rozporządzeniem wykonawczym nr 490 z 28 maja 2026 r. ze skutkiem od 30 maja 2026 r. Czyni ono inwestora osobą odpowiedzialną, wymaga zatwierdzenia przed oddaniem do użytku i po istotnych modyfikacjach, wymaga instrukcji i informacji dotyczących bezpieczeństwa w języku duńskim oraz przewiduje za naruszenia grzywnę, o ile inne przepisy nie przewidują wyższej kary; za naruszenia zasad oddawania do użytku i rynkowych oraz wymagań językowych (§ 3, 4 i 8) w okolicznościach obciążających, takich jak zagrożenie bezpieczeństwa lub zdrowia, wypadek z ciężkimi obrażeniami lub śmiercią, powtórne naruszenie, systematyczne naruszanie prawa w celu osiągnięcia korzyści finansowej lub próba uniknięcia kontroli organu kontroli, kara może wzrosnąć do pozbawienia wolności do 2 lat (§ 13). Od 30 maja 2026 r. rozporządzenie w całym tekście wskazuje Erhvervsstyrelsen, a nowy § 8 stk. 2 wymaga, aby podsystem lub element bezpieczeństwa objęty rozszerzonym zezwoleniem z art. 43c ust. 2 nosił informację o „produkcie istotnym w sytuacji kryzysowej” w języku duńskim lub angielskim. Sikkerhedsstyrelsen przejął ten obszar od Arbejdstilsynet 1 grudnia 2018 r., a w styczniu 2026 r. stał się departamentem Erhvervsstyrelsen (duńskiego Urzędu ds. Działalności Gospodarczej) o nazwie Markedsovervågning; Erhvervsstyrelsen jest organem kontroli na podstawie duńskiej ustawy o produktach, która wymienia rozporządzenie w sprawie instalacji linowych w § 2 stk. 1 nr 39, i wyznacza duńskie jednostki notyfikowane, które muszą być akredytowane przez DANAK. Arbejdstilsynet pozostaje organem kontroli dla instalacji wykonywanych na zamówienie lub importowanych na potrzeby morskiej działalności naftowej i gazowej na podstawie ustawy o bezpieczeństwie morskim.
Powiązane przewodniki
- Dyrektywa w sprawie dźwigów
- Dyrektywa w sprawie urządzeń ciśnieniowych (PED)
- Dyrektywa niskonapięciowa (LVD)
Jak pomaga Conphora
Conphora monitoruje rozporządzenie w sprawie instalacji linowych oraz powiązane normy zharmonizowane i zestawia Państwa podsystemy i elementy bezpieczeństwa z zasadniczymi wymaganiami z załącznika II, wskazując luki w dokumentacji technicznej, module jednostki notyfikowanej, deklaracji zgodności UE, oznakowaniu CE z numerem jednostki notyfikowanej i oznaczeniach, zanim staną się problemem egzekucyjnym. Platforma pomaga prowadzić 30-letnie rejestry dokumentacji, deklaracji, certyfikatów oraz identyfikowalności dostawców i odbiorców, a także powiadamia Państwa o zmianie normy, rozporządzenia lub duńskiego rozporządzenia wykonawczego.
Zobacz, jak działa Conphora · Zobacz plany i cennik
Źródła
- Rozporządzenie (UE) 2016/424 w sprawie instalacji linowych, tekst ujednolicony z 29 maja 2026 r. (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (UE) 2016/424 w brzmieniu opublikowanym w Dz.Urz. UE L 81 z 31 marca 2016 r. (EUR-Lex)
- Informacje o dokumencie, daty i powiązania dla CELEX 32016R0424 (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (UE) 2024/2748 w sprawie procedur nadzwyczajnych w zakresie oceny zgodności i nadzoru rynku produktów (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów (EUR-Lex)
- Koleje linowe (Komisja Europejska, DG GROW)
- Bekendtgørelse nr. 2517 af 14. december 2021 om tovbaneanlæg (Retsinformation)
- Bekendtgørelse nr. 490 af 28. maj 2026 om ændring af bekendtgørelse om tovbaneanlæg (Retsinformation)
- Przewodnik stosowania rozporządzenia (UE) 2016/424 (Komisja Europejska, docsroom)
- Bekendtgørelse af lov om produkter og markedsovervågning, LBK nr. 22 af 8. januar 2026 (Retsinformation)
- Regler for tovbaner (Sikkerhedsstyrelsen, Erhvervsstyrelsen Markedsovervågning)
- Kontrol med elevatorer og tovbaner (Sikkerhedsstyrelsen, Erhvervsstyrelsen Markedsovervågning)
- Sikkerhedsstyrelsen skal markedsovervåge produkter på maskinområdet, 21 listopada 2018 r. (Sikkerhedsstyrelsen)
Niniejszy przewodnik ma charakter ogólnoinformacyjny i nie stanowi porady prawnej.