Een importeur wordt in Verordening (EU) 2019/1020 en in de algemene productveiligheidsverordening gedefinieerd als iedere natuurlijke of rechtspersoon die in de Unie is gevestigd en een product uit een derde land op de markt van de Unie brengt. ‘Het in de handel brengen’ betekent het voor het eerst op de markt aanbieden van een product in de EU, zodat de importeur de eerste schakel is in de EU-toeleveringsketen voor goederen die buiten de Unie zijn vervaardigd. Een Nederlandse detailhandelaar die rechtstreeks inkoopt bij een fabrikant in China is in deze zin importeur, ook voor een enkele zending.
De verplichtingen volgen het model van artikel R4 van Besluit nr. 768/2008/EG: een importeur mag alleen conforme producten op de markt brengen, moet verifiëren dat de fabrikant de conformiteitsbeoordeling heeft uitgevoerd, de technische documentatie en de conformiteitsverklaring heeft opgesteld, de CE-markering heeft aangebracht en zichzelf op het product heeft geïdentificeerd, moet zijn eigen naam en contactadres op het product of de verpakking ervan vermelden, moet ervoor zorgen dat instructies en veiligheidsinformatie in de vereiste taal zijn gesteld, moet een kopie van de verklaring bewaren en in staat zijn de technische documentatie te overleggen, en moet optreden, de autoriteiten informeren en meewerken wanneer een product een risico vormt. Artikel 11 van de algemene productveiligheidsverordening bevat de gelijkwaardige lijst voor consumentenproducten.
Wanneer de fabrikant niet in de EU is gevestigd, is de importeur normaliter ook de marktdeelnemer die verantwoordelijk is voor het product op grond van artikel 4 van Verordening (EU) 2019/1020 en artikel 16 van de algemene productveiligheidsverordening. Op grond van de productaansprakelijkheidsrichtlijn van 2024 is de importeur van een gebrekkig product van een fabrikant van buiten de EU aansprakelijk voor de schade die dit veroorzaakt.