Richtlijn (EU) 2024/2853 stelt gemeenschappelijke regels vast voor de aansprakelijkheid van marktdeelnemers voor schade die natuurlijke personen lijden en die wordt veroorzaakt door gebrekkige producten, en voor de vergoeding van die schade (artikel 1). De aansprakelijkheid is risicoaansprakelijkheid: de benadeelde moet het gebrek, de schade en het oorzakelijk verband bewijzen, maar geen schuld (artikel 10). Een product is gebrekkig wanneer het niet de veiligheid biedt die een persoon gerechtigd is te verwachten of die op grond van Unie- of nationaal recht is vereist (artikel 7), en het gebrek wordt onder meer vermoed wanneer het product niet voldoet aan verplichte productveiligheidseisen die bedoeld zijn om te beschermen tegen het risico van de schade, of wanneer de verwerende partij nalaat relevant bewijsmateriaal openbaar te maken.
De definities zijn ruimer dan in de richtlijn van 1985. Een product omvat alle roerende zaken, ook wanneer deze zijn geïntegreerd in een andere roerende zaak of in een onroerend goed, en omvat elektriciteit, digitale productiebestanden, grondstoffen en software (artikel 4). Artikel 8 somt op wie aansprakelijk is: de fabrikant van het product of van een gebrekkig onderdeel; wanneer de fabrikant buiten de Unie is gevestigd, de importeur, de gemachtigde en, bij ontstentenis van beide, de fulfilmentdienstverlener; ieder die een product ingrijpend wijzigt; en elke distributeur, en onlineplatforms die als distributeur optreden, die er niet binnen een maand in slaagt een in de EU gevestigde marktdeelnemer of de eigen leverancier te identificeren.
De richtlijn is op 8 december 2024 in werking getreden. De lidstaten moeten haar uiterlijk op 9 december 2026 omzetten, en zij is van toepassing op producten die vanaf die datum in de handel worden gebracht of in gebruik worden genomen (artikelen 2, 21 en 22; artikel 2, lid 1, zoals gecorrigeerd in 2026). Voor fabrikanten en importeurs is het verband met naleving rechtstreeks: niet-naleving van de productveiligheidswetgeving levert nu een vermoeden van een gebrek op, en de technische documentatie is het bewijsmateriaal waarvan een rechter openbaarmaking kan gelasten.