Verordening (EU) 2019/1020 introduceerde de fulfilmentdienstverlener als categorie marktdeelnemer. Artikel 3, lid 11, definieert dit begrip als iedere natuurlijke of rechtspersoon die in het kader van een commerciële activiteit ten minste twee van de volgende diensten aanbiedt: opslag, verpakking, adressering en verzending, zonder eigenaar te zijn van de betrokken producten. Postdiensten, pakketbezorgdiensten en andere post- of vrachtvervoerdiensten zijn uitgesloten. De algemene productveiligheidsverordening herhaalt de definitie in artikel 3, lid 12.
De categorie bestaat vanwege e-commerce. Zoals de Blue Guide van de Commissie uitlegt, worden fulfilmentcentra in de EU gebruikt om producten op te slaan die online worden verkocht door verkopers die buiten de Unie zijn gevestigd, en om deze naar consumenten te verzenden, zodat er geen importeur in de klassieke zin bestaat. Op grond van artikel 4, lid 2, onder d), van de markttoezichtverordening wordt een in de EU gevestigde fulfilmentdienstverlener de marktdeelnemer die verantwoordelijk is voor de producten die hij behandelt, wanneer geen fabrikant, importeur of gemachtigde in de Unie is gevestigd. Deze dienstverlener moet dan verifiëren dat de conformiteitsverklaring en de technische documentatie bestaan, op verzoek informatie verstrekken aan de markttoezichtautoriteiten, hen informeren wanneer een product een risico vormt en meewerken aan corrigerende maatregelen. Artikel 16 van de algemene productveiligheidsverordening past dezelfde regel toe op consumentenproducten.
Omdat de definitie afhangt van de daadwerkelijk aangeboden diensten, doet een logistiek bedrijf er goed aan te beoordelen of zijn bedrijfsmodel het ook tot distributeur of importeur maakt. Op grond van de productaansprakelijkheidsrichtlijn van 2024 is de fulfilmentdienstverlener aansprakelijk voor schade veroorzaakt door een gebrekkig product van een fabrikant van buiten de EU, wanneer er geen importeur of gemachtigde in de Unie is.