Importer jest zdefiniowany w rozporządzeniu (UE) 2019/1020 oraz w rozporządzeniu w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów jako każda osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę w Unii, która wprowadza do obrotu na rynku unijnym produkt pochodzący z państwa trzeciego. „Wprowadzenie do obrotu” oznacza pierwsze udostępnienie produktu na rynku UE, więc importer jest pierwszym ogniwem unijnego łańcucha dostaw w przypadku towarów wyprodukowanych poza Unią. Polski sprzedawca detaliczny kupujący bezpośrednio od producenta w Chinach jest importerem w tym rozumieniu, nawet jeśli dotyczy to pojedynczej dostawy.
Obowiązki opierają się na wzorze z art. R4 decyzji nr 768/2008/WE: importer może wprowadzać do obrotu wyłącznie produkty zgodne z wymaganiami; musi sprawdzić, czy producent przeprowadził ocenę zgodności, sporządził dokumentację techniczną i deklarację zgodności, umieścił oznakowanie CE i podał swoje dane na produkcie; musi umieścić własną nazwę i adres do kontaktu na produkcie lub jego opakowaniu; musi zadbać o to, by instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa były sporządzone w wymaganym języku; musi przechowywać kopię deklaracji i być w stanie przedstawić dokumentację techniczną; a w razie gdy produkt stwarza ryzyko, musi podjąć działania, poinformować organy i z nimi współpracować. Artykuł 11 rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów zawiera równoważny wykaz dla produktów konsumenckich.
Jeżeli producent nie ma siedziby w UE, importer jest zazwyczaj również podmiotem gospodarczym odpowiedzialnym za produkt na podstawie art. 4 rozporządzenia (UE) 2019/1020 i art. 16 rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Zgodnie z dyrektywą z 2024 r. w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe importer produktu wadliwego pochodzącego od producenta spoza UE odpowiada za wyrządzoną przez ten produkt szkodę.