Rozporządzenie (UE) 2019/1020 wprowadziło dostawcę usług realizacji zamówień jako kategorię podmiotu gospodarczego. Art. 3 pkt 11 definiuje go jako każdą osobę fizyczną lub prawną, która w ramach działalności handlowej oferuje co najmniej dwie z następujących usług: magazynowanie, pakowanie, adresowanie i wysyłkę, bez posiadania prawa własności do danych produktów. Wyłączone są usługi pocztowe, usługi doręczania paczek oraz inne usługi pocztowe lub usługi transportu towarowego. Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów powtarza tę definicję w art. 3 pkt 12.
Ta kategoria istnieje z powodu handlu elektronicznego. Jak wyjaśnia „Niebieski przewodnik” Komisji, centra realizacji zamówień w UE służą do przechowywania produktów sprzedawanych przez internet przez sprzedawców mających siedzibę poza Unią i do wysyłania ich konsumentom, w związku z czym nie ma importera w klasycznym rozumieniu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie nadzoru rynku dostawca usług realizacji zamówień mający siedzibę w UE staje się podmiotem gospodarczym odpowiedzialnym za produkty, którymi się zajmuje, jeżeli w Unii nie ma siedziby żaden producent, importer ani upoważniony przedstawiciel. Ma wówczas obowiązek sprawdzić, czy istnieją deklaracja zgodności i dokumentacja techniczna, przekazywać organom nadzoru rynku informacje na ich żądanie, informować je, gdy produkt stwarza zagrożenie, oraz współpracować przy działaniach naprawczych. Art. 16 rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów stosuje tę samą zasadę do produktów konsumenckich.
Ponieważ definicja zależy od faktycznie oferowanych usług, przedsiębiorstwo logistyczne powinno ocenić, czy jego model biznesowy czyni je również dystrybutorem lub importerem. Zgodnie z dyrektywą z 2024 r. w sprawie odpowiedzialności za produkty wadliwe dostawca usług realizacji zamówień ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez produkt wadliwy pochodzący od producenta spoza UE, jeżeli w Unii nie ma importera ani upoważnionego przedstawiciela.