Rozporządzenie (UE) 2019/1020 oraz rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów definiują dystrybutora jako każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż producent lub importer, która udostępnia produkt na rynku. Hurtownicy i sprzedawcy detaliczni, stacjonarni lub internetowi, są dystrybutorami, o ile sprzedają produkty, które inny podmiot gospodarczy wprowadził już do obrotu na rynku UE, i nie sprzedają ich pod własną marką. Dystrybutor, który zmienia markę produktu, staje się jego producentem; dystrybutor kupujący bezpośrednio spoza UE staje się importerem.
Artykuł R5 decyzji nr 768/2008/WE, odzwierciedlony w art. 12 rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, opisuje obowiązek należytej staranności. Przed udostępnieniem produktu dystrybutor sprawdza, czy ma on wymagane oznakowanie, czy towarzyszą mu wymagane dokumenty, instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w odpowiednim języku oraz czy producent i, w stosownych przypadkach, importer umieścili na nim swoją nazwę i dane kontaktowe. Warunki przechowywania i transportu nie mogą zagrażać zgodności produktu z wymaganiami. Dystrybutor, który uważa, że produkt nie jest zgodny z wymaganiami, nie może go udostępnić, musi zapewnić podjęcie działań naprawczych i powiadomić organy, jeżeli produkt stwarza ryzyko. Na żądanie musi przekazać informacje niezbędne do wykazania zgodności i współpracować z organami.
Zgodnie z dyrektywą w sprawie odpowiedzialności za produkty z 2024 r. dystrybutor może sam ponosić odpowiedzialność za produkt wadliwy, jeżeli w ciągu miesiąca od otrzymania żądania nie wskaże podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w UE ani własnego dostawcy.