Dyrektywa (UE) 2024/2853 ustanawia wspólne zasady odpowiedzialności podmiotów gospodarczych za szkody poniesione przez osoby fizyczne i spowodowane przez produkty wadliwe oraz zasady naprawiania takich szkód (art. 1). Jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka: poszkodowany musi wykazać wadliwość, szkodę i związek przyczynowy, ale nie winę (art. 10). Produkt jest wadliwy, jeżeli nie zapewnia bezpieczeństwa, którego osoba może zasadnie oczekiwać lub które jest wymagane na podstawie prawa Unii lub prawa krajowego (art. 7), a wadliwość domniemywa się m.in. wtedy, gdy produkt nie spełnia obowiązkowych wymogów bezpieczeństwa produktów, których celem jest ochrona przed ryzykiem wystąpienia danej szkody, albo gdy pozwany nie ujawni istotnych dowodów.
Definicje są szersze niż w dyrektywie z 1985 r. Produkt oznacza wszystkie rzeczy ruchome, nawet jeżeli zostały wbudowane w inną rzecz ruchomą lub w nieruchomość, i obejmuje energię elektryczną, cyfrowe pliki produkcyjne, surowce oraz oprogramowanie (art. 4). Artykuł 8 wskazuje, kto ponosi odpowiedzialność: producent produktu lub wadliwego komponentu; jeżeli producent ma siedzibę poza Unią – importer, upoważniony przedstawiciel, a w razie ich braku – dostawca usług realizacji zamówień; każdy, kto istotnie modyfikuje produkt; a także każdy dystrybutor oraz platformy internetowe działające jak dystrybutorzy, które w terminie miesiąca nie wskażą podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w UE ani własnego dostawcy.
Dyrektywa weszła w życie 8 grudnia 2024 r. Państwa członkowskie muszą ją transponować do 9 grudnia 2026 r., a stosuje się ją do produktów wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku od tej daty (art. 2, 21 i 22; art. 2 ust. 1 w brzmieniu sprostowanym w 2026 r.). Dla producentów i importerów związek z pracą nad zgodnością jest bezpośredni: niezgodność z przepisami o bezpieczeństwie produktów stwarza teraz domniemanie wadliwości, a dokumentacja techniczna jest dowodem, którego ujawnienie może nakazać sąd.