Definicja jest taka sama w rozporządzeniu w sprawie nadzoru rynku, rozporządzeniu w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów i w nowych ramach prawnych: producentem jest każda osoba fizyczna lub prawna, która produkuje produkt albo zleca jego zaprojektowanie lub wyprodukowanie i wprowadza go do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym. Decydujące znaczenie ma marka, a nie fabryka. Przedsiębiorstwo, które zleca wytworzenie towarów podwykonawcy i sprzedaje je pod własną nazwą, jest producentem i ponosi wszystkie wynikające stąd obowiązki.
Art. R2 decyzji nr 768/2008/WE, powtórzony w każdym akcie dotyczącym produktów, wymienia te obowiązki: projektować i produkować zgodnie z wymaganiami, sporządzać dokumentację techniczną, przeprowadzać ocenę zgodności, sporządzać deklarację zgodności UE i umieszczać oznakowanie CE, przechowywać dokumentację przez wymagany okres, zapewniać zgodność produkcji seryjnej, oznaczać produkt numerem typu, partii lub numerem seryjnym oraz podawać nazwę producenta i adres do kontaktu, dołączać instrukcje i informacje dotyczące bezpieczeństwa w wymaganym języku, podejmować działania naprawcze, wycofywać z obrotu lub odzyskiwać produkty niezgodne z wymaganiami, informować organy o ryzyku stwarzanym przez produkt oraz z nimi współpracować.
Art. 9 rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów nakłada równoległy zestaw obowiązków w odniesieniu do produktów konsumenckich spoza zakresu prawodawstwa harmonizacyjnego, dodając wewnętrzną analizę ryzyka oraz, za pośrednictwem portalu Safety Business Gateway, obowiązek zgłaszania wypadków. Producent mający siedzibę poza UE musi ponadto zapewnić, aby w Unii istniała osoba odpowiedzialna, zanim produkt zostanie wprowadzony do obrotu.