Art. 4 rozporządzenia (UE) 2019/1020 stanowi, że produkt podlegający przepisom wymienionym w jego ust. 5 (m.in. aktom dotyczącym urządzeń niskonapięciowych, urządzeń radiowych, RoHS, maszyn, bezpieczeństwa zabawek i środków ochrony indywidualnej) może zostać wprowadzony do obrotu wyłącznie wtedy, gdy istnieje podmiot gospodarczy mający siedzibę w Unii, który odpowiada za zadania określone w ust. 3. Ust. 2 wymienia, kto może nim być, w następującej kolejności: producent mający siedzibę w UE; importer, jeżeli producent nie ma siedziby w UE; upoważniony przedstawiciel z pisemnym pełnomocnictwem obejmującym te zadania; albo dostawca usług realizacji zamówień mający siedzibę w UE, jeżeli nie istnieje żaden z pozostałych podmiotów. Nazwa i dane kontaktowe tego podmiotu muszą widnieć na produkcie, jego opakowaniu, przesyłce lub w dokumencie towarzyszącym.
Zadania, o których mowa w ust. 3, polegają na sprawdzeniu, czy sporządzono deklarację zgodności UE i dokumentację techniczną, oraz na przechowywaniu ich lub udostępnianiu organom nadzoru rynku; na przekazywaniu informacji i dokumentacji wykazujących zgodność na uzasadniony wniosek; na informowaniu organów, gdy produkt stwarza ryzyko; oraz na współpracy w celu zapewnienia podjęcia działań naprawczych.
Art. 16 rozporządzenia w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów rozciąga ten wymóg na wszystkie produkty konsumenckie objęte jego zakresem i dodaje, że osoba odpowiedzialna musi regularnie sprawdzać, czy produkt odpowiada dokumentacji technicznej i czy zawiera wymagane informacje identyfikacyjne oraz dotyczące bezpieczeństwa, a także dokumentować te kontrole. Sprzedawcy na odległość (art. 19) i internetowe platformy handlowe (art. 22 ust. 9) muszą wyświetlać nazwę i adres osoby odpowiedzialnej, jeżeli producent ma siedzibę poza UE. W przypadku sprzedawcy spoza UE w praktyce najprostszym rozwiązaniem jest wyznaczenie upoważnionego przedstawiciela w Unii.