Rozporządzenie (UE) 2019/1020 ustanawia wspólne ramy nadzoru rynku nad produktami podlegającymi unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu, czyli aktami wymienionymi w jego załączniku I, od zabawek i urządzeń elektrycznych po maszyny, środki ochrony indywidualnej i ekoprojekt. Jego deklarowanym celem (art. 1) jest zapewnienie, aby na rynku Unii udostępniane były wyłącznie produkty zgodne z wymaganiami, które gwarantują wysoki poziom ochrony zdrowia i bezpieczeństwa, ochrony konsumentów oraz środowiska. Zastąpiło ono rozdziały rozporządzenia (WE) nr 765/2008 dotyczące nadzoru rynku; rozporządzenie to nadal reguluje akredytację i oznakowanie CE. Rozporządzenie (UE) 2019/1020 jest stosowane od 16 lipca 2021 r. (art. 44).
Rozdział II dotyczy podmiotów gospodarczych. Art. 4 wymaga, aby w odniesieniu do niektórych produktów istniał podmiot gospodarczy mający siedzibę w Unii, odpowiedzialny za dokumentację zgodności i za współpracę z organami, a art. 7 zobowiązuje wszystkie podmioty gospodarcze oraz dostawców usług społeczeństwa informacyjnego do współpracy przy działaniach eliminujących lub ograniczających ryzyko. Rozdziały IV–VI regulują działanie organów: wyznaczanie organów nadzoru rynku i jednolitego urzędu łącznikowego w każdym państwie członkowskim (art. 10), kontrole oparte na analizie ryzyka (art. 11), minimalny zestaw uprawnień dochodzeniowych i egzekucyjnych (art. 14), środki naprawcze (art. 16), postępowanie w przypadku produktów stwarzających poważne ryzyko i ich zgłaszanie w systemie szybkiego ostrzegania (art. 19 i 20) oraz wzajemną pomoc państw członkowskich. Rozdział VII daje organom celnym i wyznaczonym organom uprawnienia do kontroli produktów wprowadzanych na rynek Unii (art. 25–28).
Dla producentów i importerów to rozporządzenie jest powodem, dla którego na produkcie musi widnieć adres w UE, dokumentacja techniczna musi być dostępna na żądanie, a decyzja jednego organu krajowego może rozciągnąć się na całą Unię.