Chcemy sprzedawać w kolejnym kraju UE

Sprzedaż w drugim kraju UE rzadko oznacza drugi zestaw badań. Jeżeli akt UE harmonizuje przepisy dotyczące produktu, wymagania są takie same w każdym państwie członkowskim, a kilka aktów stanowi, że państwa członkowskie nie utrudniają udostępniania produktów zgodnych z wymaganiami, na przykład rozporządzenia w sprawie etykietowania energetycznego i etykietowania opon (rozporządzenie (UE) 2017/1369, art. 7 ust. 1; rozporządzenie (UE) 2020/740, art. 11 ust. 1). W poszczególnych krajach różni się język, przepisy krajowe dotyczące aspektów, których UE nie zharmonizowała, oraz rejestry krajowe.^[6][7]

Najpierw język. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów producenci i importerzy zapewniają, aby do produktu dołączone były czytelne instrukcje i informacje o bezpieczeństwie w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany (art. 9 ust. 7 i art. 11 ust. 4), a dystrybutorzy sprawdzają to przed sprzedażą (art. 12 ust. 1). W przypadku kosmetyków treść, trwałość, środki ostrożności i funkcja podane na etykiecie podlegają prawu państwa członkowskiego, w którym produkt trafia do użytkownika końcowego (rozporządzenie (WE) nr 1223/2009, art. 19 ust. 5).^[1][5]

Oferta online podąża za klientem. Gdy produkty sprzedaje się na odległość, oferta zawiera nazwę producenta i jego adresy, osobę odpowiedzialną w UE, jeżeli producent ma siedzibę poza UE, informacje identyfikujące produkt, w tym zdjęcie, oraz ostrzeżenia i informacje o bezpieczeństwie w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany (GPSR, art. 19). Wersja sklepu internetowego dla nowego kraju wymaga własnych, przetłumaczonych ostrzeżeń.^[1]

Przepisy techniczne krajowe wypełniają przestrzeń, którą UE zostawia otwartą. Rozporządzenie (UE) 2019/515 ma zastosowanie, gdy organ kraju docelowego powołuje się na przepis krajowy dotyczący aspektu niezharmonizowanego na poziomie Unii, taki jak cechy, nazwy, oznakowanie lub etykietowanie, aby ograniczyć lub odmówić dostępu towarom zgodnie z prawem wprowadzonym do obrotu w innym państwie członkowskim (art. 2 ust. 1 i 2). Producent może sporządzić dobrowolną deklarację wzajemnego uznawania, aby wykazać, że towary zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w innym państwie członkowskim, przetłumaczoną na język wymagany przez kraj docelowy (art. 4 ust. 1), a każde państwo członkowskie prowadzi punkty kontaktowe ds. produktów, które wyjaśniają jego przepisy (art. 9). Rozporządzenie stosuje się od 19 kwietnia 2020 r.^[3]

Niektóre obowiązki rejestruje się w każdym kraju osobno. Na podstawie rozporządzenia w sprawie opakowań producenci rejestrują się w krajowym rejestrze producentów każdego państwa członkowskiego, w którym po raz pierwszy udostępniają opakowania lub produkty w opakowaniach, i nie mogą tam sprzedawać przed rejestracją (rozporządzenie (UE) 2025/40, art. 44 ust. 2 i 4); rejestry krajowe tworzy się w ciągu 18 miesięcy od wejścia w życie pierwszego aktu wykonawczego na podstawie art. 44 ust. 14 (art. 44 ust. 1). W dniu 4 października 2026 r. w EUR-Lex nie był widoczny żaden taki akt, więc to, jak przebiega rejestracja do czasu powstania rejestrów, zależy od każdego państwa członkowskiego i jest pytaniem do prawnika. Dystrybutor kosmetyków, który z własnej inicjatywy tłumaczy elementy etykiety, aby sprzedawać w innym państwie członkowskim, przekazuje Komisji drogą elektroniczną kategorię i nazwy produktu, państwo członkowskie, własną nazwę i adres oraz adres osoby odpowiedzialnej (rozporządzenie (WE) nr 1223/2009, art. 13 ust. 3). Organy nadzoru rynku w poszczególnych krajach mogą jako środek naprawczy wymagać ostrzeżeń w swoim języku (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 16 ust. 3 lit. e)).^[2][4][5]