CosR: Rozporządzenie w sprawie produktów kosmetycznych (Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009) – wyjaśnienie

CosR w prostych słowach

Rozporządzenie w sprawie produktów kosmetycznych (Cosmetics Regulation, CosR), formalnie rozporządzenie (WE) nr 1223/2009, to jednolity unijny zbiór zasad dotyczących produktów kosmetycznych. Ustanawia przepisy, które musi spełniać każdy produkt kosmetyczny udostępniany na rynku, aby zapewnić funkcjonowanie rynku wewnętrznego i wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego (art. 1). Produkt kosmetyczny to każda substancja lub mieszanina przeznaczona do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego, zębami lub błonami śluzowymi jamy ustnej, wyłącznie lub głównie w celu ich oczyszczania, perfumowania, zmiany ich wyglądu, ochrony, utrzymania w dobrej kondycji lub korygowania zapachu ciała (art. 2 ust. 1 lit. a)). Za produkty kosmetyczne uważa się kremy, produkty przeciwsłoneczne, makijaż, perfumy, dezodoranty, mydła, szampony, farby do włosów, pasty do zębów i produkty do paznokci.

CosR jest rozporządzeniem, więc obowiązuje bezpośrednio w każdym państwie członkowskim bez transpozycji. Przyjęto je 30 listopada 2009 r., weszło w życie 11 stycznia 2010 r., a w pełni jest stosowane od 11 lipca 2013 r., kiedy uchyliło dyrektywę 76/768/EWG (art. 38 i art. 40). W odróżnieniu od większości prawa produktowego działa bez oznakowania CE i jednostek notyfikowanych: legalna sprzedaż opiera się na osobie odpowiedzialnej mającej siedzibę w Unii, udokumentowanej ocenie bezpieczeństwa, dokumentacji informacyjnej produktu, zgłoszeniu elektronicznym przed wprowadzeniem produktu na rynek oraz zgodności z załącznikami dotyczącymi substancji i przepisami o oznakowaniu. Załączniki zmienia się kilka razy w roku, ostatnio rozporządzeniem (UE) 2026/909 z 27 kwietnia 2026 r.

Tekst urzędowy Rozporządzenie można przeczytać w EUR-Lex: rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 (CELEX 32009R1223) lub w tekście ujednoliconym z 18 maja 2026 r., który obejmuje 54 akty zmieniające wymienione w jego nagłówku.

Zakres

Definicja opiera się na dwóch kryteriach: kontakcie z zewnętrznymi częściami ciała (naskórek, owłosienie, paznokcie, wargi i zewnętrzne narządy płciowe), zębami lub błonami śluzowymi jamy ustnej oraz wyłącznym lub głównym przeznaczeniu kosmetycznym (art. 2 ust. 1 lit. a)). Substancja lub mieszanina przeznaczona do spożycia, wdychania, wstrzykiwania lub wszczepiania do ciała ludzkiego nie jest produktem kosmetycznym (art. 2 ust. 2), więc suplementy diety, tusze do tatuażu i wypełniacze do wstrzykiwań pozostają poza zakresem. Gdy produkt mógłby być równie dobrze produktem leczniczym, wyrobem medycznym lub produktem biobójczym, decyduje przeznaczenie; od czasu gdy rozporządzenie w sprawie wyrobów medycznych dodało art. 2 ust. 4, Komisja może, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy, rozstrzygnąć, czy konkretny produkt lub grupa produktów mieści się w definicji (art. 2 ust. 4, dodany przez art. 119 rozporządzenia (UE) 2017/745).

Użytkownikiem końcowym może być konsument lub profesjonalista (art. 2 ust. 1 lit. f)), więc objęte są produkty salonowe i do użytku profesjonalnego, z własnymi środkami ostrożności w oznakowaniu (art. 19 ust. 1 lit. d)). Zdarzeniami wywołującymi obowiązki są udostępnienie na rynku i wprowadzenie do obrotu (art. 2 ust. 1 lit. g) i h)). Produkty zgodne z wymaganiami przepływają swobodnie: państwa członkowskie nie mogą odmawiać ich udostępnienia, zakazywać go ani ograniczać z powodów związanych z wymaganiami rozporządzenia (art. 9).

Obowiązki spoczywają na osobie odpowiedzialnej, producencie, importerze i dystrybutorze. Producent wytwarza produkt kosmetyczny lub zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie i wprowadza go do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym (art. 2 ust. 1 lit. d)); importer wprowadza do obrotu na rynku Unii produkt z państwa trzeciego (art. 2 ust. 1 lit. i)); dystrybutor to każdy inny podmiot w łańcuchu dostaw, który udostępnia produkt na rynku (art. 2 ust. 1 lit. e)). Do obrotu mogą być wprowadzane wyłącznie produkty, dla których wyznaczono osobę odpowiedzialną w Unii (art. 4 ust. 1).

Co należy zrobić

Osoba odpowiedzialna

W odniesieniu do każdego produktu wprowadzanego do obrotu osoba odpowiedzialna zapewnia zgodność z rozporządzeniem (art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1). W przypadku produktu wytwarzanego w Unii jest nią mający tam siedzibę producent, w przypadku produktu importowanego – importer, a każdy z nich może wyznaczyć osobę mającą siedzibę w Unii w drodze pisemnego pełnomocnictwa przyjętego przez tę osobę na piśmie; producent spoza Unii musi to zrobić (art. 4 ust. 3–5). Dystrybutor staje się osobą odpowiedzialną, gdy wprowadza produkt do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje produkt już znajdujący się w obrocie w sposób, który może wpłynąć na zgodność, ale tłumaczenie etykiety nie jest taką modyfikacją (art. 4 ust. 6). Osoba odpowiedzialna, która uważa, że produkt jest niezgodny z wymaganiami, musi niezwłocznie doprowadzić go do zgodności, wycofać go z obrotu lub odzyskać produkt, poinformować właściwe organy, jeśli stwarza on ryzyko dla zdrowia ludzkiego, współpracować z nimi i na uzasadniony wniosek przekazać dokumentację dotyczącą zgodności (art. 5 ust. 2 i 3). Na żądanie musi wskazać dystrybutorów, którym dostarczyła partię, przez trzy lata po jej dostarczeniu (art. 7).

Ocena bezpieczeństwa i dokumentacja informacyjna produktu

Produkt kosmetyczny musi być bezpieczny dla zdrowia ludzkiego w normalnych lub dających się racjonalnie przewidzieć warunkach stosowania, z uwzględnieniem jego prezentacji, oznakowania, instrukcji stosowania i usuwania oraz wszelkich innych informacji od osoby odpowiedzialnej (art. 3). Aby to wykazać, osoba odpowiedzialna zleca przeprowadzenie oceny bezpieczeństwa przed wprowadzeniem produktu do obrotu i sporządza raport bezpieczeństwa produktu kosmetycznego zgodnie z załącznikiem I: część A zbiera informacje o bezpieczeństwie, od składu ilościowego i jakościowego, właściwości fizykochemicznych i stabilności, jakości mikrobiologicznej, zanieczyszczeń i opakowania po narażenie i profil toksykologiczny każdej substancji, a część B to uzasadniony wniosek asesora, ostrzeżenia i instrukcje (art. 10 ust. 1 i załącznik I). Asesor musi mieć wykształcenie wyższe w dziedzinie farmacji, toksykologii, medycyny lub podobnej dyscypliny (art. 10 ust. 2), a raport jest aktualizowany po wprowadzeniu produktu do obrotu (art. 10 ust. 1 lit. c)).

Dokumentacja informacyjna produktu obejmuje opis produktu, raport bezpieczeństwa, metodę produkcji i oświadczenie o zgodności z dobrą praktyką produkcyjną, dowód deklarowanego działania, gdy jest to uzasadnione, oraz dane o ewentualnych badaniach na zwierzętach przeprowadzonych przez producenta, jego agentów lub dostawców, w tym badaniach wykonanych w celu spełnienia wymagań państw trzecich (art. 11 ust. 2). Przechowuje się ją przez 10 lat po wprowadzeniu do obrotu ostatniej partii i udostępnia bez trudu, w formie elektronicznej lub innej, pod adresem podanym na etykiecie organowi właściwemu państwa członkowskiego, w którym jest przechowywana, w języku łatwo zrozumiałym dla tego organu (art. 11 ust. 1 i 3). Produkcja musi odpowiadać dobrej praktyce produkcyjnej, domniemywanej w przypadku stosowania norm zharmonizowanych opublikowanych w Dzienniku Urzędowym (art. 8).

Zgłoszenie w CPNP

Przed wprowadzeniem produktu do obrotu osoba odpowiedzialna przekazuje Komisji drogą elektroniczną kategorię i nazwę produktu, swoją nazwę i adres, kraj pochodzenia w przypadku importu, państwo członkowskie wprowadzenia do obrotu, osobę do kontaktu, obecność i warunki narażenia na nanomateriały, nazwę oraz numer CAS lub WE każdej substancji CMR kategorii 1A lub 1B oraz recepturę ramową dla ośrodków toksykologicznych; po wprowadzeniu produktu do obrotu dodaje oryginalne oznakowanie i fotografię opakowania oraz aktualizuje zgłoszenie, gdy cokolwiek się zmieni (art. 13 ust. 1, 2 i 7). Dystrybutor, który z własnej inicjatywy tłumaczy jakikolwiek element oznakowania, aby sprzedawać w innym państwie członkowskim, również dokonuje zgłoszenia (art. 13 ust. 3). Produkty zawierające nanomateriały zgłasza się sześć miesięcy przed wprowadzeniem do obrotu, podając identyfikację nanomateriału, jego specyfikację, ilość roczną, profil toksykologiczny, dane dotyczące bezpieczeństwa i warunki narażenia, chyba że nanomateriał jest barwnikiem, konserwantem lub filtrem UV uregulowanym w art. 14 albo spełnia wymagania załącznika III (art. 16 ust. 2 i 3). Portal zgłaszania produktów kosmetycznych Komisji jest bezpłatny, a produkt zgłoszony w nim nie wymaga dalszego zgłoszenia krajowego.

Substancje: załączniki II–VI, substancje CMR i nanomateriały

Produkt nie może zawierać substancji wymienionych w załączniku II, może zawierać substancje z załącznika III wyłącznie w granicach ich ograniczeń i może zawierać wyłącznie barwniki, konserwanty i filtry UV wymienione w załącznikach IV, V i VI na określonych tam warunkach (art. 14 ust. 1). Substancje sklasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość na podstawie części 3 załącznika VI do rozporządzenia CLP są zakazane: substancje kategorii 2, chyba że SCCS uznał je za bezpieczne, a substancje kategorii 1A lub 1B, chyba że spełniają wymagania dotyczące bezpieczeństwa żywności, nie istnieje alternatywa, wniosek dotyczy konkretnego zastosowania ze znanym narażeniem, a SCCS uznał je za bezpieczne; w przypadku substancji kategorii 1A i 1B Komisja musi zmienić załączniki w ciągu 15 miesięcy od klasyfikacji CLP (art. 15 i art. 15 ust. 2). Na tym opiera się mechanizm rozporządzeń zbiorczych (Omnibus): po każdym dostosowaniu rozporządzenia CLP Komisja dodaje nowo sklasyfikowane substancje do załącznika II i przenosi wyłączone do wykazów pozytywnych, przy czym każdy akt jest stosowany w dniu, w którym stosuje się jego klasyfikacje, ostatnio rozporządzenia (UE) 2023/1490 (od 1 grudnia 2023 r.), 2025/877 (od 1 września 2025 r.) i 2026/78 (od 1 maja 2026 r.). Niezamierzona obecność niewielkiej ilości substancji zakazanej jest tolerowana wyłącznie wtedy, gdy jest technicznie nieunikniona przy dobrej praktyce produkcyjnej, a produkt pozostaje bezpieczny (art. 17).

W odniesieniu do każdego produktu zawierającego nanomateriały należy zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego, a gdy Komisja ma wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa, zwraca się do SCCS o opinię i może zmienić załączniki II i III (art. 16 ust. 1, 4 i 6); rozporządzenie (UE) 2024/858 wykorzystało tę drogę, aby zakazać dwunastu nanomateriałów i ograniczyć Hydroxyapatite (nano). Komisja zmienia też załączniki po opiniach SCCS dotyczących poszczególnych składników, gdy istnieje potencjalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego (art. 31 ust. 1): rozporządzenie (UE) 2023/1545 dodało 56 alergenów zapachowych do wymogu indywidualnego oznakowania, rozporządzenie (UE) 2024/996 zakazało 4-Methylbenzylidene Camphor i ograniczyło Vitamin A, arbutyny, Genistein, Daidzein, Kojic Acid, Triclosan i Triclocarban, a rozporządzenie (UE) 2026/909 zakazało Triphenyl Phosphate i ograniczyło Benzyl Salicylate, składniki zawierające glin, rozpuszczalne w wodzie sole cynku, Acetylated Vetiver Oil i Citral, z okresami przejściowymi dla wprowadzania do obrotu i udostępniania na rynku, które określono w kluczowych datach powyżej.

Oznakowanie, oświadczenia i informacje publiczne

Na pojemniku i opakowaniu należy umieścić, nieusuwalnymi, łatwo czytelnymi i widocznymi literami, nazwę i adres osoby odpowiedzialnej wraz z krajem pochodzenia w przypadku importu, zawartość nominalną, datę minimalnej trwałości poprzedzoną symbolem z załącznika VII lub słowami „najlepiej użyć przed końcem”, a w przypadku produktów o trwałości powyżej 30 miesięcy – symbol okresu po otwarciu, środki ostrożności dotyczące stosowania, numer partii, funkcję, o ile nie wynika wprost z kontekstu, oraz wykaz składników poprzedzony słowem „ingredients” (art. 19 ust. 1). Składniki wymienia się w kolejności malejącej według masy, stosując wspólne nazwy składników z glosariusza z art. 33, kompozycje perfumeryjne i aromatyczne jako parfum lub aroma z dodaniem indywidualnie wymienionych alergenów z załącznika III, po składnikach nano umieszcza się w nawiasie słowo „nano”, a barwniki podaje się z numerami Colour Index (art. 19 ust. 1 lit. g) i art. 19 ust. 6). Gdy środki ostrożności lub wykaz składników nie mieszczą się na opakowaniu, umieszcza się je na ulotce, etykiecie, taśmie, zawieszce lub karcie, do których odsyła symbol z załącznika VII, a w przypadku mydła, kul do kąpieli i innych małych produktów – na informacji obok ekspozycji (art. 19 ust. 2 i 3). Język zawartości, trwałości, środków ostrożności i funkcji określa państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany użytkownikowi końcowemu (art. 19 ust. 5); w Danii § 3 rozporządzenia wykonawczego nr 803 z 21 czerwca 2013 r. wymaga, aby te elementy były po duńsku.

Tekst, nazwy, znaki towarowe, obrazy i inne znaki nie mogą sugerować cech ani funkcji, których produkt nie ma (art. 20 ust. 1). Wspólne kryteria przyjęte na podstawie art. 20 ust. 2 zawiera rozporządzenie (UE) nr 655/2013, które od 11 lipca 2013 r. stosuje się do każdego oświadczenia niezależnie od medium: zgodność z prawem, prawdziwość, poparcie dowodami, rzetelność, uczciwość i świadome podejmowanie decyzji, a osoba odpowiedzialna musi utrzymywać treść zgodną z dowodami w dokumentacji informacyjnej produktu. Oświadczenie o niestosowaniu badań na zwierzętach jest dozwolone wyłącznie wtedy, gdy ani producent, ani jego dostawcy nie badali gotowego produktu, jego prototypu ani składników na zwierzętach ani nie używali składników badanych przez innych w odniesieniu do nowych produktów kosmetycznych (art. 20 ust. 3). Osoba odpowiedzialna musi też udostępniać publicznie bez trudu skład jakościowy i ilościowy, identyfikatory kompozycji zapachowej i istniejące dane o niepożądanych skutkach, przy czym informacje ilościowe ograniczają się do substancji niebezpiecznych (art. 21).

Badania na zwierzętach

Zakazane jest wprowadzanie do obrotu produktów, których końcowa receptura, składniki lub kombinacje składników były badane na zwierzętach w celu spełnienia wymagań rozporządzenia po przyjęciu na poziomie Unii zatwierdzonej metody alternatywnej, badanie gotowych produktów na zwierzętach w Unii oraz badanie składników na zwierzętach, gdy zatwierdzona metoda alternatywna jest wymieniona w rozporządzeniu (WE) nr 440/2008 lub w załączniku VIII (art. 18 ust. 1). Okres wdrażania zakończył się 11 marca 2009 r., a w odniesieniu do toksyczności po podaniu wielokrotnym, toksyczności reprodukcyjnej i toksykokinetyki – 11 marca 2013 r.; państwo członkowskie może zwrócić się do Komisji o odstępstwo wyłącznie w przypadku poważnych obaw dotyczących bezpieczeństwa powszechnie stosowanego składnika, którego nie można zastąpić (art. 18 ust. 2).

Obowiązki według roli

Osoba odpowiedzialna ponosi obowiązki dotyczące zgodności, raportu bezpieczeństwa, dokumentacji informacyjnej produktu, zgłoszenia, substancji, oznakowania, oświadczeń, informacji publicznych, poważnych niepożądanych skutków i działań naprawczych (art. 5, art. 10, art. 11, art. 13–21 i art. 23). Producenci stosują dobrą praktykę produkcyjną, przestrzegają zakazów badań na zwierzętach i przekazują dane o produkcji, badaniach i składzie na potrzeby dokumentacji (art. 8, art. 11 ust. 2 i art. 18). Importerzy są osobą odpowiedzialną za to, co importują, chyba że upoważnią kogoś innego, i umieszczają kraj pochodzenia na etykiecie oraz w zgłoszeniu (art. 4 ust. 5, art. 13 ust. 1 lit. c) i art. 19 ust. 1 lit. a)). Dystrybutorzy działają z należytą starannością, przed udostępnieniem produktu na rynku weryfikują osobę odpowiedzialną, numer partii, wykaz składników, język i trwałość, wstrzymują lub poprawiają produkty niezgodne z wymaganiami, informują osobę odpowiedzialną i organy o ryzykach, chronią produkt podczas przechowywania i transportu, zapewniają trzyletnią identyfikowalność, zgłaszają tłumaczenia i zgłaszają poważne niepożądane skutki (art. 6, art. 7, art. 13 ust. 3 i art. 23).

Egzekwowanie i sankcje

Państwa członkowskie monitorują zgodność poprzez kontrole produktów i podmiotów gospodarczych na rynku, wykorzystując dokumentację informacyjną produktu oraz, w stosownych przypadkach, kontrole fizyczne i laboratoryjne, a swój nadzór przeglądają co najmniej co cztery lata (art. 22). Jeżeli osoba odpowiedzialna naruszy zasady dobrej praktyki produkcyjnej, oceny bezpieczeństwa, dokumentacji informacyjnej produktu, pobierania próbek i analiz, zgłoszenia, reguł dla substancji, zasad dotyczących badań na zwierzętach, oznakowania, oświadczeń, informacji publicznych, zgłaszania poważnych niepożądanych skutków lub obowiązku informowania o substancjach, organ właściwy nakazuje działania naprawcze, wycofanie z obrotu lub odzyskanie produktu w terminie współmiernym do ryzyka, a gdy podmiot nie działa albo poważne ryzyko dla zdrowia ludzkiego wymaga natychmiastowego działania, sam zakazuje lub ogranicza udostępnianie na rynku, wycofuje produkt z obrotu lub go odzyskuje i informuje Komisję oraz pozostałe państwa członkowskie (art. 25). Dystrybutorom nakazuje się usunięcie naruszeń ich obowiązków z art. 6 (art. 26), klauzula ochronna pozwala organowi tymczasowo wycofać z obrotu, odzyskać lub ograniczyć nawet produkty zgodne, które stwarzają poważne ryzyko (art. 27), a każda decyzja zawiera uzasadnienie i pouczenie o środkach odwoławczych po wysłuchaniu podmiotu, chyba że konieczne jest natychmiastowe działanie (art. 28). Art. 25 ust. 7 nadal przywołuje system szybkiej wymiany informacji z dyrektywy 2001/95/WE oraz art. 23 rozporządzenia (WE) nr 765/2008; odesłania te rozumie się jako rozporządzenie (UE) 2023/988, które uchyliło dyrektywę od 13 grudnia 2024 r., oraz rozporządzenie (UE) 2019/1020, które skreśliło art. 15–29 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 od 16 lipca 2021 r. i wymienia rozporządzenie w sprawie produktów kosmetycznych w swoim załączniku I. Poważne niepożądane skutki zgłoszone przez osobę odpowiedzialną, dystrybutorów, użytkowników końcowych lub pracowników ochrony zdrowia są przekazywane między organami właściwymi (art. 23).

Sankcje ustanawia się na poziomie krajowym i muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające; państwa członkowskie musiały je zgłosić do 11 lipca 2013 r. (art. 37). W Danii rozporządzenie wykonawcze (bekendtgørelse) nr 803 z 21 czerwca 2013 r. o produktach kosmetycznych, wydane na podstawie lov om kemikalier, wyznacza Miljøstyrelsen jako organ właściwy na podstawie art. 34 i organ nadzorczy oraz powierza mu decyzje na podstawie art. 25–27, od których nie przysługuje odwołanie do innego organu administracyjnego (§ 4 i § 5); jego Kemikalieinspektionen przeprowadza kontrole. Naruszenia duńskich przepisów o oznakowaniu i języku są karane grzywną, a w razie umyślnego lub rażąco niedbałego naruszenia, które spowodowało lub groziło szkodą dla zdrowia ludzkiego lub środowiska albo przyniosło korzyść gospodarczą, karą pozbawienia wolności do dwóch lat, przy czym przedsiębiorstwa mogą ponosić odpowiedzialność karną (§ 6). Naruszenia samego rozporządzenia, takie jak wprowadzenie produktu do obrotu bez osoby odpowiedzialnej, raportu bezpieczeństwa lub zgłoszenia w CPNP, są karane na podstawie § 59 stk. 1 nr 1 lov om kemikalier (lovbekendtgørelse nr 1200 z 25 września 2025 r.) grzywną, a w tych samych okolicznościach obciążających karą pozbawienia wolności do dwóch lat (§ 59 stk. 2), przy czym przedsiębiorstwa mogą ponosić odpowiedzialność karną (§ 60).

Jak pomaga Conphora

Conphora monitoruje CosR i zmiany jego załączników oraz zestawia Państwa produkty kosmetyczne z wymaganiami, wskazując luki w zakresie osoby odpowiedzialnej, raportu bezpieczeństwa, dokumentacji informacyjnej produktu, zgłoszenia w CPNP, etykiety i oświadczeń, zanim staną się problemem egzekucyjnym. Platforma śledzi każde rozporządzenie zbiorcze (Omnibus) i rozporządzenie dotyczące składników wraz z datami wprowadzania do obrotu i udostępniania na rynku, dzięki czemu wiedzą Państwo, kiedy substancja zostaje zakazana lub ograniczona i jak długo można jeszcze sprzedawać istniejące zapasy, oraz utrzymuje Państwa dokumentację w aktualnym stanie w miarę zmian załączników.

Zobacz, jak działa Conphora · Zobacz plany i cennik

Źródła

• Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 w sprawie produktów kosmetycznych, tekst ujednolicony z 18 maja 2026 r. (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 w brzmieniu opublikowanym w Dz.Urz. UE L 342 z 22 grudnia 2009 r. (EUR-Lex)
• Informacje o dokumencie, daty i powiązania dla CELEX 32009R1223 (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/1490 w sprawie substancji CMR, Omnibus (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/1545 w sprawie oznakowania alergenów zapachowych (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2024/858 w sprawie nanomateriałów (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2024/996 w sprawie Vitamin A, Alpha-Arbutin, Arbutin i substancji o potencjalnych właściwościach zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2025/877 w sprawie substancji CMR, Omnibus (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2026/78 w sprawie substancji CMR, Omnibus (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) 2026/909 w sprawie Benzyl Salicylate, Triphenyl Phosphate, glinu, soli cynku, Citral, farb do włosów i DHHB (EUR-Lex)
• Rozporządzenie Komisji (UE) nr 655/2013 ustanawiające wspólne kryteria uzasadniania oświadczeń (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (UE) 2017/745 w sprawie wyrobów medycznych, art. 119 zmieniający rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, uchylające dyrektywy 2001/95/WE i 87/357/EWG (EUR-Lex)
• Przepisy dotyczące kosmetyków (Komisja Europejska, DG GROW)
• Portal zgłaszania produktów kosmetycznych, CPNP (Komisja Europejska, DG GROW)
• Nadzór rynku nad kosmetykami i poważne niepożądane skutki (Komisja Europejska, DG GROW)
• Kosmetiske produkter (Miljøstyrelsen)
• Lovgivning om kosmetiske produkter (Miljøstyrelsen)
• Faktaark: Mærkning af kosmetik (Miljøstyrelsen)
• Bekendtgørelse nr. 803 af 21. juni 2013 om kosmetiske produkter (Retsinformation)
• Lovbekendtgørelse nr. 1200 af 25. september 2025 af lov om kemikalier (Retsinformation)

Niniejszy przewodnik ma charakter ogólnoinformacyjny i nie stanowi porady prawnej.