Wij willen verkopen in een ander EU-land

Verkopen in een tweede EU-land betekent zelden een tweede reeks tests. Waar een EU-handeling de regels voor een product harmoniseert, zijn de eisen in elke lidstaat gelijk, en verschillende handelingen bepalen dat de lidstaten producten die aan de eisen voldoen niet mogen belemmeren, bijvoorbeeld de verordeningen over energie-etikettering en bandenetikettering (Verordening (EU) 2017/1369, artikel 7, lid 1; Verordening (EU) 2020/740, artikel 11, lid 1). Wat per land verschilt, zijn de taal, de nationale regels voor aspecten die de EU niet heeft geharmoniseerd, en de nationale registers.^[6][7]

De taal komt eerst. Op grond van de verordening algemene productveiligheid zorgen fabrikanten en importeurs ervoor dat het product vergezeld gaat van duidelijke instructies en veiligheidsinformatie in een taal die consumenten gemakkelijk begrijpen, zoals bepaald door de lidstaat waar het product op de markt wordt aangeboden (artikel 9, lid 7, en artikel 11, lid 4), en distributeurs controleren dit vóór de verkoop (artikel 12, lid 1). Bij cosmetica volgen de inhoud, de houdbaarheid, de voorzorgsmaatregelen en de functie op het etiket het recht van de lidstaat waar het product de eindgebruiker bereikt (Verordening (EG) nr. 1223/2009, artikel 19, lid 5).^[1][5]

Het onlineaanbod volgt de klant. Bij verkoop op afstand vermeldt het aanbod de naam en de adressen van de fabrikant, de verantwoordelijke persoon in de EU wanneer de fabrikant buiten de EU is gevestigd, informatie die het product identificeert, met inbegrip van een afbeelding, en de waarschuwingen en veiligheidsinformatie in een taal die consumenten gemakkelijk begrijpen, zoals bepaald door de lidstaat waar het product op de markt wordt aangeboden (GPSR, artikel 19). De versie van de webshop voor een nieuw land heeft eigen vertaalde waarschuwingen nodig.^[1]

Nationale technische regels vullen de ruimte die de EU openlaat. Verordening (EU) 2019/515 is van toepassing wanneer een autoriteit in het land van bestemming een nationale regel over een aspect dat niet op Unieniveau is geharmoniseerd, zoals kenmerken, benamingen, markering of etikettering, gebruikt om de toegang tot goederen die rechtmatig in een andere lidstaat in de handel zijn, te beperken of te weigeren (artikel 2, lid 1 en 2). De producent kan een vrijwillige verklaring van wederzijdse erkenning opstellen om aan te tonen dat de goederen elders rechtmatig in de handel zijn, vertaald in een taal die het land van bestemming vereist (artikel 4, lid 1), en elke lidstaat heeft productcontactpunten die zijn regels toelichten (artikel 9). De verordening is van toepassing sinds 19 april 2020.^[3]

Sommige verplichtingen worden per land geregistreerd. Op grond van de verpakkingsverordening registreren producenten zich in het nationale producentenregister van elke lidstaat waar zij voor het eerst verpakkingen of verpakte producten aanbieden, en mogen zij er niet verkopen voordat zij zijn geregistreerd (Verordening (EU) 2025/40, artikel 44, lid 2 en 4); de nationale registers worden ingesteld binnen 18 maanden na de inwerkingtreding van de eerste uitvoeringshandeling op grond van artikel 44, lid 14 (artikel 44, lid 1). Op 4 oktober 2026 was op EUR-Lex geen zodanige handeling zichtbaar, zodat de werking van de registratie totdat de registers bestaan een zaak is voor elke lidstaat en een vraag voor een jurist. Een distributeur van cosmetica die op eigen initiatief etiketelementen vertaalt om in een andere lidstaat te verkopen, dient de productcategorie en de namen, de lidstaat, zijn eigen naam en adres en het adres van de verantwoordelijke persoon elektronisch in bij de Commissie (Verordening (EG) nr. 1223/2009, artikel 13, lid 3). De markttoezichtautoriteiten in elk land kunnen als corrigerende maatregel waarschuwingen in hun eigen taal eisen (Verordening (EU) 2019/1020, artikel 16, lid 3, onder e)).^[2][4][5]