Nie wiemy, w jakich językach muszą być instrukcje

Żaden unijny akt dotyczący produktów nie wymienia języków. Wszystkie używają tej samej formuły: instrukcje i informacje o bezpieczeństwie muszą być sformułowane w języku, który jest łatwo zrozumiały dla konsumentów, określonym przez państwo członkowskie, w którym produkt jest udostępniany. Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów ustanawia tę regułę dla producentów i importerów (art. 9 ust. 7 i art. 11 ust. 4) oraz nakazuje dystrybutorom sprawdzać ją przed sprzedażą (art. 12 ust. 1). Język zależy więc od kraju sprzedaży, a produkt sprzedawany w pięciu krajach może wymagać pięciu wersji językowych lub mniej, jeśli państwo członkowskie akceptuje język używany gdzie indziej. W przypadku produktów podlegających unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu art. 9–18 GPSR nie mają zastosowania (art. 2 ust. 1 lit. b)); ich miejsce zajmuje reguła językowa samego aktu sektorowego, natomiast art. 19 dotyczący ofert online ma zastosowanie w obu przypadkach.^[1]

Dyrektywy sektorowe powtarzają tę formułę. Zgodnie z dyrektywą niskonapięciową producenci i importerzy zapewniają, aby sprzęt elektryczny był opatrzony instrukcjami i informacjami o bezpieczeństwie w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów i innych użytkowników końcowych, określonym przez zainteresowane państwo członkowskie, a instrukcje, informacje o bezpieczeństwie i oznakowanie muszą być jasne, zrozumiałe i czytelne (dyrektywa 2014/35/UE, art. 6 ust. 7 i art. 8 ust. 4). Dyrektywa EMC stosuje tę samą regułę do instrukcji i informacji z art. 18 (dyrektywa 2014/30/UE, art. 7 ust. 7 i art. 9 ust. 4), dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych do instrukcji i informacji o bezpieczeństwie (dyrektywa 2014/53/UE, art. 10 ust. 8 i art. 12 ust. 4), a dyrektywa w sprawie zabawek do zabawek (dyrektywa 2009/48/WE, art. 4 ust. 7 i art. 6 ust. 4). Od 1 sierpnia 2030 r. rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa zabawek (UE) 2025/2509 zastępuje tę dyrektywę (art. 56 i 59 tego rozporządzenia).^{[2][7][6][4][8]}

Ostrzeżenia i dane kontaktowe mają własne reguły. W przypadku zabawek państwo członkowskie może wymagać, aby ostrzeżenia i instrukcje bezpieczeństwa były napisane w języku łatwo zrozumiałym dla jego konsumentów (dyrektywa 2009/48/WE, art. 11 ust. 3). Dane kontaktowe, które producenci i importerzy umieszczają na sprzęcie elektrycznym, sprzęcie EMC i urządzeniach radiowych, muszą być w języku łatwo zrozumiałym dla użytkowników końcowych i organów nadzoru rynku (dyrektywa 2014/35/UE, art. 6 ust. 6 i art. 8 ust. 3; dyrektywa 2014/30/UE, art. 7 ust. 6 i art. 9 ust. 3; dyrektywa 2014/53/UE, art. 10 ust. 7 i art. 12 ust. 3). Gdy produkt jest sprzedawany online, oferta pokazuje ostrzeżenia i informacje o bezpieczeństwie w języku określonym przez państwo członkowskie (GPSR, art. 19 lit. d)).^[4][2][6][1]

W kosmetykach etykieta jest podzielona. Zawartość nominalna, data przydatności, środki ostrożności i funkcja są podawane w języku określonym prawem państwa członkowskiego, w którym produkt trafia do użytkownika końcowego (rozporządzenie (WE) nr 1223/2009, art. 19 ust. 5), natomiast wykaz składników używa w każdym kraju wspólnych nazw składników z glosariusza (art. 19 ust. 6). Dystrybutorzy weryfikują spełnienie wymogów językowych przed sprzedażą (art. 6 ust. 2). Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że tę regułę językową można stosować także wobec sprzedawcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, który sprzedaje online konsumentom w tym kraju, ponieważ takie wymogi dotyczące etykietowania wykraczają poza zakres koordynowany dyrektywy o handlu elektronicznym (sprawa C-88/23).^[5]

Organy mają własne wymogi językowe. Producenci i importerzy przekazują dokumentację wykazującą zgodność w języku łatwo zrozumiałym dla organu występującego z wnioskiem (dyrektywa 2014/35/UE, art. 6 ust. 9; rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 3 lit. b)), a deklaracja zgodności UE na podstawie dyrektywy niskonapięciowej jest tłumaczona na język lub języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym sprzęt jest wprowadzany do obrotu lub udostępniany (dyrektywa 2014/35/UE, art. 15 ust. 2). Gdy stwierdzi się braki w produktach, organy mogą wymagać ostrzeżeń w języku lub językach określonych przez to państwo członkowskie (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 16 ust. 3 lit. e)).^[2][3]