Sprzedajemy do kilku krajów bez ROP dla opakowań

Rozszerzona odpowiedzialność producenta za opakowania jest zorganizowana w poszczególnych krajach. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych wprowadzający ponoszą rozszerzoną odpowiedzialność producenta w ramach systemów ustanowionych zgodnie z art. 8 i 8a dyrektywy 2008/98/WE za opakowania, które po raz pierwszy udostępniają na terytorium państwa członkowskiego lub które rozpakowują, nie będąc użytkownikami końcowymi (art. 45 ust. 1). Ich wkłady finansowe obejmują również oznakowanie pojemników na odpady oraz niektóre badania składu odpadów (art. 45 ust. 2).^[1]

Na początku jest rejestracja. Każde państwo członkowskie tworzy krajowy rejestr w ciągu 18 miesięcy od wydania pierwszego aktu wykonawczego dotyczącego jego formatu (art. 44 ust. 1), a wprowadzający rejestrują się w każdym państwie członkowskim, w którym po raz pierwszy udostępniają opakowania lub produkty w opakowaniach (art. 44 ust. 2). Wniosek zawiera informacje wymienione w załączniku IX część A (art. 44 ust. 5). Właściwy organ przyjmuje wnioski drogą elektroniczną i nadaje numer rejestracyjny w ciągu dwunastu tygodni od złożenia kompletnego wniosku (art. 44 ust. 11 lit. a i b). Do czasu utworzenia rejestru państwa członkowskiego na podstawie art. 44 sposób rejestracji wprowadzających w okresie przejściowym należy do tego państwa członkowskiego; należy zwrócić się do jego właściwego organu.^[1]

Sprzedaż transgraniczna oznacza dodatkowo przedstawiciela. Wprowadzający, który udostępnia opakowania bezpośrednio użytkownikom końcowym w innym państwie członkowskim, niezależnie od tego, czy ma siedzibę w UE, czy w państwie trzecim (art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. c i d), wyznacza w drodze pisemnego pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela do celów rozszerzonej odpowiedzialności producenta w każdym państwie członkowskim, w którym sprzedaje, lecz nie ma siedziby (art. 45 ust. 3). Wniosek Komisji z dnia 10 grudnia 2025 r. (COM(2025) 982) zawieszałby ten obowiązek do dnia 1 stycznia 2035 r.; według stanu na dzień 4 października 2026 r. EUR-Lex wykazuje go wyłącznie jako wniosek, więc art. 45 ust. 3 stosuje się w obowiązującym brzmieniu. Państwa członkowskie mogą pozwolić temu przedstawicielowi na rejestrację w imieniu wprowadzającego (art. 44 ust. 3). Jeżeli wprowadzający powierzył swoje obowiązki organizacji odpowiedzialności producentów, organizacja ta wypełnia obowiązki rejestracyjne, chyba że państwo członkowskie postanowi inaczej (art. 44 ust. 2).^[1]

Sprawozdawczość jest coroczna. Do dnia 1 czerwca wprowadzający, jego przedstawiciel lub jego organizacja odpowiedzialności producentów przekazuje informacje wymienione w załączniku IX część B pkt 1 za poprzedni rok kalendarzowy; wprowadzający poniżej 10 ton w danym państwie członkowskim przekazują zamiast tego informacje z pkt 2 (art. 44 ust. 7 i 8). Zmiany i zaprzestanie działalności zgłasza się bez zbędnej zwłoki (art. 44 ust. 12).^[1]

Kanały internetowe sprawdzają wynik. Platformy internetowe objęte zakresem przepisów rozporządzenia o usługach cyfrowych dotyczących przedsiębiorców (sekcja 4 jego rozdziału III, z której zwolnione są mikroplatformy i małe platformy, chyba że zostały wyznaczone jako bardzo duże), które umożliwiają konsumentom zawieranie umów na odległość z wprowadzającymi, uzyskują numer rejestracyjny w państwie członkowskim konsumenta oraz samocertyfikację, zanim pozwolą wprowadzającemu korzystać ze swoich usług (art. 45 ust. 4), a dostawcy usług realizacji zamówień dokładają starań, aby sprawdzić te same informacje (art. 45 ust. 7 i 8). Jeszcze przed rozporządzeniem dyrektywa 94/62/WE zobowiązywała państwa członkowskie do wprowadzenia systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta dla wszystkich opakowań do dnia 31 grudnia 2024 r. (art. 7 ust. 2); dyrektywa ta traci moc ze skutkiem od dnia 12 sierpnia 2026 r., z wyjątkami wymienionymi w rozporządzeniu (PPWR, art. 70 ust. 1).^[1][2]