PPWD: Dyrektywa w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dyrektywa 94/62/WE) – wyjaśnienie

PPWD w skrócie

Dyrektywa w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWD), formalnie dyrektywa 94/62/WE, była pierwszym wspólnym prawem UE dotyczącym opakowań. Obejmowała wszystkie opakowania wprowadzane do obrotu we Wspólnocie oraz wszystkie odpady opakowaniowe, bez względu na to, czy są używane lub powstają na szczeblu przemysłowym, handlowym, biurowym, w sklepach, usługach, gospodarstwach domowych czy na jakimkolwiek innym, i niezależnie od użytego materiału (art. 2 ust. 1). Realizowała jednocześnie dwa cele: zapobieganie wpływowi opakowań na środowisko lub jego ograniczanie oraz utrzymanie otwartego rynku wewnętrznego przez zharmonizowanie wymagań, jakie musiały spełniać opakowania, tak aby państwa członkowskie nie mogły utrudniać obrotu towarami w opakowaniach spełniających te wymagania (art. 1 ust. 1 i art. 18).

Dyrektywa nie obowiązuje już. Rozporządzenie (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (PPWR) uchyliło ją ze skutkiem od 12 sierpnia 2026 r., czyli od dnia, w którym samo zaczęło obowiązywać, a odesłania do dyrektywy odczytuje się obecnie jako odesłania do rozporządzenia za pomocą tabeli korelacji w jego załączniku XIII (rozporządzenie (UE) 2025/40, art. 70 ust. 1 i 5 oraz art. 71). Komisja ujmuje to tak samo na swojej stronie poświęconej odpadom opakowaniowym: dyrektywa została co do zasady uchylona 12 sierpnia 2026 r., chociaż niektóre jej przepisy obowiązują także po tej dacie. Jeżeli szukają Państwo przepisów, które Państwa opakowania muszą spełniać dzisiaj, należy przeczytać przewodnik po PPWR. Ta strona wyjaśnia, czego wymagała dyrektywa, co z niej nadal obowiązuje i do kiedy.

Tekst urzędowy Dyrektywa dostępna jest w EUR-Lex: tekst skonsolidowany z 4 lipca 2018 r. (01994L0062-20180704) lub oryginał w Dz.Urz. UE L 365 z 31 grudnia 1994 r.. Strona z informacjami o dokumencie wymienia siedem aktów zmieniających, dwa sprostowania i uchylenie. Sam przepis o uchyleniu to art. 70 rozporządzenia (UE) 2025/40.

Co przetrwało uchylenie i do kiedy

Art. 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2025/40 uchyla dyrektywę 94/62/WE ze skutkiem od 12 sierpnia 2026 r. z wyjątkiem czterech grup przepisów. W brzmieniu dosłownym są to:

• Art. 8 ust. 2 – opakowanie wskazuje, dla celów identyfikacji i klasyfikacji przez zainteresowaną branżę, rodzaj użytych materiałów opakowaniowych na podstawie decyzji Komisji 97/129/WE. Obowiązuje do upływu 30 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu wykonawczego przyjętego na podstawie art. 12 ust. 6 rozporządzenia.
• Art. 9 ust. 1 i 2 – opakowania mogą być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy spełniają zasadnicze wymagania, z domniemaniem zgodności wynikającym z norm zharmonizowanych, ale wyłącznie w odniesieniu do pierwszego tiret pkt 1 załącznika II, czyli minimalizacji objętości i masy opakowań. Obowiązuje do 31 grudnia 2029 r.
• Art. 5 ust. 2 i 3, art. 6 ust. 1 lit. d) i e) oraz art. 6a – korekty z tytułu ponownego użycia do celów na 2025 i 2030 r. oraz dla naprawianych opakowań drewnianych; cele recyklingu na 2008 r.; oraz zasady obliczania osiągnięcia celów. Obowiązują do 31 grudnia 2028 r.
• Art. 12 ust. 3a, 3b, 3c i 4 – coroczna sprawozdawczość danych z art. 6 ust. 1 i danych o opakowaniach wielokrotnego użytku, sprawozdanie z kontroli jakości, przegląd zgłoszonych danych przez Komisję oraz uwzględnianie szczególnych problemów małych i średnich przedsiębiorstw. Obowiązują do 31 grudnia 2028 r., z wyjątkiem przekazywania danych Komisji, które trwa do 31 grudnia 2029 r.

Znaczenie mają jeszcze trzy daty z tego samego artykułu:

• Decyzja Komisji 97/129/WE, czyli system numeracji i skrótów, do którego odsyła art. 8 ust. 2, zostaje uchylona ze skutkiem od 12 sierpnia 2028 r. (art. 70 ust. 2).
• Decyzje Komisji 2001/171/WE (opakowania szklane) i 2009/292/WE (plastikowe skrzynki i palety w zamkniętym i kontrolowanym łańcuchu), czyli dwa odstępstwa od limitu metali ciężkich, pozostają w mocy i nadal obowiązują do czasu ich uchylenia aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 5 ust. 8 rozporządzenia (art. 70 ust. 3).
• Państwa członkowskie mogą utrzymać krajowe przepisy ograniczające wprowadzanie do obrotu opakowań w formatach i do zastosowań wymienionych w pkt 2 i 3 załącznika V do rozporządzenia do 1 stycznia 2030 r., a art. 4 ust. 3 rozporządzenia nie stosuje się do tych środków krajowych do tego czasu (art. 70 ust. 4).

Jedyny obowiązek, który nadal dotyczy opakowań wprowadzanych przez Państwa do obrotu, to oznakowanie identyfikujące materiał z art. 8 ust. 2 i nie ma jeszcze ustalonej daty końcowej: obowiązuje przez 30 miesięcy od wejścia w życie aktu wykonawczego dotyczącego oznakowania na podstawie art. 12 ust. 6 rozporządzenia, który Komisja miała przyjąć do 12 sierpnia 2026 r. i który według stanu na 17 września 2026 r. nadal nie został przyjęty – zarówno strona Komisji poświęcona wdrażaniu, jak i branżowy wykaz aktów wtórnych odnotowywały opóźnienie jego przygotowania. Datę tę należy sprawdzić, zanim się na niej polega. Wszystko inne – substancje budzące obawy, limit metali ciężkich, zdatność do recyklingu, udział materiału z recyklingu, minimalizacja od 2030 r., ograniczenia formatów, zharmonizowana etykieta, dokumentacja techniczna i deklaracja zgodności UE – wynika obecnie z rozporządzenia (UE) 2025/40.

Zakres

Definicja opakowania z dyrektywy jest tą, którą rynek nadal stosuje, ponieważ rozporządzenie (UE) 2025/40 przejmuje te same trzy kryteria. Opakowanie to wszystkie produkty wykonane z jakichkolwiek materiałów, stosowane do zawierania, ochrony, przeładunku, dostarczania i prezentacji towarów, od surowców po wyroby gotowe, od producenta do użytkownika lub konsumenta, a także przedmioty jednorazowe używane do tych samych celów, i składa się wyłącznie z opakowań jednostkowych lub pierwotnych, opakowań zbiorczych lub wtórnych oraz opakowań transportowych lub trzeciorzędnych – te ostatnie nie obejmują kontenerów drogowych, kolejowych, morskich i lotniczych (art. 3 ust. 1).

Dyrektywa 2004/12/WE dodała trzy kryteria rozstrzygające przypadki graniczne, a dyrektywa Komisji 2013/2/UE zastąpiła poglądowy wykaz przykładów z załącznika I. Przedmiot jest opakowaniem, jeżeli spełnia definicję, niezależnie od innych funkcji, które również pełni, chyba że stanowi integralną część produktu, jest niezbędny do zawierania, podtrzymywania lub zachowania tego produktu przez cały okres jego użytkowania, a wszystkie elementy są przeznaczone do wspólnego użycia, zużycia lub utylizacji; przedmioty zaprojektowane do napełniania w punkcie sprzedaży oraz przedmioty jednorazowe sprzedawane lub zaprojektowane do napełniania w punkcie sprzedaży są opakowaniami, jeżeli pełnią funkcję opakowaniową; komponenty opakowań i elementy pomocnicze zintegrowane z opakowaniem są jego częścią (art. 3 ust. 1, kryteria i)–iii)). Załącznik I rozstrzyga m.in., że pudełka na słodycze, folia owijająca etui na płytę CD, szklane butelki na roztwory do wstrzykiwań, systemy bariery sterylnej, kapsułki do systemów napojowych pozostające puste po użyciu i stalowe butle gazowe wielokrotnego napełniania są opakowaniami, natomiast doniczki przeznaczone do pozostania z rośliną, skrzynki na narzędzia, torebki herbaty, warstwy wosku wokół sera, osłonki kiełbasiane, wkłady do drukarek, rozpuszczalne torebki na detergent, wieszaki na ubrania sprzedawane oddzielnie, sztućce jednorazowe, papier pakowy sprzedawany oddzielnie i znaczniki RFID nimi nie są.

Obowiązki docierały do przedsiębiorstw wyłącznie za pośrednictwem prawa krajowego. Art. 3 pkt 11 definiuje podmioty gospodarcze w odniesieniu do opakowań jako dostawców materiałów opakowaniowych, producentów i przetwórców opakowań, pakujących i użytkowników, importerów, handlowców i dystrybutorów, organy oraz organizacje ustawowe, a każde państwo członkowskie przy transpozycji decydowało, który z nich ponosi jaki obowiązek. Bezpośrednio produkty wiązały tylko dwa przepisy: art. 9 ust. 1, zgodnie z którym opakowania mogły być wprowadzane do obrotu tylko wtedy, gdy spełniały wszystkie zasadnicze wymagania, w tym załącznika II, oraz art. 11 ust. 1, czyli limit metali ciężkich. Obowiązki dotyczące odzysku, recyklingu, zbiórki i rozszerzonej odpowiedzialności producenta z art. 5, 6 i 7 wiązały państwa członkowskie.

W Danii instrumentem wdrażającym jest bekendtgørelse nr 1146 z 29 września 2025 r. w sprawie niektórych wymogów dotyczących opakowań, rozszerzonej odpowiedzialności producenta za opakowania oraz innych odpadów zbieranych razem z odpadami opakowaniowymi – emballagebekendtgørelse – obowiązujące od 1 października 2025 r. i zastępujące rozporządzenie nr 323 z 20 marca 2025 r. Jego przypis stanowi, że wdraża ono część dyrektywy 94/62/WE w brzmieniu ostatnio zmienionym dyrektywą (UE) 2018/852 oraz część dyrektywy (UE) 2019/904 w sprawie produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, i nadal jest to rozporządzenie obowiązujące (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, przypis do tytułu i § 121).

Czego wymagała dyrektywa

Zasadnicze wymagania

Załącznik II określał zasadnicze wymagania w trzech częściach. Wymagania dotyczące wytwarzania i składu: opakowanie jest wytwarzane w taki sposób, że jego objętość i masa są ograniczone do minimum odpowiedniego dla zachowania koniecznego poziomu bezpieczeństwa, higieny i akceptacji dla zapakowanego produktu i dla konsumenta; jest projektowane, wytwarzane i wprowadzane do obrotu tak, aby umożliwić jego ponowne użycie lub odzysk, w tym recykling, zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami, oraz aby ograniczyć jego wpływ na środowisko po usunięciu odpadów opakowaniowych lub pozostałości; oraz jest wytwarzane w taki sposób, że obecność substancji szkodliwych i innych niebezpiecznych jest ograniczona do minimum pod względem emisji, popiołów lub odcieków, gdy opakowanie lub pozostałości są spalane lub składowane. Wymagania dotyczące opakowań wielokrotnego użytku: właściwości fizyczne muszą umożliwiać wielokrotne podróże lub obiegi w normalnie przewidywalnych warunkach użytkowania, zużyte opakowanie musi nadawać się do przetworzenia zgodnie z wymogami zdrowia i bezpieczeństwa pracowników, a po stanie się odpadem musi spełniać wymagania dotyczące możliwości odzysku. Wymagania dotyczące opakowań nadających się do odzysku, w czterech postaciach: recykling materiałowy określonego procentu masy w produkty nadające się do sprzedaży, odzysk energii z minimalną dolną wartością opałową, kompostowanie niezakłócające selektywnej zbiórki i procesu kompostowania oraz biodegradacja taka, że większość gotowego kompostu rozkłada się na dwutlenek węgla, biomasę i wodę, przy czym opakowania z tworzyw oksydegradowalnych wyraźnie nie są uznawane za biodegradowalne (załącznik II, pkt 1–3, w brzmieniu zmienionym dyrektywą (UE) 2018/852).

Opakowania zgodne z normami zharmonizowanymi, których numery referencyjne opublikowano w Dzienniku Urzędowym, lub z notyfikowanymi normami krajowymi, jeżeli nie istniała norma zharmonizowana, uważano za spełniające zasadnicze wymagania (art. 9 ust. 2 i 3). Z całego tego systemu nadal obowiązuje tylko pierwsze tiret pkt 1, czyli minimalizacja objętości i masy, i to tylko do 31 grudnia 2029 r., kiedy rolę przejmuje art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2025/40.

Metale ciężkie

Art. 11 ust. 1 wymagał, aby suma stężeń ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego w opakowaniach lub komponentach opakowań nie przekraczała 600 ppm wagowo po dwóch latach od dnia transpozycji, 250 ppm po trzech latach i 100 ppm po pięciu latach – czyli 100 ppm od 30 czerwca 2001 r. Opakowania wykonane w całości ze szkła kryształowego ołowiowego były wyłączone (art. 11 ust. 2), a art. 11 ust. 3 upoważniał Komisję do określenia warunków, na jakich limit nie ma zastosowania do materiałów z recyklingu oraz do zamkniętych i kontrolowanych obiegów produktów, oraz do wyłączania rodzajów opakowań. Art. 11 został uchylony 12 sierpnia 2026 r.; art. 5 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2025/40 ustala teraz tę samą sumę na 100 mg/kg i jest stosowany bezpośrednio, a jego art. 5 ust. 5 dodaje od tej samej daty limity PFAS dla opakowań w kontakcie z żywnością. Dwie decyzje o odstępstwach pozostają w mocy do czasu ich uchylenia aktami delegowanymi na podstawie art. 5 ust. 8.

Duńskie rozporządzenie nadal zachowuje całą tę konstrukcję: opakowania mogą być wprowadzane do obrotu w Danii tylko wtedy, gdy suma nie przekracza 100 ppm wagowo, z wyłączeniem szkła kryształowego ołowiowego; opakowania szklane mogą ten limit przekraczać do 250 ppm, jeżeli żaden metal ciężki nie został dodany celowo, a przekroczenie wynika wyłącznie z materiału z recyklingu, pod warunkiem że producent co miesiąc pobiera próbki z każdego pieca szklarskiego i zgłasza Miljøstyrelsen, gdy dwunastomiesięczna średnia przekracza 200 ppm; a plastikowe skrzynki i plastikowe palety mogą pozostawać powyżej limitu wewnątrz zamkniętego i kontrolowanego łańcucha, jeżeli spełnione są warunki wytwarzania i naprawy, warunki dotyczące łańcucha oraz obowiązek sprawozdawczy, a dokumentacja techniczna jest przechowywana przez cztery lata od sprawozdania (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, § 5–11).

Oznakowanie i identyfikacja

Art. 8 ust. 2 stanowi, że opakowanie wskazuje, dla celów identyfikacji i klasyfikacji przez zainteresowaną branżę, rodzaj użytych materiałów opakowaniowych na podstawie decyzji Komisji 97/129/WE, a art. 8 ust. 3, że oznakowanie znajduje się na samym opakowaniu lub na etykiecie, jest wyraźnie widoczne i łatwo czytelne oraz odpowiednio trwałe i niezmywalne, także po otwarciu opakowania. To właśnie ten przepis przetrwał uchylenie. Dania wdrożyła go jako opcję z warunkami: opakowania wprowadzane do obrotu w tym kraju mogą nosić oznakowanie rodzaju materiałów opakowaniowych, a jeżeli je noszą, oznakowanie musi być zgodne ze skrótami i kodami liczbowymi z załącznika 4 do rozporządzenia – PET 1, HDPE 2 i pozostałymi – znajdować się na opakowaniu lub przymocowanej do niego etykiecie, być od razu widoczne i łatwo czytelne oraz odpowiednio trwałe, także po otwarciu. Oznakowanie opakowań z naruszeniem tej reguły jest wykroczeniem zagrożonym grzywną (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, § 18 i § 120 pkt 19).

Cele odzysku i recyklingu

Art. 6 ust. 1 ustanawiał dziewięć zestawów celów, wszystkie skierowane do państw członkowskich:

• Do 30 czerwca 2001 r. (lit. a) i c)) – odzysk lub spalanie w spalarniach odpadów z odzyskiem energii 50–65% masy odpadów opakowaniowych oraz recykling 25–45% ogółu materiałów opakowaniowych, z minimum 15% masy dla każdego materiału opakowaniowego.
• Do 31 grudnia 2008 r. (lit. b), d) i e)) – odzysk lub spalanie z odzyskiem energii co najmniej 60%; recykling 55–80%; a w podziale na materiały: 60% szkła, 60% papieru i tektury, 50% metali, 22,5% tworzyw sztucznych (liczone wyłącznie z materiału poddanego recyklingowi z powrotem na tworzywa sztuczne) i 15% drewna.
• Do 31 grudnia 2025 r. (lit. f) i g)) – recykling 65% masy wszystkich odpadów opakowaniowych, w tym 50% tworzyw sztucznych, 25% drewna, 70% metali żelaznych, 50% aluminium, 70% szkła i 75% papieru i tektury.
• Do 31 grudnia 2030 r. (lit. h) i i)) – recykling 70% masy wszystkich odpadów opakowaniowych, w tym 55% tworzyw sztucznych, 30% drewna, 80% metali żelaznych, 60% aluminium, 75% szkła i 85% papieru i tektury.

Państwo członkowskie mogło przesunąć terminy dla poszczególnych materiałów na 2025 i 2030 r. o maksymalnie pięć lat w określonych granicach (art. 6 ust. 1a i 1b), a Grecja, Irlandia i Portugalia (art. 6 ust. 7) oraz państwa przystępujące w 2004 r. (art. 6 ust. 11) miały własne przesunięcia terminów. Art. 6a określał zasady obliczania osiągnięcia celów: masę wytworzonych odpadów opakowaniowych można uznać za równą ilości opakowań wprowadzonych do obrotu; masę poddaną recyklingowi mierzy się w chwili wprowadzenia odpadów do procesu recyklingu lub, pod pewnymi warunkami, na wyjściu z sortowania; biodegradowalne odpady opakowaniowe poddawane przetwarzaniu tlenowemu lub beztlenowemu mogą być zaliczane jako poddane recyklingowi; materiały, które utraciły status odpadów, są zaliczane, chyba że zostaną użyte jako paliwo, spalone, użyte do zasypywania lub składowane; odpady wysłane do innego państwa członkowskiego są zaliczane wyłącznie dla państwa członkowskiego, w którym je zebrano; a odpady wywiezione są zaliczane tylko wtedy, gdy przemieszczenie spełnia przepisy o przemieszczaniu odpadów, a przetwarzanie poza Unią było w zasadzie równoważne prawu środowiskowemu Unii.

Zestawy na 2025 i 2030 r. przeszły 12 sierpnia 2026 r. do art. 52 rozporządzenia (UE) 2025/40, a zasady obliczania do jego art. 53. W dyrektywie przetrwają do 31 grudnia 2028 r. tylko lit. d) i e), czyli cele na 2008 r., oraz art. 6a.

Systemy zbiórki, rozszerzona odpowiedzialność producenta i sprawozdawczość

Art. 7 zobowiązywał państwa członkowskie do ustanowienia systemów zwrotu lub zbiórki zużytych opakowań i odpadów opakowaniowych oraz ich ponownego użycia lub odzysku, w tym recyklingu, otwartych dla podmiotów gospodarczych z zainteresowanych sektorów i dla właściwych organów, stosowanych do produktów importowanych na zasadach niedyskryminacyjnych i zaprojektowanych tak, aby unikać barier w handlu lub zakłóceń konkurencji; oraz – od dyrektywy (UE) 2018/852 – do wprowadzenia do 31 grudnia 2024 r. systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta dla wszystkich opakowań, zgodnie z art. 8 i 8a dyrektywy 2008/98/WE. Art. 12 wymagał zharmonizowanych krajowych baz danych i corocznej sprawozdawczości elektronicznej do Komisji w ciągu 18 miesięcy od końca roku sprawozdawczego, wraz ze sprawozdaniem z kontroli jakości. Przepisy o sprawozdawczości obowiązują do 31 grudnia 2028 r., a w zakresie przekazywania danych Komisji do 31 grudnia 2029 r., ponieważ sprawozdawczość na podstawie art. 56 rozporządzenia (UE) 2025/40 rozpoczyna się dopiero od drugiego pełnego roku kalendarzowego po akcie wykonawczym określającym format sprawozdań, który Komisja musi przyjąć do 12 lutego 2027 r.

W Danii system prowadzi Dansk Producentansvar: producent udostępniający opakowania musi zarejestrować siebie lub swojego przedstawiciela w rejestrze producentów najpóźniej na 14 dni przed rozpoczęciem działalności i musi do 1 czerwca każdego roku zgłaszać ilość opakowań udostępnionych w poprzednim roku kalendarzowym, w kilogramach, według kategorii materiałów z załącznika 6, z oznaczeniem opakowań gospodarstw domowych lub przedsiębiorstw, w podziale na opakowania jednorazowe i wielokrotnego użytku oraz z oznaczeniem opakowań, które trzeba segregować jako odpady niebezpieczne lub zmieszane. Producenci poniżej 8 ton rocznie mogą zgłaszać wyłącznie łączną masę z podziałem na opakowania gospodarstw domowych i opakowania przedsiębiorstw (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, § 20–27).

Plastikowe torby na zakupy

Dyrektywa (UE) 2015/720 wstawiła art. 4 ust. 1a: państwa członkowskie musiały podjąć środki w celu osiągnięcia trwałego ograniczenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy – toreb o grubości ścianki poniżej 50 mikronów – w tym albo rocznego zużycia nie większego niż 90 toreb na osobę do 31 grudnia 2019 r. i 40 do 31 grudnia 2025 r., albo instrumentów zapewniających, że lekkie torby nie są wydawane bezpłatnie w punktach sprzedaży do 31 grudnia 2018 r., przy czym w obu przypadkach można było wyłączyć bardzo lekkie torby o grubości poniżej 15 mikronów. Art. 8a wymagał specyfikacji oznakowania toreb biodegradowalnych i nadających się do kompostowania. Przepisy te zostały uchylone 12 sierpnia 2026 r.; art. 34 rozporządzenia (UE) 2025/40 przenosi obowiązek ograniczenia dalej, z wartością 40 toreb na mieszkańca mierzoną od 31 grudnia 2025 r. i w każdym kolejnym roku. W Danii punkty sprzedaży, które wydają torby na zakupy z uchwytem wykonanym z materiału innego niż tworzywo sztuczne albo plastikowe torby na zakupy z uchwytem lub bez uchwytu o grubości powyżej 30 mikronów, muszą pobierać cenę minimalną 4 DKK za torbę (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, § 12).

Egzekwowanie i kary

Dyrektywa nie zawierała artykułu o karach ani rozdziału o nadzorze rynku. Była skierowana do państw członkowskich, które musiały wprowadzić w życie przepisy wdrażające przed 30 czerwca 1996 r. i mogły – gdy cele z art. 4 i 6 były osiągane – wdrożyć art. 4 ust. 1a i art. 7 za pomocą wykonalnych, opublikowanych i monitorowanych porozumień z zainteresowanymi sektorami gospodarki (art. 22 ust. 1 i 3a). Rozporządzenie (UE) 2019/1020 wymienia dyrektywę w pkt 9 swojego załącznika I, a wymieniało ją w pkt 8 swojego załącznika II, czyli wykazu aktów, w odniesieniu do których państwa członkowskie muszą ustanowić kary za naruszenia nakładające obowiązki na podmioty gospodarcze; art. 66 rozporządzenia (UE) 2025/40 skreślił ten punkt załącznika II i dodał rozporządzenie jako pkt 75 załącznika I. Od 12 sierpnia 2026 r. obowiązek ustanowienia kar za naruszenia dotyczące opakowań wynika zatem z art. 68 rozporządzenia: skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary ustanowione i zgłoszone do 12 lutego 2027 r., wraz z administracyjnymi karami pieniężnymi za naruszenia art. 24–29.

W Danii Miljøstyrelsen sprawuje nadzór i może nakazać podmiotowi przedstawienie dokumentów, specyfikacji technicznych, danych, informacji o zgodności oraz informacji o łańcuchu dostaw, sieci dystrybucji i właścicielu strony internetowej, pozyskiwać próbki opakowań, także pod przykrywką, i poddawać je inżynierii odwrotnej, nakazać zaprzestanie udostępniania opakowań oraz nakazać właścicielowi interfejsu internetowego zmianę lub usunięcie treści odnoszących się do opakowań niezgodnych z wymaganiami, gdy nie ma innych skutecznych środków wyeliminowania poważnego ryzyka (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, § 115–117). Rozporządzenie przewiduje grzywnę, o ile na podstawie innych przepisów nie grozi surowsza kara, za pięćdziesiąt dziewięć wymienionych naruszeń, wśród nich udostępnianie opakowań z naruszeniem zasadniczych wymagań lub limitu metali ciężkich, naruszenie odstępstw dla szkła lub plastikowych skrzynek w obiegu zamkniętym, niepobieranie próbek z pieców szklarskich lub niezgłoszenie średniej powyżej 200 ppm, niepobieranie ceny minimalnej 4 DKK, nieprzechowywanie lub nieprzedstawienie informacji o składzie i danych statystycznych, oznakowanie opakowań z naruszeniem § 18, udostępnianie opakowań bez rejestracji jako producent, podawanie fałszywych lub wprowadzających w błąd informacji, niezłożenie sprawozdania o ilościach, nieprzeprowadzanie samokontroli i niewykonanie nakazu organu nadzorczego. Kara wzrasta do pozbawienia wolności do 2 lat, jeżeli naruszenie było umyślne lub rażąco niedbałe i albo wyrządziło szkodę środowisku lub stworzyło dla niego zagrożenie, albo przyniosło lub miało przynieść korzyść majątkową, także w postaci oszczędności, a osoby prawne mogą ponosić odpowiedzialność karną na podstawie rozdziału 5 duńskiego kodeksu karnego (duńskie rozporządzenie nr 1146/2025, § 120). Od decyzji Dansk Producentansvar można odwołać się do Miljøstyrelsen, a decyzji samej Miljøstyrelsen nie można zaskarżyć do innego organu administracji (§ 119).

Jak pomaga Conphora

Conphora śledziła dyrektywę w sprawie opakowań przez siedem jej zmian, a teraz śledzi okres przejściowy: które z jej przepisów jeszcze obowiązują, kiedy każdy z nich się kończy i który artykuł rozporządzenia (UE) 2025/40 go przejął. Platforma mapuje Państwa opakowania według materiału, masy i roli, przechowuje dokumentację składu, dokumentację metali ciężkich i rejestracje producenta, których duńskie rozporządzenie nadal wymaga, wskazuje opakowania, które nie spełnią wymogów rozporządzenia dotyczących zdatności do recyklingu, minimalizacji, formatów i oznakowania, z dużym wyprzedzeniem przed ich terminami, i powiadamia, gdy Komisja przyjmie akty wykonawcze ustalające pozostałe terminy.

Zobacz, jak działa Conphora · Zobacz plany i cennik

Źródła

• Dyrektywa 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, tekst skonsolidowany z 4 lipca 2018 r. (EUR-Lex)
• Dyrektywa 94/62/WE w brzmieniu opublikowanym w Dz.Urz. UE L 365 z 31 grudnia 1994 r. (EUR-Lex)
• Informacje o dokumencie, daty, sprostowania, akty zmieniające i uchylenie dla CELEX 31994L0062 (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (UE) 2025/40 w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, akt uchylający dyrektywę (EUR-Lex)
• Dyrektywa (UE) 2018/852 zmieniająca dyrektywę 94/62/WE, pakiet dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym (EUR-Lex)
• Dyrektywa (UE) 2015/720 zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w odniesieniu do ograniczenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy (EUR-Lex)
• Dyrektywa Komisji 2013/2/UE zmieniająca załącznik I do dyrektywy 94/62/WE (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (WE) nr 219/2009 dostosowujące akty do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą (EUR-Lex)
• Dyrektywa 2005/20/WE zmieniająca dyrektywę 94/62/WE dla państw członkowskich, które przystąpiły w 2004 r. (EUR-Lex)
• Dyrektywa 2004/12/WE zmieniająca dyrektywę 94/62/WE, kryteria definicji i cele na 2008 r. (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003 w sprawie przepisów komitetowych aktów przyjętych w procedurze z art. 251 (EUR-Lex)
• Decyzja Komisji 97/129/WE ustanawiająca system identyfikacji materiałów opakowaniowych, Dz.Urz. UE L 50 z 20 lutego 1997 r. (EUR-Lex)
• Decyzja Komisji 2001/171/WE w sprawie odstępstwa dla opakowań szklanych od limitu metali ciężkich (EUR-Lex)
• Decyzja Komisji 2009/292/WE w sprawie odstępstwa dla plastikowych skrzynek i palet w zamkniętym i kontrolowanym łańcuchu (EUR-Lex)
• Rozporządzenie (UE) 2019/1020 w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów (EUR-Lex)
• Odpady opakowaniowe (Komisja Europejska, DG ds. Środowiska)
• Rozporządzenie w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, harmonogram wdrażania i krajowe organy właściwe (Komisja Europejska, Green Forum)
• Bekendtgørelse nr. 1146 af 29. september 2025 om visse krav til emballager, udvidet producentansvar for emballage samt øvrigt affald der indsamles med emballageaffald (Retsinformation)
• Miljøkrav til emballage (Miljøstyrelsen)
• Producentansvar for emballage, typiske spørgsmål og svar (Miljøstyrelsen)

Niniejszy przewodnik ma charakter ogólnoinformacyjny i nie stanowi porady prawnej.