Nasze paczki z e-commerce to w większości powietrze

Opakowanie e-commerce jest pojęciem zdefiniowanym. Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (UE) 2025/40 jest to opakowanie transportowe używane do dostarczania produktów użytkownikowi końcowemu w sprzedaży internetowej lub innej sprzedaży na odległość (art. 3 ust. 1 pkt 8). Opakowanie transportowe ułatwia obsługę i transport, aby zapobiec uszkodzeniom (pkt 7), a opakowanie zbiorcze grupuje jednostki sprzedaży w punkcie sprzedaży (pkt 6).^[1]

Zasada dotycząca współczynnika jest skierowana do podmiotu, który napełnia te opakowania. Do 1 stycznia 2030 r. lub do upływu 3 lat od wejścia w życie aktów wykonawczych dotyczących metody obliczania, w zależności od tego, który termin jest późniejszy, podmioty gospodarcze napełniające opakowania zbiorcze, opakowania transportowe lub opakowania e-commerce zapewniają, by maksymalny współczynnik pustej przestrzeni wynosił 50% (art. 24 ust. 1). Komisja przyjmuje tę metodę do 12 lutego 2028 r., uwzględniając takie przypadki, jak nieregularne kształty, kilka jednostek sprzedaży w jednym opakowaniu, płyny, produkty delikatne, małe produkty, które większe mogłyby uszkodzić, oraz miejsce potrzebne na etykiety wysyłkowe (art. 24 ust. 2).^[1]

Obliczenie jest określone w samym tekście. Pustą przestrzenią jest różnica między całkowitą objętością opakowania zbiorczego, transportowego lub e-commerce a objętością zawartych w nim opakowań jednostkowych; współczynnik to ta pusta przestrzeń podzielona przez objętość całkowitą (art. 24 ust. 3 lit. a) i b)). Przestrzeń wypełniona ścinkami papieru, poduszkami powietrznymi, folią bąbelkową, wypełniaczami gąbczastymi i piankowymi, wełną drzewną, kulkami polistyrenowymi lub styropianowymi jest pustą przestrzenią (art. 24 ust. 3).^[1]

Do zasady 50% mają zastosowanie dwa wyłączenia. Wyłączone są podmioty, które używają opakowania jednostkowego jako opakowania e-commerce, oraz podmioty, które używają opakowań wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia, ale ich opakowania jednostkowe nadal muszą spełniać wymogi minimalizacji z art. 10 (art. 24 ust. 5). Art. 10 wymaga, aby producent lub importer zaprojektował do 1 stycznia 2030 r. opakowanie w taki sposób, by jego masa i objętość były ograniczone do minimum niezbędnego do zapewnienia funkcjonalności (art. 10 ust. 1), oraz aby nie dopuszczał do obrotu opakowań o cechach, które jedynie zwiększają postrzeganą objętość produktu, takich jak podwójne ścianki, fałszywe dna i zbędne warstwy, z wyjątkami dla wzorów i znaków towarowych chronionych przed 11 lutego 2025 r. oraz dla produktów z chronionym oznaczeniem geograficznym lub objętych unijnym systemem jakości (art. 10 ust. 2 lit. a) i b)). Art. 10 ust. 2 nie ma własnej daty.^[1]

Opakowania jednostkowe podlegają własnej, wcześniejszej zasadzie. Do 12 lutego 2028 r. podmioty napełniające opakowania jednostkowe ograniczają pustą przestrzeń do minimum niezbędnego do zapewnienia funkcjonalności, w tym ochrony produktu (art. 24 ust. 4). Dostawcy usług realizacji zamówień zapewniają, by magazynowanie, obsługa i pakowanie nie zagrażały zgodności z art. 5–12 (art. 20). Komisja dokonuje przeglądu współczynnika i jego wyłączeń do 12 lutego 2032 r. (art. 24 ust. 6).^[1]

Stara zasada jeszcze nie zniknęła. Art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 94/62/WE, które czynią zasadnicze wymogi z jej załącznika II warunkiem wprowadzenia opakowania do obrotu, nadal mają zastosowanie do 31 grudnia 2029 r. w odniesieniu do pierwszego wymogu z załącznika II pkt 1 (PPWR, art. 70 ust. 1 lit. b)): opakowanie jest wytwarzane tak, aby jego objętość i masa były ograniczone do minimalnej ilości odpowiedniej do utrzymania niezbędnego poziomu bezpieczeństwa, higieny i akceptacji dla zapakowanego produktu i dla konsumenta (dyrektywa 94/62/WE, załącznik II pkt 1).^[1][2]