Wij weten niet in welke talen de instructies moeten zijn

Geen enkele EU-productwet noemt talen. Ze gebruiken allemaal dezelfde formule: instructies en veiligheidsinformatie moeten zijn gesteld in een taal die consumenten gemakkelijk kunnen begrijpen, zoals bepaald door de lidstaat waar het product op de markt wordt aangeboden. De verordening algemene productveiligheid legt dit op aan fabrikanten en importeurs (artikel 9, lid 7, en artikel 11, lid 4) en laat distributeurs het vóór de verkoop controleren (artikel 12, lid 1). De taal volgt dus het land van verkoop, en een product dat in vijf landen wordt verkocht, kan vijf taalversies nodig hebben, of minder wanneer een lidstaat een elders gesproken taal accepteert. Voor producten waarop Uniewetgeving tot harmonisatie van toepassing is, gelden de artikelen 9 tot en met 18 van de GPSR niet (artikel 2, lid 1, onder b)); de taalregel van de sectorwet neemt hun plaats in, terwijl artikel 19 over onlineaanbod voor beide geldt.^[1]

De sectorrichtlijnen herhalen de formule. Op grond van de laagspanningsrichtlijn zorgen fabrikanten en importeurs ervoor dat elektrisch materieel vergezeld gaat van instructies en veiligheidsinformatie in een taal die consumenten en andere eindgebruikers gemakkelijk begrijpen, zoals bepaald door de betrokken lidstaat, en moeten de instructies, de veiligheidsinformatie en de etikettering duidelijk, begrijpelijk en leesbaar zijn (Richtlijn 2014/35/EU, artikelen 6, lid 7, en 8, lid 4). De EMC-richtlijn past dezelfde regel toe op de instructies en op de informatie van artikel 18 (Richtlijn 2014/30/EU, artikelen 7, lid 7, en 9, lid 4), de radioapparatuurrichtlijn op de instructies en de veiligheidsinformatie (Richtlijn 2014/53/EU, artikelen 10, lid 8, en 12, lid 4) en de speelgoedrichtlijn op speelgoed (Richtlijn 2009/48/EG, artikelen 4, lid 7, en 6, lid 4). Met ingang van 1 augustus 2030 vervangt de Verordening (EU) 2025/2509 inzake de veiligheid van speelgoed die richtlijn (artikelen 56 en 59 van die verordening).^{[2][7][6][4][8]}

Waarschuwingen en contactgegevens hebben hun eigen regels. Voor speelgoed kan een lidstaat bepalen dat waarschuwingen en veiligheidsinstructies worden gesteld in een taal die haar consumenten gemakkelijk begrijpen (Richtlijn 2009/48/EG, artikel 11, lid 3). De contactgegevens die fabrikanten en importeurs op elektrisch materieel, EMC-apparatuur en radioapparatuur aanbrengen, moeten zijn gesteld in een taal die eindgebruikers en markttoezichtautoriteiten gemakkelijk begrijpen (Richtlijn 2014/35/EU, artikelen 6, lid 6, en 8, lid 3; Richtlijn 2014/30/EU, artikelen 7, lid 6, en 9, lid 3; Richtlijn 2014/53/EU, artikelen 10, lid 7, en 12, lid 3). Wanneer het product online wordt verkocht, toont het aanbod de waarschuwingen en de veiligheidsinformatie in de taal die de lidstaat bepaalt (GPSR, artikel 19, onder d)).^[4][2][6][1]

Bij cosmetica is het etiket gesplitst. De nominale inhoud, de houdbaarheidsdatum, de voorzorgsmaatregelen en de functie worden vermeld in de taal die wordt bepaald door het recht van de lidstaat waar het product de eindgebruiker bereikt (Verordening (EG) nr. 1223/2009, artikel 19, lid 5), terwijl de lijst van ingrediënten in elk land de gemeenschappelijke ingrediëntennamen uit het glossarium gebruikt (artikel 19, lid 6). Distributeurs controleren vóór de verkoop of aan de taaleisen is voldaan (artikel 6, lid 2). Het Hof van Justitie heeft geoordeeld dat deze taalregel ook kan worden toegepast op een verkoper die in een andere lidstaat is gevestigd en online aan consumenten in dat land verkoopt, omdat dergelijke etiketteringseisen buiten het gecoördineerde gebied van de richtlijn elektronische handel vallen (zaak C-88/23).^[5]

Autoriteiten hebben hun eigen taalaanspraak. Fabrikanten en importeurs verstrekken documentatie waaruit de conformiteit blijkt in een taal die de verzoekende autoriteit gemakkelijk begrijpt (Richtlijn 2014/35/EU, artikel 6, lid 9; Verordening (EU) 2019/1020, artikel 4, lid 3, onder b)), en de EU-conformiteitsverklaring op grond van de laagspanningsrichtlijn wordt vertaald in de taal of talen die vereist zijn door de lidstaat waar het materieel in de handel wordt gebracht of op de markt wordt aangeboden (Richtlijn 2014/35/EU, artikel 15, lid 2). Wanneer producten tekortschieten, kunnen autoriteiten waarschuwingen eisen in de taal of talen die die lidstaat bepaalt (Verordening (EU) 2019/1020, artikel 16, lid 3, onder e)).^[2][3]