Op ons cosmetica-etiket ontbreekt verplichte informatie

Verordening (EG) nr. 1223/2009 heeft betrekking op elke stof of elk mengsel dat bestemd is om in contact te komen met de uitwendige delen van het menselijk lichaam, met de tanden of met de slijmvliezen van de mondholte, uitsluitend of hoofdzakelijk om deze te reinigen, te parfumeren, het uiterlijk ervan te wijzigen, ze te beschermen, ze in goede staat te houden of lichaamsgeuren te corrigeren (artikel 2, lid 1, onder a)). Zij is van toepassing vanaf 11 juli 2013 (artikel 40). De hier gebruikte geconsolideerde tekst omvat de wijzigingen tot en met Verordening (EU) 2026/909 van de Commissie.^[1]

Voor elk cosmetisch product is een verantwoordelijke persoon in de EU vereist, en alleen producten met een verantwoordelijke persoon mogen in de handel worden gebracht (artikel 4, lid 1). Bij in de EU vervaardigde producten is dat de fabrikant; bij invoer is elke importeur de verantwoordelijke persoon voor de producten die hij in de handel brengt, tenzij hij bij schriftelijke machtiging een andere persoon in de EU aanwijst (artikel 4, leden 3 tot en met 5). Een distributeur wordt de verantwoordelijke persoon wanneer hij onder eigen naam of handelsmerk verkoopt, of een product zodanig wijzigt dat de conformiteit kan worden beïnvloed; het vertalen van het etiket geldt niet als zo'n wijziging (artikel 4, lid 6). De verantwoordelijke persoon zorgt onder meer voor de naleving van de etiketteringsregels van artikel 19, leden 1, 2 en 5 (artikel 5, lid 1).^[1]

Artikel 19, lid 1, somt op wat op de verpakking en de buitenverpakking moet staan, in onuitwisbare, goed leesbare en zichtbare letters: de naam en het adres van de verantwoordelijke persoon, bij ingevoerde producten met het land van oorsprong; de nominale inhoud naar gewicht of volume; de datum van minimale houdbaarheid, of bij producten met een houdbaarheid van meer dan 30 maanden de periode na opening; bijzondere voorzorgen, waaronder die welke in de bijlagen III tot en met VI worden vereist; het partijnummer of een verwijzing waarmee het product kan worden geïdentificeerd; de functie, tenzij die uit de presentatie blijkt, waaronder het Hof informatie verstaat aan de hand waarvan consumenten het product veilig kunnen gebruiken, en niet slechts het doel ervan (zaak C-667/19); en de lijst van ingrediënten, die alleen op de buitenverpakking mag staan. Voor de lijst van ingrediënten gelden strenge regels: aflopende volgorde van gewicht, ‘parfum’ of ‘aroma’ voor parfumsamenstellingen, ‘(nano)’ achter nanomaterialen en de gemeenschappelijke ingrediëntennamen van de woordenlijst (artikel 19, lid 1, onder g), en lid 6).^[1]

Er zijn praktische beperkingen voorzien. Als de voorzorgen of de ingrediënten niet op de verpakking kunnen worden aangebracht, staan ze op een bijgesloten of bevestigd bijsluitje, etiket, strookje, label of kaartje, waarnaar, tenzij dat onuitvoerbaar is, wordt verwezen met verkorte informatie of met het symbool van bijlage VII, punt 1 (artikel 19, lid 2); het Hof heeft geoordeeld dat deze informatie niet mag worden opgenomen in een bedrijfscatalogus waarnaar met dat symbool wordt verwezen (zaak C-667/19); bij zeep, badparels en andere kleine producten mag de lijst van ingrediënten op een mededeling naast de uitgestalde verpakking staan (artikel 19, lid 3). De taal van de inhoud, de houdbaarheid, de voorzorgen en de functie wordt bepaald door het recht van de lidstaat waar het product de eindgebruiker bereikt (artikel 19, lid 5). Op etiketten mogen geen kenmerken of functies worden gesuggereerd die het product niet heeft (artikel 20, lid 1).^[1][3]

Distributeurs vormen de tweede verdedigingslinie. Voordat zij een product op de markt aanbieden, controleren zij of de gegevens van de verantwoordelijke persoon, het partijnummer en de lijst van ingrediënten aanwezig zijn, of aan de taaleisen is voldaan en of de houdbaarheidsdatum niet is verstreken (artikel 6, lid 2). Autoriteiten controleren producten op de markt aan de hand van het productinformatiebestand en laboratoriumcontroles (artikel 22). Wanneer artikel 19 niet wordt nageleefd, eisen zij van de verantwoordelijke persoon dat hij het product binnen een bepaalde termijn corrigeert, uit de handel neemt of terugroept (artikel 25, lid 1, onder h)), en verbieden zij het zelf of nemen zij het zelf uit de handel als dat niet gebeurt (artikel 25, lid 5). De cosmeticaverordening staat ook vermeld in bijlage I bij Verordening (EU) 2019/1020.^[1][2]