Na etykiecie kosmetyku brakuje obowiązkowych informacji

Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 obejmuje każdą substancję lub mieszaninę przeznaczoną do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała, zębami lub błonami śluzowymi jamy ustnej, głównie w celu ich oczyszczania, perfumowania, zmiany wyglądu, ochrony lub utrzymania w dobrym stanie albo korygowania zapachu ciała (art. 2 ust. 1 lit. a)). Stosuje się je od 11 lipca 2013 r. (art. 40). Wykorzystany tu tekst skonsolidowany uwzględnia zmiany do rozporządzenia Komisji (UE) 2026/909 włącznie.^[1]

Każdy produkt kosmetyczny wymaga osoby odpowiedzialnej w UE i tylko produkty, dla których ją wyznaczono, można wprowadzać do obrotu (art. 4 ust. 1). W przypadku produktów wytworzonych w UE jest nią producent; w przypadku przywozu każdy importer jest osobą odpowiedzialną za produkty, które wprowadza do obrotu, chyba że wyznaczy inną osobę z UE na podstawie pisemnego pełnomocnictwa (art. 4 ust. 3–5). Dystrybutor staje się osobą odpowiedzialną, jeżeli sprzedaje produkt pod własną nazwą lub znakiem towarowym albo modyfikuje go w sposób, który może wpłynąć na zgodność; tłumaczenie etykiety nie jest taką modyfikacją (art. 4 ust. 6). Osoba odpowiedzialna zapewnia m.in. zgodność z zasadami etykietowania z art. 19 ust. 1, 2 i 5 (art. 5 ust. 1).^[1]

Art. 19 ust. 1 wymienia, co musi widnieć na pojemniku i opakowaniu nieścieralnym, łatwo czytelnym i widocznym drukiem: nazwa i adres osoby odpowiedzialnej oraz kraj pochodzenia w przypadku produktów przywożonych; zawartość nominalna w jednostkach wagi lub objętości; data minimalnej trwałości, a dla produktów o trwałości powyżej 30 miesięcy – okres po otwarciu; szczególne środki ostrożności, w tym wymagane przez załączniki III–VI; numer partii lub oznaczenie umożliwiające identyfikację produktu; funkcja, o ile nie wynika z prezentacji produktu, którą Trybunał rozumie jako informację pozwalającą konsumentom bezpiecznie używać produktu, a nie tylko wskazującą jego przeznaczenie (sprawa C-667/19); oraz wykaz składników, który może znajdować się wyłącznie na opakowaniu zewnętrznym. Wykaz składników podlega ścisłym zasadom: kolejność malejąca według masy, „parfum” lub „aroma” dla kompozycji zapachowych, „(nano)” po nanomateriałach oraz powszechnie używane nazwy składników ze słownika (art. 19 ust. 1 lit. g) i ust. 6).^[1]

Przewidziano praktyczne ograniczenia. Jeżeli środków ostrożności lub składników nie można umieścić na opakowaniu, podaje się je na dołączonej lub przymocowanej ulotce, etykiecie, taśmie, zawieszce lub karcie, do której odsyła, o ile jest to praktycznie możliwe, skrócona informacja lub symbol z pkt 1 załącznika VII (art. 19 ust. 2); Trybunał orzekł, że informacji tych nie można umieszczać w katalogu firmowym, do którego odsyła ten symbol (sprawa C-667/19); w przypadku mydła, kul do kąpieli i innych małych produktów wykaz składników może znajdować się na tabliczce obok pojemnika wystawionego do sprzedaży (art. 19 ust. 3). Język zawartości, trwałości, środków ostrożności i funkcji określa prawo państwa członkowskiego, w którym produkt trafia do użytkownika końcowego (art. 19 ust. 5). Etykiety nie mogą sugerować cech ani funkcji, których produkt nie posiada (art. 20 ust. 1).^[1][3]

Dystrybutorzy stanowią drugą linię. Przed udostępnieniem produktu weryfikują, czy podano dane osoby odpowiedzialnej, numer partii i wykaz składników, czy spełniono wymogi językowe i czy nie upłynęła data trwałości (art. 6 ust. 2). Organy sprawdzają produkty na rynku na podstawie dokumentacji produktu i badań laboratoryjnych (art. 22). Jeżeli art. 19 nie jest przestrzegany, wymagają od osoby odpowiedzialnej poprawienia, wycofania z obrotu lub odzyskania produktu w wyznaczonym terminie (art. 25 ust. 1 lit. h)), a jeżeli to nie nastąpi, same zakazują produktu lub wycofują go z obrotu (art. 25 ust. 5). Rozporządzenie o produktach kosmetycznych jest też wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020.^[1][2]