Nie wiemy, które przepisy dotyczą naszego produktu

Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów jest punktem wyjścia, ponieważ stanowi najszerszą sieć. Obejmuje każdy przedmiot dostarczany lub udostępniany na rynku, który jest przeznaczony dla konsumentów lub może być przez nich używany w rozsądnie przewidywalnych warunkach, nawet jeżeli nie był dla nich przeznaczony (art. 3 pkt 1), niezależnie od tego, czy jest nowy, używany, naprawiony czy odnowiony (art. 2 ust. 3). Wyłącza zamknięty wykaz, w tym produkty lecznicze, żywność, paszę, żywe rośliny i zwierzęta, środki ochrony roślin oraz antyki (art. 2 ust. 2). Stosuje się od 13 grudnia 2024 r. (art. 52).^[1]

Następnie GPSR ustępuje tam, gdzie istnieją bardziej szczegółowe przepisy unijne. Stosuje się go w zakresie, w jakim nie ma szczególnych przepisów o tym samym celu regulujących bezpieczeństwo danych produktów; jeżeli istnieją szczególne wymogi bezpieczeństwa, obejmuje tylko te aspekty i ryzyka, których one nie obejmują (art. 2 ust. 1). W przypadku produktów objętych szczególnymi wymogami nałożonymi przez unijne prawodawstwo harmonizacyjne jego rozdział o bezpieczeństwie (rozdział II) nie ma zastosowania do ryzyk objętych tym prawodawstwem (art. 2 ust. 1 lit. a), a jego rozdziału IIa, rozdziału III sekcja 1 (obowiązki podmiotów gospodarczych w art. 9–18) oraz rozdziałów V, VII i IX–XI nie stosuje się wcale (art. 2 ust. 1 lit. b, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem (UE) 2024/2748). Obowiązki dotyczące sprzedaży online z art. 19 znajdują się w sekcji 2 i nie są objęte tym wyliczeniem. REACH oraz akty o etykietowaniu, takie jak przepisy o obuwiu i tekstyliach, również są wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020, do którego odsyła definicja unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego w GPSR (art. 3 pkt 27). Komisja mimo to uznaje, że GPSR stosuje się w pełni do towarów codziennego użytku, takich jak meble i artykuły dla dzieci, które REACH również ogranicza (komunikat Komisji C/2025/6233, sekcja 2.2), i Conphora przyjmuje tę wykładnię: akt harmonizacyjny właściwy dla produktu wyłącza art. 9–18, natomiast REACH, przepisy o TZO i akty dotyczące wyłącznie etykietowania stosuje się obok nich.^[1]

Unijne prawodawstwo harmonizacyjne ma ścisłe znaczenie: są to akty wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) 2019/1020 oraz wszelkie inne prawodawstwo Unii harmonizujące warunki wprowadzania do obrotu produktów, do których to rozporządzenie się stosuje (GPSR, art. 3 pkt 27). Załącznik I jest praktyczną listą kontrolną. Wymienia m.in. dyrektywy niskonapięciową, o kompatybilności elektromagnetycznej i w sprawie urządzeń radiowych, dyrektywę w sprawie bezpieczeństwa zabawek, rozporządzenia dotyczące baterii i opakowań, ramy etykietowania energetycznego, rozporządzenie w sprawie etykietowania wyrobów włókienniczych, dyrektywę w sprawie etykietowania obuwia, rozporządzenie w sprawie produktów kosmetycznych i dyrektywę w sprawie jednostek miar. O tym, czy dany akt ma zastosowanie, przesądza jego artykuł o zakresie: dyrektywa niskonapięciowa obejmuje na przykład sprzęt elektryczny o napięciu od 50 do 1 000 V prądu przemiennego lub od 75 do 1 500 V prądu stałego (dyrektywa 2014/35/UE, art. 1).^[1][2][4]

Nie każdy akt dotyczy bezpieczeństwa. Ramy etykietowania energetycznego mają zastosowanie do produktów związanych z energią, a obowiązki etykietowania dotyczą grup produktów objętych aktem delegowanym (rozporządzenie (UE) 2017/1369, art. 1, 3, 4 i 16); wprowadzają etykiety, kartę informacyjną produktu i wpis do bazy danych. Takie akty o etykietowaniu łatwo przeoczyć, bo nie zmieniają konstrukcji produktu, a jednak produkt bez wymaganej etykiety nie jest zgodny z mającym zastosowanie prawodawstwem harmonizacyjnym i organy podejmują wówczas działania (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 16 ust. 1 lit. b).^[2][3]

Wynik należy zapisać. Producent produktu objętego GPSR sporządza dokumentację techniczną przed wprowadzeniem produktu do obrotu i na bieżąco ją aktualizuje (art. 9 ust. 2 i 3); przepisy nie wymagają odrębnego zapisu o tym, które akty mają zastosowanie, ale prowadzenie go razem z tą dokumentacją jest rozsądnym rozwiązaniem. W przypadku produktów objętych aktami harmonizacyjnymi wymienionymi w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1020 podmiot gospodarczy w UE weryfikuje, czy istnieją deklaracja zgodności i dokumentacja techniczna wymagane przez te akty (art. 4 ust. 1 i 3).^[1][2]