FCM w prostych słowach
Rozporządzenie ramowe w sprawie materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, formalnie rozporządzenie (WE) nr 1935/2004, to unijne prawo parasolowe dotyczące wszystkiego, co styka się z żywnością: opakowań, butelek, puszek, przyborów kuchennych, zastawy stołowej, powłok, farb, klejów i sprzętu przetwórczego. Jego celem jest zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego dla tych materiałów przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów (art. 1 ust. 1). Dotyczy materiałów i wyrobów, w tym aktywnych i inteligentnych, które w stanie gotowym są przeznaczone do kontaktu z żywnością, są już w kontakcie z żywnością i były do tego przeznaczone albo można zasadnie oczekiwać, że wejdą w kontakt z żywnością lub przekażą jej swoje składniki w normalnych lub dających się przewidzieć warunkach użytkowania (art. 1 ust. 2).
Jako rozporządzenie stosuje się je bezpośrednio w każdym państwie członkowskim od 3 grudnia 2004 r., kiedy zastąpiło dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (art. 26 i 28). Działa na dwóch poziomach: ogólne wymaganie, zasady etykietowania, identyfikowalności i deklaracji, które dotyczą każdego materiału, oraz środki szczegółowe, które Komisja przyjmuje dla 17 grup materiałów z załącznika I (art. 5). Jeżeli nie istnieje środek szczegółowy, państwa członkowskie mogą utrzymać lub przyjąć przepisy krajowe (art. 6).
Tekst urzędowy Rozporządzenie można przeczytać w EUR-Lex: rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 (CELEX 32004R1935) lub w tekście ujednoliconym z 27 marca 2021 r., który obejmuje dostosowanie do komitologii z rozporządzenia (WE) nr 596/2009 i zmianę dotyczącą przejrzystości z rozporządzenia (UE) 2019/1381.
Zakres
Rozporządzenie obejmuje gotowy materiał lub wyrób, a nie surową substancję chemiczną: folię, słoik, pokrywkę, taśmę przenośnika lub ekspres do kawy, który ma styczność z żywnością, już się z nią styka albo można zasadnie oczekiwać, że się zetknie (art. 1 ust. 2). Wyłączone są trzy kategorie: materiały i wyroby dostarczane jako antyki, osłonki lub powłoki, takie jak skórki sera, osłonki wędlin czy powłoki owoców, które stanowią część żywności i mogą być spożywane razem z nią, oraz stałe publiczne lub prywatne urządzenia do zaopatrzenia w wodę (art. 1 ust. 3).
Załącznik I wymienia 17 grup materiałów i wyrobów, które mogą być objęte środkami szczegółowymi: materiały i wyroby aktywne i inteligentne, kleje, ceramika, korek, kauczuki, szkło, żywice jonowymienne, metale i stopy, papier i tektura, tworzywa sztuczne, farby drukarskie, regenerowana celuloza, silikony, tekstylia, lakiery i powłoki, woski i drewno (załącznik I). Środki szczegółowe mogą obejmować także połączenia tych materiałów oraz materiały z recyklingu używane do ich wytwarzania (art. 5 ust. 1).
Obowiązki spoczywają na podmiotach prowadzących przedsiębiorstwo, czyli osobach fizycznych lub prawnych odpowiedzialnych za zapewnienie spełniania wymagań w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą, a przedsiębiorstwem jest każde przedsięwzięcie na dowolnym etapie wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji (art. 2 ust. 2 lit. c) i d)). Wprowadzenie do obrotu oznacza przechowywanie materiałów w celu sprzedaży, oferowanie ich do sprzedaży lub przekazywanie, odpłatnie lub nieodpłatnie (art. 2 ust. 1 lit. b)). Materiały aktywne to te zaprojektowane tak, aby wydłużać okres przydatności do spożycia lub utrzymywać albo poprawiać stan pakowanej żywności przez uwalnianie lub pochłanianie substancji, a materiały inteligentne to te, które monitorują stan żywności lub jej otoczenia (art. 2 ust. 2 lit. a) i b)).
Co należy zrobić
Ogólne wymaganie i dobra praktyka produkcyjna
Materiały i wyroby muszą być wytwarzane zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną tak, aby w normalnych lub dających się przewidzieć warunkach użytkowania nie przekazywały żywności swoich składników w ilościach, które mogłyby zagrażać zdrowiu ludzkiemu, powodować niedopuszczalną zmianę składu żywności lub pogarszać jej cechy organoleptyczne, a ich etykietowanie, reklama i prezentacja nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd (art. 3). Dobrą praktykę produkcyjną definiuje rozporządzenie (WE) nr 2023/2006, które od 1 sierpnia 2008 r. obowiązuje we wszystkich sektorach i na wszystkich etapach wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji, aż do produkcji substancji wyjściowych, z wyłączeniem jej (rozporządzenie (WE) nr 2023/2006, art. 2 i 8). Każdy podmiot prowadzący przedsiębiorstwo musi prowadzić skuteczny i udokumentowany system zapewnienia jakości dostosowany do wielkości przedsiębiorstwa, dobierać materiały wyjściowe według z góry ustalonych specyfikacji, postępować według z góry ustalonych instrukcji, utrzymywać system kontroli jakości, który monitoruje GMP i bez zwłoki koryguje uchybienia, oraz udostępniać organom dokumentację dotyczącą specyfikacji, receptur, przetwarzania i wyników kontroli jakości (rozporządzenie (WE) nr 2023/2006, art. 4–7). Jego załącznik dodaje szczegółowe przepisy dotyczące farb drukarskich nanoszonych na stronę niemającą kontaktu z żywnością: brak przenikania na stronę mającą kontakt z żywnością przez podłoże ani przez przeniesienie (set-off) w stosie lub zwoju oraz brak bezpośredniego kontaktu zadrukowanych powierzchni z żywnością (rozporządzenie (WE) nr 2023/2006, załącznik).
Materiały aktywne i inteligentne
Materiały aktywne mogą zmieniać skład lub cechy organoleptyczne żywności wyłącznie zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi mającymi zastosowanie do żywności, a celowo uwalniane substancje uznaje się za składniki; materiały aktywne nie mogą maskować zepsucia ani w inny sposób wprowadzać konsumentów w błąd, materiały inteligentne nie mogą podawać wprowadzających w błąd informacji o stanie żywności, a oba rodzaje muszą być oznakowane w sposób wskazujący części niejadalne i określający je jako aktywne lub inteligentne (art. 4). Rozporządzenie (WE) nr 450/2009 ustanawia szczegółowe wymagania dotyczące ich wprowadzania do obrotu, a przepisy o etykietowaniu i deklaracji obowiązują od 19 grudnia 2009 r. (rozporządzenie (WE) nr 450/2009, art. 1, 2 i 14).
Środki szczegółowe dla poszczególnych materiałów
Dla grup z załącznika I Komisja przyjmuje środki szczegółowe, które mogą zawierać wykazy dozwolonych substancji, normy czystości, warunki stosowania, szczegółowe i całkowite limity migracji, przepisy o kontakcie z jamą ustną, sprawdzaniu zgodności, pobieraniu próbek i analizie, identyfikowalności, etykietowaniu i rejestrze publicznym (art. 5 ust. 1). Obowiązujące środki to:
- Tworzywa sztuczne. Rozporządzenie (UE) nr 10/2011, stosowane od 1 maja 2011 r., obejmuje materiały składające się wyłącznie z tworzyw sztucznych, wielowarstwowe tworzywa sztuczne, zadrukowane lub powlekane tworzywa sztuczne, uszczelki z tworzyw sztucznych w kapslach i zamknięciach oraz warstwy z tworzyw sztucznych w wielowarstwowych materiałach wielomateriałowych, ale nie żywice jonowymienne, kauczuk ani silikony; ustanawia wykaz unijny dozwolonych substancji, limity migracji, obowiązkową deklarację zgodności na każdym etapie innym niż sprzedaż detaliczna oraz dokumenty uzupełniające dla organów (rozporządzenie (UE) nr 10/2011, art. 1, 2, 15, 16 i 23). Najnowsze zmiany to rozporządzenie (UE) 2025/351, obowiązujące od 16 marca 2025 r. z okresem przejściowym dla zgodnych tworzyw po raz pierwszy wprowadzonych do obrotu przed 16 września 2026 r., oraz rozporządzenie (UE) 2026/245, obowiązujące od 23 lutego 2026 r., które dodaje substancje do załącznika I (rozporządzenie (UE) 2025/351, art. 4 i 5; rozporządzenie (UE) 2026/245, art. 1 i 2).
- Tworzywa z recyklingu. Rozporządzenie (UE) 2022/1616, obowiązujące od 10 października 2022 r., reguluje materiały z tworzyw sztucznych do kontaktu z żywnością zawierające tworzywo pochodzące z odpadów, technologie, procesy i instalacje recyklingu oraz stosowanie tworzyw z recyklingu w kontakcie z żywnością, zastępując rozporządzenie (WE) nr 282/2008 (rozporządzenie (UE) 2022/1616, art. 1 i 33).
- Bisfenol A. Rozporządzenie (UE) 2024/3190, obowiązujące od 20 stycznia 2025 r., zakazuje stosowania BPA przy wytwarzaniu klejów, kauczuków, żywic jonowymiennych, tworzyw sztucznych, farb drukarskich, silikonów oraz lakierów i powłok oraz wprowadzania do obrotu materiałów z niego wykonanych, zakazuje innych niebezpiecznych bisfenoli, chyba że uzyskano zezwolenie, wymaga deklaracji zgodności z informacjami z załącznika III i uchyla rozporządzenie (UE) 2018/213 (rozporządzenie (UE) 2024/3190, art. 1, 3, 5, 8, 13 i 14). Wyroby wytworzone według starych przepisów można po raz pierwszy wprowadzać do obrotu do 20 lipca 2026 r., a w przypadku opakowań do konserwowania owoców, warzyw lub produktów rybołówstwa, wyrobów jednorazowych z powłoką z BPA wyłącznie na zewnętrznej powierzchni metalowej i profesjonalnego sprzętu do produkcji żywności – do 20 stycznia 2028 r.; wyroby wielokrotnego użytku mogą pozostać na rynku do 20 lipca 2027 r., a w przypadku sprzętu profesjonalnego – do 20 stycznia 2029 r., w brzmieniu sprostowanym rozporządzeniem (UE) 2026/250 (rozporządzenie (UE) 2024/3190, art. 11 i 12; rozporządzenie (UE) 2026/250, art. 1).
- Pochodne epoksydowe. Rozporządzenie (WE) nr 1895/2005, stosowane od 1 stycznia 2006 r., ogranicza migrację BADGE, BFDGE i NOGE z tworzyw sztucznych, powłok powierzchniowych i klejów, z wyjątkiem powłok o dużej wytrzymałości w zbiornikach o pojemności powyżej 10 000 litrów (rozporządzenie (WE) nr 1895/2005, art. 1, 2 i 8).
- Ceramika. Dyrektywa 84/500/EWG, zmieniona dyrektywą 2005/31/WE, ogranicza ilość ołowiu i kadmu uwalnianą z wyrobów ceramicznych do 0,8 mg/dm² i 0,07 mg/dm² dla wyrobów płaskich i płytkich, 4,0 mg/l i 0,3 mg/l dla innych wyrobów, które można napełniać, oraz 1,5 mg/l i 0,1 mg/l dla naczyń do gotowania i pojemników o pojemności powyżej trzech litrów, i wymaga pisemnej deklaracji zgodności aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie (dyrektywa 84/500/EWG, art. 2 ust. 4 i art. 2a).
- Folia z regenerowanej celulozy. Dyrektywa 2007/42/WE, obowiązująca od 20 lipca 2007 r., wymienia substancje dozwolone w folii niepowlekanej i powlekanej celulozą oraz poddaje folię powlekaną tworzywem sztucznym przepisom o tworzywach sztucznych; syntetyczne osłonki z regenerowanej celulozy nie wchodzą w jej zakres (dyrektywa 2007/42/WE, art. 1, 2 i 8).
Zezwolenie na substancje
Jeżeli środek szczegółowy zawiera wykaz dozwolonych substancji, substancja, której jeszcze w nim nie ma, wymaga zezwolenia: wniosek składa się do właściwego organu państwa członkowskiego wraz z dokumentacją techniczną zgodną z wytycznymi EFSA, organ potwierdza otrzymanie w ciągu 14 dni i przekazuje akta EFSA, która publikuje wniosek i wydaje opinię w ciągu sześciu miesięcy, z możliwością przedłużenia o kolejne sześć miesięcy, a Komisja zezwala na substancję, przyjmując środek szczegółowy (art. 8–11). Żadna substancja nie otrzymuje zezwolenia, jeżeli nie wykazano w należyty sposób, że materiał końcowy spełnia wymagania art. 3 i, w stosownych przypadkach, art. 4 (art. 8 ust. 2). Od 27 marca 2021 r., na podstawie rozporządzenia (UE) 2019/1381, EFSA upublicznia wniosek, informacje uzupełniające i swoją opinię oraz ocenia wnioski o zachowanie poufności, które mogą dodatkowo obejmować substancje wyjściowe, skład mieszanin, metody produkcji, zanieczyszczenia, wyniki badań migracji i znaki towarowe (art. 9, 19 i 20). Podmioty stosujące substancję objętą zezwoleniem muszą przestrzegać jej warunków i niezwłocznie informować Komisję o nowych informacjach naukowych lub technicznych wpływających na jej bezpieczeństwo (art. 11 ust. 4 i 5).
Etykietowanie
Materiały i wyroby, które nie weszły jeszcze w kontakt z żywnością, muszą być opatrzone napisem „do kontaktu z żywnością”, konkretnym wskazaniem zastosowania, takim jak ekspres do kawy, butelka na wino czy łyżka do zupy, albo symbolem szklanki i widelca z załącznika II; w razie potrzeby szczególnymi instrukcjami bezpiecznego i właściwego stosowania; nazwą lub nazwą handlową oraz adresem lub siedzibą producenta, przetwórcy lub sprzedawcy odpowiedzialnego za wprowadzenie do obrotu, mającego siedzibę w Unii; etykietowaniem lub identyfikacją zapewniającą identyfikowalność; a w przypadku materiałów aktywnych – informacjami o dozwolonych zastosowaniach i uwalnianych substancjach (art. 15 ust. 1). Wskazanie przeznaczenia do kontaktu z żywnością nie jest obowiązkowe w przypadku wyrobów, które ze względu na swoje cechy są wyraźnie przeznaczone do kontaktu z żywnością (art. 15 ust. 2). Informacje muszą być widoczne, wyraźnie czytelne i nieusuwalne, handel detaliczny jest zakazany, jeżeli informacje o zastosowaniu, instrukcje i informacje o materiałach aktywnych nie są podane w języku łatwo zrozumiałym dla nabywców, a państwa członkowskie mogą wymagać swoich języków urzędowych (art. 15 ust. 3–6). W sprzedaży detalicznej informacje umieszcza się na wyrobie, jego opakowaniu, etykiecie lub pobliskiej tablicy; na innych etapach mogą się one znajdować w dokumentach towarzyszących (art. 15 ust. 7 i 8). Informację o przeznaczeniu do kontaktu z żywnością mogą nosić wyłącznie materiały zgodne z wymaganiami (art. 15 ust. 9).
Deklaracja zgodności i identyfikowalność
Środki szczegółowe wymagają, aby materiałom, które obejmują, towarzyszyła pisemna deklaracja stwierdzająca, że spełniają one mające do nich zastosowanie przepisy, a odpowiednia dokumentacja wykazująca zgodność musi być dostępna dla właściwych organów na żądanie; jeżeli nie istnieje środek szczegółowy, państwa członkowskie mogą utrzymać krajowe zasady dotyczące deklaracji (art. 16). Identyfikowalność należy zapewnić na wszystkich etapach, aby ułatwić kontrolę, odzyskanie wadliwych produktów, informowanie konsumentów i przypisanie odpowiedzialności: podmioty prowadzące przedsiębiorstwo muszą mieć systemy identyfikacji przedsiębiorstw, od których i do których dostarczono materiały, wyroby i substancje, przekazywać te informacje organom na żądanie oraz zapewnić, by materiały były identyfikowalne dzięki etykietowaniu lub dokumentacji (art. 17).
Obowiązki według roli
Każdy podmiot prowadzący przedsiębiorstwo ponosi ogólne wymaganie, GMP, identyfikowalność oraz, jeżeli stosuje się środek szczegółowy, obowiązki dotyczące deklaracji i dokumentacji (art. 3, 16 i 17). Producent, przetwórca lub sprzedawca odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu to podmiot, którego nazwa i adres widnieją na materiale i który wydaje deklarację zgodności (art. 15 ust. 1 lit. c) i art. 16 ust. 1). Importerami są sprzedawcy mający siedzibę w Unii, odpowiedzialni za wprowadzenie do obrotu materiałów spoza Unii; środki dotyczące ceramiki i tworzyw sztucznych nakładają na nich obowiązek udostępniania dokumentacji uzupełniającej (dyrektywa 84/500/EWG, art. 2a ust. 2; rozporządzenie (UE) nr 10/2011, art. 16 ust. 1). Dystrybutorzy i sprzedawcy detaliczni muszą przestrzegać zasad dotyczących języka, wyświetlać informacje w sprzedaży detalicznej i prowadzić zapisy identyfikowalności (art. 15 ust. 4 i 7 oraz art. 17 ust. 2).
Egzekwowanie i kary
Państwa członkowskie egzekwują rozporządzenie za pomocą kontroli urzędowych na podstawie unijnych przepisów o urzędowych kontrolach żywności i pasz, a prace analityczne wspierają unijne laboratorium referencyjne ds. materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością i krajowe laboratoria referencyjne (art. 24); art. 24 ust. 3 nadal odwołuje się do rozporządzenia (WE) nr 882/2004, które rozporządzenie (UE) 2017/625 uchyliło ze skutkiem od 14 grudnia 2019 r.; odwołanie to należy rozumieć jako odwołanie do rozporządzenia (UE) 2017/625 (jego art. 146), na które powołuje się także rozporządzenie w sprawie bisfenolu A przy wyborze metod badawczych (art. 9 ust. 1). Państwo członkowskie mające szczegółowe podstawy, by uznać, że materiał zagraża zdrowiu, choć jest zgodny ze środkiem szczegółowym, może tymczasowo zawiesić lub ograniczyć stosowanie danych przepisów do czasu decyzji Unii (art. 18). Kary są krajowe i muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające (art. 25).
W Danii przepisy stosuje Fødevarestyrelsen (Duńska Administracja ds. Weterynarii i Żywności): duńskie rozporządzenie wykonawcze (bekendtgørelse) nr 681 z dnia 25 maja 2020 r. w sprawie materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością zostało wydane przez Fødevarestyrelsen na podstawie duńskiej ustawy o żywności (lov om fødevarer, §§ 25, 25 a, 49 i 60) i obowiązuje od 1 lipca 2020 r. (§ 25); wyznacza ono Fødevarestyrelsen jako organ, który należy powiadamiać o wycofaniu z obrotu (§ 7), a przedsiębiorstwa produkujące, importujące lub sprzedające hurtowo materiały przeznaczone do kontaktu z żywnością muszą się w nim zarejestrować. Rozporządzenie zakazuje wprowadzania do obrotu materiałów niezgodnych z wymaganiami oraz ich używania przez przedsiębiorstwa spożywcze (§ 6), nakłada na producenta lub importera obowiązek wycofania z obrotu materiałów niezgodnych z wymaganiami, niezwłocznego powiadomienia Fødevarestyrelsen i poinformowania konsumentów (§ 7), zakazuje PFAS w papierze i tekturze, chyba że bariera funkcjonalna zapobiega migracji (§ 8), ustanawia limity ołowiu i kadmu dla ceramiki, wyrobów emaliowanych i szkła stołowego (§ 14) oraz wymaga deklaracji zgodności dla każdego materiału przeznaczonego do kontaktu z żywnością, którą można opublikować na stronie internetowej producenta lub importera (§ 15). Naruszenia art. 3, 4, 11 ust. 5, art. 15 i 17 rozporządzenia, art. 4–7 rozporządzenia w sprawie GMP, rozporządzeń w sprawie pochodnych epoksydowych, materiałów aktywnych i inteligentnych oraz tworzyw sztucznych, dawnego rozporządzenia w sprawie tworzyw z recyklingu (WE) nr 282/2008 i dawnego rozporządzenia w sprawie bisfenolu A (UE) 2018/213 (§§ 21 i 24 nadal odwołują się do tych uchylonych aktów; rozporządzenie nie zostało jeszcze zaktualizowane o rozporządzenia (UE) 2022/1616 i 2024/3190) oraz przepisów krajowych o PFAS w papierze i tekturze, ołowiu i kadmie oraz deklaracji zgodności podlegają grzywnie, a kara rośnie do pozbawienia wolności do dwóch lat, jeżeli naruszenie było umyślne lub rażąco niedbałe i szkodziło zdrowiu lub je zagrażało albo miało przynieść korzyść majątkową, a przedsiębiorstwa mogą ponosić odpowiedzialność (§§ 17–24). Obowiązek rejestracji nie dotyczy działalności, która nie przekracza 1 000 sztuk i 50 000 DKK rocznie (Fødevarestyrelsen, rejestracja). Dania notyfikowała Komisji 17 lipca 2025 r. projekt zastępującego rozporządzenia z niższymi limitami ołowiu i kadmu (TRIS 2025/0387/DK); do czasu jego przyjęcia i opublikowania obowiązującym prawem duńskim pozostaje rozporządzenie wykonawcze nr 681 z dnia 25 maja 2020 r.
Co się zmienia
Komisja oświadcza, że pracuje nad zmienionymi przepisami UE dotyczącymi materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, aby odpowiedzieć na wyzwania wskazane w ocenie obecnych przepisów, z dalszymi konsultacjami z zainteresowanymi stronami i oceną skutków przed ewentualnym wnioskiem ustawodawczym; żaden wniosek nie został przyjęty (Komisja Europejska, rewizja przepisów UE). Obecnie zmieniają się środki szczegółowe: okres przejściowy dla bisfenolu A kończy się 20 lipca 2026 r. i 20 stycznia 2028 r., okres przejściowy rozporządzenia (UE) 2025/351 dla tworzyw sztucznych kończy się 16 września 2026 r., a wykaz unijny dla tworzyw sztucznych jest regularnie zmieniany, ostatnio rozporządzeniem (UE) 2026/245.
Jak pomaga Conphora
Conphora monitoruje rozporządzenie ramowe i środki szczegółowe, które się pod nim znajdują, przypisuje Państwa produkty do właściwej grupy z załącznika I i właściwego środka oraz wskazuje luki w deklaracji zgodności, dokumentacji GMP, etykietowaniu i identyfikowalności, zanim staną się problemem egzekucyjnym. Platforma pomaga tworzyć i prowadzić deklaracje i dokumentację uzupełniającą, śledzi daty przejściowe dla bisfenolu A i tworzyw sztucznych oraz powiadamia o zmianie wykazu unijnego lub duńskiego rozporządzenia.
Zobacz, jak działa Conphora · Zobacz plany i cennik
Źródła
- Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 w sprawie materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, tekst ujednolicony z 27 marca 2021 r. (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 w brzmieniu opublikowanym w Dz.Urz. L 338 z 13 listopada 2004 r. (EUR-Lex)
- Informacje o dokumencie, daty i powiązania dla CELEX 32004R1935 (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (WE) nr 596/2009 dostosowujące akty do procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, część czwarta (EUR-Lex)
- Rozporządzenie (UE) 2019/1381 w sprawie przejrzystości i zrównoważonego charakteru unijnej oceny ryzyka w łańcuchu żywnościowym (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2023/2006 w sprawie dobrej praktyki produkcyjnej (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) nr 10/2011 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, tekst ujednolicony z 14 lipca 2026 r. (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) 2024/3190 w sprawie bisfenolu A i innych bisfenoli (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) 2026/250 prostujące rozporządzenie (UE) 2024/3190 (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) 2022/1616 w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) 2025/351 zmieniające rozporządzenia w sprawie tworzyw sztucznych, tworzyw z recyklingu i GMP (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) 2026/245 zmieniające załącznik I do rozporządzenia w sprawie tworzyw sztucznych (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (UE) 2020/1245 zmieniające i prostujące rozporządzenie w sprawie tworzyw sztucznych (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (WE) nr 450/2009 w sprawie materiałów i wyrobów aktywnych i inteligentnych (EUR-Lex)
- Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1895/2005 w sprawie pochodnych epoksydowych (EUR-Lex)
- Dyrektywa Komisji 2007/42/WE w sprawie folii z regenerowanej celulozy (EUR-Lex)
- Dyrektywa Rady 84/500/EWG w sprawie wyrobów ceramicznych, tekst ujednolicony z 20 maja 2005 r. (EUR-Lex)
- Materiały przeznaczone do kontaktu z żywnością (Komisja Europejska, DG SANTE)
- Materiały przeznaczone do kontaktu z żywnością: przepisy (Komisja Europejska, DG SANTE)
- Rewizja przepisów UE dotyczących materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Komisja Europejska, DG SANTE)
- Notyfikacja TRIS 2025/0387/DK, projekt duńskiego rozporządzenia w sprawie materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Komisja Europejska)
- Bekendtgørelse nr. 681 af 25. maj 2020 om fødevarekontaktmaterialer (Retsinformation)
- Fødevarekontaktmaterialer, lovstof (Fødevarestyrelsen)
- Registrering af FKM-virksomheder (Fødevarestyrelsen)
- Dokumentation for fødevarekontaktmaterialer (Fødevarestyrelsen)
- Mærkning af fødevarekontaktmaterialer (Fødevarestyrelsen)
Niniejszy przewodnik ma charakter ogólnoinformacyjny i nie stanowi porady prawnej.