Wij weten niet of ons product een beschermingsmiddel is

Of een product een persoonlijk beschermingsmiddel (PBM) is, hangt af van het ontwerp en het doel ervan, niet van de productgroep. Verordening (EU) 2016/425 definieert een PBM als uitrusting die is ontworpen en vervaardigd om door een persoon te worden gedragen of vastgehouden ter bescherming tegen een of meer risico’s voor de gezondheid of veiligheid van die persoon, samen met verwisselbare onderdelen die essentieel zijn voor de beschermende functie en met verbindingssystemen die de uitrusting koppelen aan een extern apparaat of aan een verankeringspunt (artikel 3, lid 1). De verordening is van toepassing sinds 21 april 2018 (artikel 48), en de overgangsregels voor de oude Richtlijn 89/686/EEG zijn verstreken: producten die met die richtlijn in overeenstemming waren, mochten tot 21 april 2019 in de handel worden gebracht en daarna nog op de markt worden aangeboden (artikel 47, lid 1), en certificaten op grond van die richtlijn bleven geldig tot 21 april 2023 (artikel 47, lid 2). Verordening (EU) 2024/2748 heeft met ingang van 29 mei 2026 noodmaatregelen voor de interne markt aan de verordening toegevoegd.^[1]

De verordening sluit vervolgens een aantal uitrustingen uit die aan de definitie voldoen (artikel 2, lid 2). Zij is niet van toepassing op PBM die specifiek zijn ontworpen voor de strijdkrachten of voor de handhaving van de openbare orde, op PBM voor zelfverdediging, behalve voor sportbeoefening, op PBM voor privégebruik tegen niet-extreme weersomstandigheden of tegen vocht en water bij het afwassen, op PBM die krachtens internationale verdragen uitsluitend worden gebruikt op zeeschepen of vliegtuigen, noch op hoofd-, gezichts- of oogbescherming die onder VN/ECE-Reglement nr. 22 valt voor bestuurders van motorfietsen en bromfietsen.^[1]

Voor alles wat binnen het toepassingsgebied valt, bepaalt de risicocategorie de procedure. Bijlage I kent drie categorieën. Categorie I omvat uitsluitend minimale risico’s: oppervlakkig mechanisch letsel, contact met zwakke schoonmaakmiddelen of langdurig contact met water, hete oppervlakken van maximaal 50 °C, oogletsel door zonlicht en niet-extreme weersomstandigheden. Categorie III omvat uitsluitend risico’s met zeer ernstige gevolgen, zoals de dood of onherstelbare schade aan de gezondheid, waaronder gevaarlijke stoffen, vallen van hoogte, elektrische schokken en werken onder spanning, verdrinking, snijwonden door handkettingzagen en schadelijk geluid. Categorie II omvat alle overige risico’s.^[1]

Artikel 19 koppelt een procedure aan elke categorie: interne productiecontrole voor categorie I, EU-typeonderzoek gevolgd door conformiteit met het type voor categorie II, en EU-typeonderzoek met ofwel gecontroleerde productcontroles ofwel kwaliteitsborging van de productie voor categorie III. Bij categorie III wordt de CE-markering gevolgd door het identificatienummer van de aangemelde instantie (artikel 17, lid 3). De fabrikant bewaart de technische documentatie en de verklaring gedurende 10 jaar (artikel 8, lid 3) en voorziet het PBM van instructies in een taal die gemakkelijk te begrijpen is, zoals bepaald door de lidstaat (artikel 8, lid 7), plus de verklaring of het internetadres ervan (artikel 8, lid 8).^[1]

Een product dat buiten de PBM-definitie of binnen een uitsluiting valt, is niet ongereguleerd. Als het een consumentenproduct is, valt het onder de verordening algemene productveiligheid, die van toepassing is voor zover geen specifieke Unievoorschriften met hetzelfde doel de veiligheid ervan regelen (artikel 2, lid 1) en die vóór het in de handel brengen een interne risicoanalyse en technische documentatie vereist (artikel 9, lid 2).^[2]