Wij weten niet welke regelgeving voor ons product geldt

De verordening algemene productveiligheid is het beginpunt, omdat zij het breedste net heeft. Zij dekt elk geleverd of op de markt aangeboden voorwerp dat voor consumenten is bestemd of onder redelijkerwijs voorzienbare omstandigheden door hen kan worden gebruikt, ook als het daarvoor niet is bestemd (artikel 3, punt 1), of het nu nieuw, gebruikt, gerepareerd of gereviseerd is (artikel 2, lid 3). Zij sluit een vaste lijst uit, waaronder geneesmiddelen, levensmiddelen, diervoeders, levende planten en dieren, gewasbeschermingsmiddelen en antiek (artikel 2, lid 2). Zij is van toepassing vanaf 13 december 2024 (artikel 52).^[1]

Daarna treedt de GPSR terug waar meer specifieke regels van de Unie bestaan. Zij is van toepassing voor zover er geen specifieke bepalingen met hetzelfde doel zijn die de veiligheid van de betrokken producten regelen; waar specifieke veiligheidseisen bestaan, dekt zij alleen de aspecten en risico's die deze eisen niet dekken (artikel 2, lid 1). Voor producten waarvoor specifieke eisen gelden op grond van harmonisatiewetgeving van de Unie, is het veiligheidshoofdstuk (hoofdstuk II) niet van toepassing op de risico's die die wetgeving dekt (artikel 2, lid 1, onder a)), en zijn hoofdstuk IIa, hoofdstuk III, afdeling 1 (de verplichtingen van marktdeelnemers in de artikelen 9 tot en met 18) en de hoofdstukken V, VII en IX tot en met XI helemaal niet van toepassing (artikel 2, lid 1, onder b), zoals gewijzigd bij Verordening (EU) 2024/2748). De verplichtingen voor verkoop op afstand in artikel 19 staan in afdeling 2 en komen niet op die lijst voor. REACH en etiketteringswetgeving zoals de regels voor schoeisel en textiel staan ook in bijlage I bij Verordening (EU) 2019/1020, waarnaar de definitie van harmonisatiewetgeving van de Unie in de GPSR verwijst (artikel 3, punt 27). De Commissie leest de GPSR niettemin als volledig van toepassing op alledaagse goederen zoals meubels en kinderverzorgingsartikelen die ook door REACH worden beperkt (Mededeling van de Commissie C/2025/6233, punt 2.2), en Conphora volgt die lezing: een productspecifieke harmonisatiewetgeving schakelt de artikelen 9 tot en met 18 uit, terwijl REACH, de POP-regels en wetgeving die uitsluitend etikettering regelt daarnaast van toepassing blijven.^[1]

Harmonisatiewetgeving van de Unie heeft een nauwkeurige betekenis: de handelingen in bijlage I bij Verordening (EU) 2019/1020 en alle andere wetgeving van de Unie die de voorwaarden voor het in de handel brengen harmoniseert van producten waarop die verordening van toepassing is (GPSR, artikel 3, punt 27). Bijlage I is een praktische checklist. Zij noemt onder meer de laagspanningsrichtlijn, de EMC-richtlijn en de richtlijn radioapparatuur, de richtlijn speelgoedveiligheid, de verordeningen inzake batterijen en verpakkingen, het kader voor energie-etikettering, de verordening textieletikettering, de richtlijn schoeiseletikettering, de cosmeticaverordening en de richtlijn meeteenheden. Het artikel over de reikwijdte van elke handeling bepaalt of zij van toepassing is: de laagspanningsrichtlijn bijvoorbeeld dekt elektrisch materieel met een nominale spanning van 50 tot 1.000 V wisselstroom of van 75 tot 1.500 V gelijkstroom (Richtlijn 2014/35/EU, artikel 1).^[1][2][4]

Niet elke handeling gaat over veiligheid. Het kader voor energie-etikettering is van toepassing op energiegerelateerde producten, en de etiketteringsverplichtingen gelden waar een gedelegeerde handeling de productgroep dekt (Verordening (EU) 2017/1369, artikelen 1, 3, 4 en 16); het voegt etiketten, een productinformatieblad en een inschrijving in een databank toe. Zulke etiketteringswetgeving wordt gemakkelijk gemist omdat zij het ontwerp van het product niet verandert, maar een product dat een vereist etiket mist, voldoet niet aan de toepasselijke harmonisatiewetgeving, en de autoriteiten treden daartegen op (Verordening (EU) 2019/1020, artikel 16, lid 1, onder b)).^[2][3]

Het resultaat moet worden vastgelegd. Een fabrikant van een product onder de GPSR stelt de technische documentatie op voordat het product in de handel wordt gebracht en houdt die actueel (artikel 9, leden 2 en 3); de tekst vereist geen apart overzicht van de toepasselijke handelingen, maar het bij die documentatie bewaren is een praktische keuze. Voor producten onder de harmonisatiewetgeving in artikel 4, lid 5, van Verordening (EU) 2019/1020 controleert een marktdeelnemer in de EU dat de EU-conformiteitsverklaring en de technische documentatie die door die handelingen worden vereist, bestaan (artikel 4, leden 1 en 3).^[1][2]