Nie wiemy, czy nasz produkt wymaga oznakowania CE

Oznakowanie CE nie jest znakiem jakości ani ogólnym znakiem bezpieczeństwa. Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 ustanawia jego ogólne zasady: umieszcza je wyłącznie producent lub jego upoważniony przedstawiciel, tylko na produktach, dla których przewiduje to szczególne prawodawstwo harmonizacyjne, i nie na żadnym innym produkcie (art. 30 ust. 1 i 2). Umieszczając je, producent bierze odpowiedzialność za zgodność ze wszystkimi mającymi zastosowanie wymaganiami aktów, które je przewidują (art. 30 ust. 3). Państwa członkowskie podejmują działania przeciwko niewłaściwemu użyciu i przewidują kary, które w przypadku poważnych naruszeń mogą obejmować sankcje karne (art. 30 ust. 6).^[1]

Pytanie nigdy nie brzmi „czy produkt potrzebuje CE” w oderwaniu, lecz „czy akt przewidujący CE obejmuje ten produkt”. Każdy akt odpowiada na nie w swoim artykule o zakresie. Dyrektywa niskonapięciowa obejmuje urządzenia elektryczne przeznaczone do użytku przy napięciu znamionowym od 50 do 1 000 V prądu przemiennego lub od 75 do 1 500 V prądu stałego, z wyjątkiem urządzeń i zjawisk z załącznika II, takich jak liczniki energii elektrycznej, wtyczki i gniazda do użytku domowego oraz sterowniki ogrodzeń elektrycznych (dyrektywa 2014/35/UE, art. 1 i załącznik II). Dyrektywa EMC obejmuje urządzenia, czyli aparaty i instalacje stałe, przy czym aparat to gotowe urządzenie przeznaczone dla użytkownika końcowego, mogące wytwarzać zaburzenia elektromagnetyczne lub podatne na ich wpływ (dyrektywa 2014/30/UE, art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1), z wyjątkiem urządzeń wymienionych w art. 2 ust. 2, takich jak urządzenia objęte dyrektywą radiową.^[2][3]

Urządzenia radiowe i zabawki podlegają tej samej logice. Urządzenie radiowe to produkt elektryczny lub elektroniczny, który celowo emituje lub odbiera fale radiowe do celów radiokomunikacji lub radiookreślania (dyrektywa 2014/53/UE, art. 2 ust. 1 pkt 1); urządzenia objęte tą dyrektywą nie podlegają dyrektywie niskonapięciowej, z wyjątkiem celów w zakresie bezpieczeństwa stosowanych na podstawie jej art. 3 ust. 1 lit. a) (art. 1 ust. 4). Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa zabawek obejmuje produkty zaprojektowane lub przeznaczone, wyłącznie lub nie wyłącznie, do używania do zabawy przez dzieci w wieku poniżej 14 lat, z wyjątkiem produktów wymienionych w jej załączniku I i zabawek wymienionych w art. 2 ust. 2, takich jak wyposażenie placów zabaw przeznaczone do użytku publicznego i parowe maszyny zabawkowe (dyrektywa 2009/48/WE, art. 2). Od 1 sierpnia 2030 r. dyrektywę zastępuje rozporządzenie (UE) 2025/2509 w sprawie bezpieczeństwa zabawek (art. 56 i 59 tego rozporządzenia). Te akty są przykładami: oznakowanie CE przewidują także inne akty Unii, nieomówione na tej stronie.^[4][5][8]

Jeżeli akt ma zastosowanie, określa drogę do oznakowania CE. Zgodnie z dyrektywą niskonapięciową producent sporządza dokumentację techniczną i przeprowadza ocenę zgodności określoną w załączniku III; po wykazaniu zgodności sporządza deklarację zgodności UE i umieszcza oznakowanie CE (art. 6 ust. 2), przechowując oba dokumenty przez 10 lat (art. 6 ust. 3). Oznakowanie umieszcza się w sposób widoczny, czytelny i trwały, przed wprowadzeniem produktu do obrotu (art. 17). Dystrybutorzy sprawdzają jego obecność (art. 9 ust. 2), a w przypadku produktów objętych wymienionymi aktami harmonizacyjnymi podmiot gospodarczy z UE weryfikuje, czy sporządzono deklarację i dokumentację techniczną (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 3 lit. a)).^[2][6]

Jeżeli żaden taki akt nie ma zastosowania, produkt nie pozostaje nieuregulowany. Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów ma zastosowanie do produktów konsumenckich, o ile ich bezpieczeństwa nie regulują szczególne przepisy Unii o tym samym celu (art. 2 ust. 1), podmioty gospodarcze mogą wprowadzać do obrotu wyłącznie produkty bezpieczne (art. 5), a producent przed wprowadzeniem produktu do obrotu przeprowadza wewnętrzną analizę ryzyka i sporządza dokumentację techniczną (art. 9 ust. 2).^[7]