W jakim języku musi być deklaracja zgodności?

Akty UE nie wskazują języka deklaracji zgodności. Wybór pozostawiają państwu członkowskiemu. Na podstawie dyrektywy niskonapięciowej 2014/35/UE deklaracja jest zgodna ze wzorem z załącznika IV, jest stale aktualizowana i „jest tłumaczona na język lub języki wymagane przez państwo członkowskie, w którym sprzęt elektryczny jest wprowadzany do obrotu lub udostępniany na rynku” (art. 15 ust. 2). Dyrektywa EMC 2014/30/UE używa tych samych słów w art. 15 ust. 2.^[1]

Zasada pochodzi ze wspólnych ram. Art. R10 ust. 2 decyzji nr 768/2008/WE określa wzorcową strukturę, obowiązek aktualizacji i obowiązek tłumaczenia, które powielają akty sektorowe. Rozporządzenie (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej powtarza ją dla sprzętu ochronnego (art. 15 ust. 2). W przypadku urządzeń radiowych dyrektywa 2014/53/UE dodaje drugi dokument: uproszczoną deklarację z załącznika VII. Do każdego egzemplarza należy dołączyć kopię pełnej deklaracji lub deklarację uproszczoną, która podaje dokładny adres internetowy pełnego tekstu. Obie są tłumaczone, a pełny tekst pod tym adresem musi być dostępny w języku wymaganym przez państwo członkowskie (art. 10 ust. 9 i art. 18 ust. 2).^[6][5][2]

Dokumentacja techniczna podlega innym zasadom. Dyrektywa w sprawie zabawek wymaga, aby sporządzono ją w jednym z oficjalnych języków Wspólnoty (obecnie Unii) oraz aby na uzasadniony wniosek organu istotne jej części przetłumaczono na język państwa członkowskiego; organ może wyznaczyć termin jej otrzymania, który wynosi 30 dni, chyba że poważne i bezpośrednie ryzyko uzasadnia termin krótszy (dyrektywa 2009/48/WE, art. 21 ust. 2 i 3). Rozporządzenie (UE) 2025/2509 w sprawie bezpieczeństwa zabawek uchyla dyrektywę i ma zastosowanie od 1 sierpnia 2030 r. (art. 56 i 59). Utrzymuje tę samą zasadę językową dla dokumentacji (art. 27 ust. 2 i 3), a deklarację zgodności zabawki zastępuje cyfrowym paszportem produktu (art. 19). W przypadku urządzeń radiowych dokumentacja i korespondencja dotyczące badania typu UE sporządzane są w języku państwa członkowskiego jednostki notyfikowanej lub w języku przez nią akceptowanym (dyrektywa 2014/53/UE, art. 21 ust. 3).^[3][7][2]

Gdy organ składa wniosek, język znów ma znaczenie. Producent na podstawie dyrektywy niskonapięciowej przekazuje dokumentację w formie papierowej lub elektronicznej w języku, który organ ten może łatwo zrozumieć (art. 6 ust. 9). W przypadku produktów objętych aktami wymienionymi w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1020 podmiot z siedzibą w UE ma ten sam obowiązek (art. 4 ust. 3 lit. b)). Brak deklaracji w wymaganym języku jest formalną niezgodnością, której usunięcie organ może nakazać (art. 16 ust. 3 lit. a)).^[1][4]