Dyrektywa 2012/19/UE definiuje sprzęt elektryczny i elektroniczny (EEE) jako urządzenia, których prawidłowe działanie zależy od prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych albo które wytwarzają, przesyłają lub mierzą taki prąd i takie pola, zaprojektowane do użytku przy napięciu nieprzekraczającym 1 000 V prądu przemiennego lub 1 500 V prądu stałego. Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny (WEEE) to taki sprzęt, który stał się odpadem, wraz ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część produktu w chwili jego wyrzucenia (art. 3 ust. 1). Od 15 sierpnia 2018 r. dyrektywa ma otwarty zakres: każdy EEE należy do jednej z sześciu kategorii z załącznika III – sprzętu wymiany ciepła, ekranów i monitorów, lamp, dużego sprzętu, małego sprzętu oraz małego sprzętu informatycznego i telekomunikacyjnego – chyba że wyłącza go art. 2.
Celem dyrektywy jest zapobieganie powstawaniu WEEE oraz promowanie ponownego użycia, recyklingu i innych form odzysku, zgodnie z hierarchią sposobów postępowania z odpadami określoną w dyrektywie ramowej w sprawie odpadów (art. 1). Państwa członkowskie muszą zapewnić selektywne zbieranie, z wysokim priorytetem dla sprzętu zawierającego substancje zubożające warstwę ozonową, lamp rtęciowych, paneli fotowoltaicznych i małego sprzętu (art. 5), osiągać docelowe poziomy zbierania oraz zadbać o właściwe przetwarzanie WEEE. Użytkowników należy poinformować, aby nie wyrzucali WEEE razem z niesegregowanymi odpadami komunalnymi, a sprzęt oznacza się symbolem przekreślonego kontenera na odpady (art. 14).
Dla przedsiębiorców kluczowe są art. 12 i art. 16. Producenci – pojęcie obejmuje wytwórców, właścicieli marek, importerów oraz sprzedawców na odległość z innych państw – finansują zbieranie, przetwarzanie, odzysk i bezpieczne dla środowiska unieszkodliwianie WEEE pochodzącego z gospodarstw domowych oraz muszą zarejestrować się w krajowym rejestrze każdego państwa członkowskiego, w którym sprzedają swoje produkty; producenci mający siedzibę w innym państwie rejestrują się za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela. Dyrektywa weszła w życie 13 sierpnia 2012 r., a państwa członkowskie miały obowiązek transponować ją do 14 lutego 2014 r.; zastąpiła ona dyrektywę 2002/96/WE.