Dyrektywa 2014/53/UE ustanawia ramy prawne udostępniania na rynku i oddawania do użytku urządzeń radiowych w Unii (art. 1). Urządzenie radiowe jest zdefiniowane w art. 2 ust. 1 jako produkt elektryczny lub elektroniczny, który celowo emituje lub odbiera fale radiowe do celów łączności radiowej lub radiookreślania położenia, bądź który do tego celu wymaga uzupełnienia o akcesorium, takie jak antena. Takie urządzenia nie podlegają dyrektywie niskonapięciowej, ale art. 3 ust. 1 lit. a stosuje do nich cele w zakresie bezpieczeństwa tej dyrektywy bez ograniczenia napięcia.
Artykuł 3 wymienia wymagania zasadnicze: ochronę zdrowia i bezpieczeństwa oraz odpowiedni poziom kompatybilności elektromagnetycznej (ust. 1); skuteczne i efektywne wykorzystanie widma radiowego w celu uniknięcia szkodliwych zakłóceń (ust. 2); a dla kategorii lub klas wskazanych w akcie delegowanym – dodatkowe wymagania, takie jak współdziałanie z akcesoriami, ochrona sieci, zabezpieczenia danych osobowych i prywatności, ochrona przed oszustwami, dostęp do służb ratunkowych oraz dostępność (ust. 3). Ustęp 4, dodany dyrektywą (UE) 2022/2380, wymaga, aby kategorie wymienione w załączniku Ia były wyposażone w gniazdo USB typu C i wspólne funkcje ładowania.
Zgodność uznaje się za spełnioną w przypadku urządzeń zgodnych z opublikowanymi normami zharmonizowanymi (art. 16). Zgodnie z art. 17 producent może zastosować wewnętrzną kontrolę produkcji, badanie typu UE przeprowadzone przez jednostkę notyfikowaną, a następnie zgodność z typem, albo pełne zapewnienie jakości; jeżeli w odniesieniu do wymagania dotyczącego widma nie zastosowano norm zharmonizowanych, wymagana jest jednostka notyfikowana. Artykuł 10 nakłada dodatkowe obowiązki właściwe dla urządzeń radiowych, w tym instrukcję opisującą pasma częstotliwości i maksymalną moc nadawaną, dołączanie do każdego egzemplarza kopii lub uproszczonej wersji deklaracji zgodności UE oraz informacje o wszelkich ograniczeniach użytkowania w poszczególnych państwach członkowskich.