Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 definiuje normę jako specyfikację techniczną przyjętą przez uznaną jednostkę normalizacyjną do powtarzalnego lub ciągłego stosowania, której przestrzeganie nie jest obowiązkowe, a normę zharmonizowaną jako normę europejską przyjętą na podstawie wniosku Komisji o stosowanie unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego (art. 2 ust. 1 lit. c). Europejskimi organizacjami normalizacyjnymi są CEN, CENELEC i ETSI. Zgodnie z art. 10 ust. 6, jeżeli norma zharmonizowana spełnia wymagania, które ma obejmować, Komisja publikuje jej odniesienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
To właśnie ta publikacja nadaje normie skutek prawny. Dyrektywy i rozporządzenia dotyczące produktów przewidują, że produkt zgodny z normą zharmonizowaną lub jej częściami, której odniesienie opublikowano, uznaje się za zgodny z zasadniczymi wymaganiami objętymi tą normą. Sama norma pozostaje dobrowolna: producent może zastosować inne rozwiązania techniczne, ale wówczas musi wykazać zgodność w inny sposób, a na mocy niektórych aktów musi zaangażować jednostkę notyfikowaną.
W praktyce producent wymienia zastosowane normy zharmonizowane w deklaracji zgodności UE i w dokumentacji technicznej oraz śledzi nowe wydania norm i zmiany w wykazie publikowanym w Dzienniku Urzędowym, ponieważ domniemanie zgodności dają wyłącznie odniesienia znajdujące się w wykazie. Rozporządzenie w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów stosuje ten sam mechanizm do niezharmonizowanych produktów konsumenckich: art. 7 stanowi, że produkt zgodny z normą europejską opublikowaną na podstawie tego rozporządzenia uznaje się za spełniający ogólne wymogi bezpieczeństwa.