Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 definiuje ocenę zgodności jako proces wykazywania, czy spełnione zostały określone wymagania dotyczące produktu, procesu, usługi, systemu, osoby lub jednostki, a jednostkę oceniającą zgodność jako jednostkę, która wykonuje takie czynności, w tym kalibrację, badania, certyfikację i kontrolę. Decyzja nr 768/2008/WE powtarza tę definicję, a w swoim załączniku II określa zestaw procedur („modułów”), spośród których każdy akt dotyczący produktów wybiera właściwe: od modułu A, czyli wewnętrznej kontroli produkcji prowadzonej w całości przez producenta, przez badanie typu UE (moduł B) w połączeniu z kontrolą produkcji, po pełne zapewnienie jakości (moduł H).
To, który moduł ma zastosowanie, zależy od przepisów i od ryzyka związanego z produktem. Dyrektywa niskonapięciowa i dyrektywa RoHS opierają się na module A, więc nie uczestniczy w nich strona trzecia; inne akty, takie jak dyrektywa w sprawie urządzeń radiowych i rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa zabawek, wymagają w określonych przez siebie przypadkach badania typu UE przeprowadzonego przez jednostkę notyfikowaną. Podobne podejście przyjmuje rozporządzenie w sprawie ekoprojektu dla zrównoważonych produktów: każdy akt delegowany określa właściwą procedurę – od modułu A we własnym załączniku IV albo spośród modułów od B do H1 decyzji 768/2008 (art. 4 ust. 5).
Dla producenta wynik tej procedury pozwala sporządzić deklarację zgodności UE i umieścić oznakowanie CE. Importerzy muszą zweryfikować, że producent przeprowadził odpowiednią procedurę, zanim wprowadzą produkt do obrotu. Jeżeli zaangażowana była jednostka notyfikowana, jej numer identyfikacyjny umieszcza się obok oznakowania CE, a jej certyfikat należy do dokumentacji technicznej.