Een klant vraagt of ons product SVHC’s bevat

REACH, Verordening (EG) nr. 1907/2006, geeft zeer zorgwekkende stoffen een bijzondere status. Artikel 57 stelt de criteria vast: stoffen die in categorie 1A of 1B kankerverwekkend, mutageen of giftig voor de voortplanting zijn, stoffen die persistent, bioaccumulerend en toxisch zijn of zeer persistent en sterk bioaccumulerend, en stoffen die een vergelijkbare mate van zorg wekken, zoals hormoonontregelaars, die per geval worden vastgesteld. Stoffen die aan de criteria voldoen, worden op grond van artikel 59 geïdentificeerd en op een kandidaatslijst geplaatst, die ECHA na elk besluit onverwijld op haar website publiceert en bijwerkt (artikel 59, leden 1 en 10).^[1]

Artikel 33 maakt van die lijst een mededelingsplicht voor iedereen die voorwerpen levert. Een voorwerp is een object dat tijdens de productie een speciale vorm, oppervlakte of ontwerp krijgt dat zijn functie in grotere mate bepaalt dan zijn chemische samenstelling (artikel 3, punt 3). Een leverancier van een voorwerp is elke producent, importeur, distributeur of andere actor die het in de handel brengt (artikel 3, punt 33). Bevat een voorwerp een stof van de kandidaatslijst boven 0,1 gewichtsprocent, dan moet de leverancier de ontvanger voldoende informatie verstrekken waarover hij beschikt om een veilig gebruik mogelijk te maken, ten minste de naam van de stof (artikel 33, lid 1). Anders dan bij de kennisgeving aan ECHA geldt voor deze plicht geen tonnagedrempel. Consumenten kunnen om dezelfde informatie vragen en moeten die binnen 45 dagen kosteloos ontvangen (artikel 33, lid 2).^[1]

De drempel wordt per voorwerp berekend. In zaak C-106/14 oordeelde het Hof van Justitie dat voor de kennisgevingsplicht van een importeur van een product dat uit meer dan één voorwerp bestaat, de 0,1 % voor elk voorwerp moet worden bepaald (artikel 7, lid 2), en dat de plicht van artikel 33 geldt wanneer een of meer samenstellende voorwerpen de stof boven dat gehalte bevatten. Een bank, een schoen of een kabelsamenstel wordt dus onderdeel voor onderdeel gecontroleerd.^[2]

Producenten en importeurs kunnen ook een plicht jegens ECHA hebben. Zij moeten een stof van de kandidaatslijst in hun voorwerpen melden wanneer die boven 0,1 gewichtsprocent aanwezig is en in hoeveelheden van in totaal meer dan één ton per producent of importeur per jaar (artikel 7, lid 2), tenzij blootstelling van mens of milieu bij normaal gebruik, met inbegrip van verwijdering, kan worden uitgesloten (artikel 7, lid 3). De kennisgeving is van toepassing zes maanden nadat de stof is geïdentificeerd (artikel 7, lid 7). Daarnaast verplicht de kaderrichtlijn afvalstoffen de lidstaten om ervoor te zorgen dat leveranciers van voorwerpen de informatie van artikel 33, lid 1, vanaf 5 januari 2021 verstrekken aan ECHA (Richtlijn 2008/98/EG, artikel 9, lid 1, onder i)), in een database die ECHA bijhoudt en openstelt voor afvalverwerkers en, op verzoek, voor consumenten (artikel 9, lid 2).^[1][3]

De mededelingsplicht komt niet in de plaats van de algemene veiligheidsplichten. Gewone consumentenproducten waarvoor geen productspecifieke harmonisatiewetgeving geldt, blijven onder de verordening algemene productveiligheid, Verordening (EU) 2023/988, vallen, en REACH is daarnaast van toepassing. Fabrikanten en importeurs volgen beide: de REACH-plichten, en de plichten van de GPSR inzake risicoanalyse, technische documentatie, identificatie en adresgegevens (artikelen 9 en 11).^[4]