Klient pyta, czy nasz produkt zawiera substancje SVHC

REACH, czyli rozporządzenie (WE) nr 1907/2006, nadaje substancjom wzbudzającym szczególnie duże obawy szczególny status. Art. 57 określa kryteria: substancje rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 1A lub 1B, substancje trwałe, wykazujące zdolność do bioakumulacji i toksyczne albo bardzo trwałe i wykazujące bardzo dużą zdolność do bioakumulacji, a także substancje wzbudzające równoważne obawy, takie jak substancje zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego, identyfikowane indywidualnie. Substancje spełniające kryteria są identyfikowane na podstawie art. 59 i umieszczane na liście kandydackiej, którą ECHA publikuje i aktualizuje na swojej stronie internetowej bez zbędnej zwłoki po każdej decyzji (art. 59 ust. 1 i 10).^[1]

Art. 33 przekształca tę listę w obowiązek informacyjny każdego, kto dostarcza wyroby. Wyrób to przedmiot, któremu w procesie produkcji nadano szczególny kształt, powierzchnię lub wzór decydujące o jego funkcji w większym stopniu niż skład chemiczny (art. 3 pkt 3). Dostawcą wyrobu jest każdy producent, importer, dystrybutor lub inny podmiot wprowadzający go do obrotu (art. 3 pkt 33). Jeżeli wyrób zawiera substancję z listy kandydackiej w stężeniu powyżej 0,1% wag., dostawca musi przekazać odbiorcy dostępne mu informacje wystarczające do bezpiecznego stosowania, obejmujące co najmniej nazwę substancji (art. 33 ust. 1). W odróżnieniu od zgłoszenia do ECHA obowiązek ten nie ma progu tonażowego. Konsumenci mogą zażądać tych samych informacji i muszą je otrzymać bezpłatnie w ciągu 45 dni (art. 33 ust. 2).^[1]

Próg oblicza się dla każdego wyrobu. W sprawie C-106/14 Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że w przypadku obowiązku zgłoszenia ciążącego na importerze produktu złożonego z więcej niż jednego wyrobu stężenie 0,1% należy ustalać dla każdego wyrobu (art. 7 ust. 2), a obowiązek z art. 33 ma zastosowanie, gdy jeden lub więcej wyrobów składowych zawiera substancję powyżej tego poziomu. Sofę, but lub wiązkę kablową sprawdza się więc część po części.^[2]

Producenci i importerzy mogą mieć również obowiązki wobec ECHA. Muszą zgłosić substancję z listy kandydackiej występującą w ich wyrobach, jeżeli jej stężenie przekracza 0,1% wag., a łączna ilość przekracza jedną tonę na producenta lub importera rocznie (art. 7 ust. 2), chyba że można wykluczyć narażenie ludzi lub środowiska podczas normalnego użytkowania, w tym unieszkodliwiania (art. 7 ust. 3). Zgłoszenie ma zastosowanie po sześciu miesiącach od zidentyfikowania substancji (art. 7 ust. 7). Odrębnie dyrektywa ramowa w sprawie odpadów wymaga od państw członkowskich zapewnienia, aby od 5 stycznia 2021 r. dostawcy wyrobów przekazywali informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1, do ECHA (dyrektywa 2008/98/WE, art. 9 ust. 1 lit. i)), w bazie danych prowadzonej przez ECHA i udostępnianej podmiotom zajmującym się przetwarzaniem odpadów, a na żądanie także konsumentom (art. 9 ust. 2).^[1][3]

Obowiązek informacyjny nie zastępuje ogólnych obowiązków dotyczących bezpieczeństwa. Powszechne wyroby konsumenckie, dla których nie istnieje szczegółowy akt harmonizacyjny, nadal podlegają rozporządzeniu (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, a REACH stosuje się równolegle. Producenci i importerzy stosują oba zestawy przepisów: obowiązki wynikające z REACH oraz obowiązki GPSR dotyczące analizy ryzyka, dokumentacji technicznej, identyfikacji i podania adresu (art. 9 i 11).^[4]