Onze leverancier zegt niet waar het product van gemaakt is

Een importeur staat tussen een leverancier die hij niet kan controleren en een markt die hem verantwoordelijk houdt. Op grond van de RoHS-richtlijn 2011/65/EU brengen importeurs alleen conforme apparatuur in de Unie in de handel (artikel 9, onder a)). Voordat zij die in de handel brengen, vergewissen zij zich ervan dat de fabrikant de conformiteitsbeoordeling heeft uitgevoerd, de technische documentatie heeft opgesteld, de CE-markering heeft aangebracht en het product en zichzelf heeft geïdentificeerd (artikel 9, onder b)). Zij bewaren gedurende 10 jaar een kopie van de conformiteitsverklaring en zorgen ervoor dat de technische documentatie op verzoek beschikbaar kan worden gesteld (artikel 9, onder g)).^[1]

Materiaalgegevens maken die controles mogelijk. De RoHS-grenswaarden gelden per homogeen materiaal (artikel 4, lid 2), dus een verklaring op productniveau zonder gegevens erachter is zwak bewijs. Tests en metingen overeenkomstig geharmoniseerde normen waarvan de referenties zijn bekendgemaakt, geven een vermoeden van conformiteit voor materialen, onderdelen en apparatuur (artikel 16, lid 2). Wanneer een importeur redenen heeft om aan te nemen dat apparatuur niet conform artikel 4 is, mag hij die niet in de handel brengen voordat zij conform is gemaakt, en moet hij de fabrikant en de markttoezichtautoriteiten informeren (artikel 9, onder c)).^[1]

Chemische informatieplichten volgen de goederen de EU in. Onder REACH is een leverancier van een voorwerp elke producent, importeur, distributeur of andere actor die een voorwerp in de handel brengt (artikel 3, punt 33). De importeur draagt dus de verplichting van artikel 33 om zijn eigen afnemers te informeren over stoffen van de kandidaatslijst boven 0,1 gewichtsprocent in een voorwerp, met ten minste de naam van de stof. In tegenstelling tot de kennisgeving aan ECHA op grond van artikel 7, lid 2, die begint bij één ton per jaar, kent de verplichting van artikel 33 geen tonnagedrempel. Zij omvat de informatie waarover de leverancier beschikt (artikel 33, lid 1), en dat is een reden om ervoor te zorgen dat die informatie bij de fabrikant wordt opgevraagd.^[2]

Voor producten buiten de productspecifieke harmonisatiehandelingen stelt de algemene productveiligheidsverordening (EU) 2023/988 hetzelfde patroon vast; hoofdstuk III, afdeling 1, is niet van toepassing op producten onder zo’n handeling, zoals RoHS-apparatuur (artikel 2, lid 1, derde alinea, onder b)), maar REACH-beperkingen halen een voorwerp daar niet uit, zodat voor die voorwerpen de beperking en de GPSR-verplichtingen naast elkaar gelden. De importeur vergewist zich ervan, voordat hij een product in de handel brengt, dat het voldoet aan de algemene veiligheidseis en dat de fabrikant de technische documentatie met een interne risicoanalyse heeft opgesteld (artikelen 11, lid 1, en 9, lid 2). Wanneer hij redenen heeft om aan te nemen dat het product niet conform is, houdt hij het tegen, en als het product gevaarlijk is, informeert hij de fabrikant en zorgt hij ervoor dat de autoriteiten via de Safety Business Gateway worden geïnformeerd (artikel 11, lid 2).^[3]