In ons leverancierscontract staat niets over naleving

Het EU-productrecht wijst plichten toe op grond van de rol, niet op grond van een contract. Op grond van de verordening algemene productveiligheid (EU) 2023/988 moet de importeur er vóór het in de handel brengen van een product voor zorgen dat de fabrikant de risicoanalyse en de technische documentatie heeft opgesteld (artikel 11, lid 1), een kopie van die documentatie 10 jaar bewaren (artikel 11, lid 6) en optreden wanneer een product dat hij in de handel heeft gebracht gevaarlijk is (artikel 11, lid 8). Wie een product onder eigen naam of handelsmerk in de handel brengt, wordt geacht de fabrikant te zijn en neemt artikel 9 volledig over (artikel 13, lid 1). De Blue Guide van de Commissie voegt eraan toe dat een fabrikant die uitbesteedt de algehele controle moet behouden, alle informatie moet ontvangen die hij nodig heeft en zich in geen geval van zijn verantwoordelijkheden mag ontdoen.^[1][2]

Verschillende van deze plichten hangen af van informatie die alleen de leverancier heeft. Elke marktdeelnemer moet op verzoek kunnen aangeven wie hem het product of een onderdeel, component of ingebedde software heeft geleverd, en die informatie zes jaar lang kunnen overleggen (artikel 15, leden 3 en 5). Fabrikanten moeten de andere marktdeelnemers in de keten tijdig informeren over veiligheidsproblemen die zij vaststellen (artikel 9, lid 10), serieproductie in overeenstemming houden (artikel 9, lid 4) en de documentatie actueel houden (artikel 9, lid 3). De GPSR vereist bovendien dat elke marktdeelnemer interne processen voor productveiligheid heeft (artikel 14). Voor producten die onder een productspecifieke harmonisatiewetgeving vallen, bevat de sectorale wetgeving de gelijkwaardige plichten (artikel 2, lid 1, derde alinea, punt b)), en voor de in artikel 4, lid 5, van Verordening (EU) 2019/1020 opgesomde wetgeving moet de verantwoordelijke marktdeelnemer in de Unie de documentatie kunnen verstrekken in een taal die de autoriteit gemakkelijk kan begrijpen (Verordening (EU) 2019/1020, artikel 4, lid 3, onder b)).^[1][4]

In een leveringsovereenkomst legt u die informatie vast. De Blue Guide van de Commissie noemt het een goede praktijk dat importeurs in het contract met de leverancier verwijzen naar de toepasselijke EU-wetgeving en toegang tot het technisch dossier of een ondertekende verplichting van de fabrikant om dat te verstrekken veiligstellen (voetnoot 139). De wet schrijft de bepalingen niet voor en regelt niet wie tussen koper en leverancier de kosten van beproeving, het uit de handel nemen of terugroepen draagt; dat is commercieel en nationaal contractenrecht, en daar hoort juridisch advies bij. Wat de wet wel regelt, is dat u zich niet op het contract kunt beroepen wanneer een autoriteit ernaar vraagt.^[1][2]

Eén nieuwer verbod hoort in dezelfde bepalingen thuis. Verordening (EU) 2024/3015 verbiedt het in de handel brengen of op de markt van de Unie aanbieden, of het uitvoeren, van producten die in enig stadium van hun toeleveringsketen met dwangarbeid zijn vervaardigd (artikelen 2, punt 7, en 3). Zij geldt vanaf 14 december 2027 (artikel 39) en creëert geen aanvullende due-diligenceverplichtingen bovenop het bestaande recht (artikel 1, lid 3).^[3]