Nasza umowa z dostawcą nic nie mówi o zgodności

Prawo UE dotyczące produktów przypisuje obowiązki według roli, a nie według umowy. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów importer musi przed wprowadzeniem produktu do obrotu zapewnić, aby producent sporządził analizę ryzyka i dokumentację techniczną (art. 11 ust. 1), przechowywać kopię tej dokumentacji przez 10 lat (art. 11 ust. 6) oraz działać, gdy wprowadzony przez niego produkt jest niebezpieczny (art. 11 ust. 8). Osoba wprowadzająca produkt do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym jest uważana za producenta i przejmuje w pełni obowiązki z art. 9 (art. 13 ust. 1). Niebieski przewodnik Komisji dodaje, że producent korzystający z podwykonawców musi zachować ogólną kontrolę, musi otrzymywać wszystkie potrzebne informacje i w żadnym wypadku nie może zwolnić się z odpowiedzialności.^[1][2]

Kilka z tych obowiązków zależy od informacji, którymi dysponuje wyłącznie dostawca. Każdy podmiot gospodarczy musi na żądanie wskazać, kto dostarczył mu produkt lub część, komponent albo oprogramowanie wbudowane, i przechowywać te informacje w postaci możliwej do przedstawienia przez sześć lat (art. 15 ust. 3 i 5). Producenci muszą na bieżąco informować pozostałe podmioty gospodarcze w łańcuchu o stwierdzonych problemach z bezpieczeństwem (art. 9 ust. 10), zapewniać zgodność produkcji seryjnej (art. 9 ust. 4) i aktualizować dokumentację (art. 9 ust. 3). GPSR wymaga też, aby każdy podmiot gospodarczy miał wewnętrzne procesy dotyczące bezpieczeństwa produktów (art. 14). W przypadku produktów objętych aktem harmonizacyjnym dotyczącym danego produktu równoważne obowiązki wynikają z aktu sektorowego (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)), a w przypadku aktów wymienionych w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1020 odpowiedzialny podmiot w Unii musi być w stanie przedstawić dokumentację w języku łatwo zrozumiałym dla organu (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 4 ust. 3 lit. b)).^[1][4]

Umowa dostawy jest miejscem, w którym zabezpiecza się te informacje. Niebieski przewodnik Komisji uznaje za dobrą praktykę, aby importerzy w umowie z dostawcą odwoływali się do mających zastosowanie przepisów UE i zapewniali sobie dostęp do dokumentacji technicznej lub podpisane zobowiązanie producenta do jej dostarczenia (przypis 139). Prawo nie dyktuje treści klauzul i nie rozstrzyga, kto między kupującym a dostawcą pokrywa koszty badań, wycofania z obrotu lub odzyskania produktu; jest to kwestia handlowa i krajowego prawa umów, a także sprawa dla porady prawnej. Prawo rozstrzyga natomiast, że wobec organu nie można powoływać się na umowę.^[1][2]

Jeden nowszy zakaz należy uwzględnić w tych samych zapisach. Rozporządzenie (UE) 2024/3015 zakazuje wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku Unii, a także wywozu produktów wytworzonych z użyciem pracy przymusowej na jakimkolwiek etapie ich łańcucha dostaw (art. 2 pkt 7 i art. 3). Stosuje się je od 14 grudnia 2027 r. (art. 39) i nie tworzy dodatkowych obowiązków w zakresie należytej staranności poza obowiązującym prawem (art. 1 ust. 3).^[3]