Wij herhalen de milieuclaims van onze leverancier

Milieuclaims worden gereguleerd als handelspraktijken. De richtlijn oneerlijke handelspraktijken, Richtlijn 2005/29/EG, omvat elke handeling, omissie, voorstelling van zaken of commerciële communicatie, inclusief reclame en marketing, van een handelaar die rechtstreeks verband houdt met de verkoopbevordering, verkoop of levering van een product aan consumenten (artikel 2, onder d)). Een handelaar is iedere persoon die handelt voor doeleinden die verband houden met zijn bedrijf, en ieder die in zijn naam of namens hem optreedt (artikel 2, onder b)). Een milieuclaim is elke vrijwillige boodschap of voorstelling, in tekst, beeld, symbool, label of naam, die een positieve of verminderde milieueffectiviteit vermeldt of suggereert (artikel 2, onder o)).^[1]

Geen van deze definities hangt af van wie de claim als eerste heeft geschreven. Wanneer een importeur, distributeur of webwinkel de beschrijving van een leverancier overneemt op de eigen productpagina, bereikt de claim de consument als onderdeel van de handelspraktijk van die verkoper. Een praktijk is misleidend als zij onjuiste informatie bevat of de gemiddelde consument bedriegt, ook door de algehele presentatie, over de voornaamste kenmerken, waartoe nu uitdrukkelijk milieukenmerken en aspecten van circulariteit behoren (artikel 6, lid 1, onder b)).^[1]

Bewijs geeft de doorslag wanneer een claim ter discussie staat. Rechters en bestuurlijke autoriteiten kunnen van de handelaar eisen dat hij de juistheid van feitelijke claims bewijst, en die claims als onjuist beschouwen als het bewijs ontbreekt of ontoereikend is (artikel 12). Een wederverkoper die alleen de marketingtekst van de leverancier heeft, kan niets overleggen.^[1]

Richtlijn (EU) 2024/825 heeft praktijken toegevoegd die onder alle omstandigheden oneerlijk zijn, van toepassing vanaf 27 september 2026 (artikel 4, lid 1). Daaronder vallen het tonen van een duurzaamheidslabel dat niet berust op een certificeringsregeling of niet is ingesteld door overheidsinstanties (bijlage I, punt 2 bis), algemene milieuclaims zonder erkende uitstekende milieuprestatie (punt 4 bis), claims over het hele product die slechts één aspect betreffen (punt 4 ter), en het presenteren van een wettelijke eis die voor alle producten van de categorie geldt als onderscheidend kenmerk, zoals een ‘vrij van’-claim van een leverancier voor een stof die al verboden is (punt 10 bis; overweging 15). Overweging 10 voegt toe dat claims als ‘duurzaam’, ‘bewust’ of ‘verantwoord’ niet alleen kunnen berusten op een erkende uitstekende milieuprestatie, omdat zij ook betrekking hebben op sociale kenmerken. Overweging 7 voegt toe dat de handelaar, voordat hij een duurzaamheidslabel toont, moet nagaan of de regeling voldoet aan minimale voorwaarden van transparantie en geloofwaardigheid.^[1][2]

Claims die uitsluitend gericht zijn op zakelijke kopers vallen onder Richtlijn 2006/114/EG, die handelaren beschermt tegen misleidende reclame en rechters dezelfde bevoegdheid geeft om bewijs van feitelijke claims te eisen (artikelen 1 en 7).^[3]