Nasz produkt pracuje pod ciśnieniem

Przepisy dotyczące ciśnienia zaczynają się od liczby. Dyrektywa 2014/68/UE w sprawie urządzeń ciśnieniowych ma zastosowanie do projektowania, wytwarzania i oceny zgodności urządzeń ciśnieniowych i zespołów o maksymalnym dopuszczalnym ciśnieniu PS większym niż 0,5 bar (art. 1 ust. 1). Urządzenia ciśnieniowe to zbiorniki, rurociągi, wyposażenie zabezpieczające i wyposażenie ciśnieniowe (art. 2 ust. 1). Dyrektywa wyłącza następnie długą listę w art. 1 ust. 2, w tym proste zbiorniki ciśnieniowe objęte dyrektywą 2014/29/UE, pojemniki aerozolowe objęte dyrektywą 75/324/EWG, urządzenia nie wyższej niż kategoria I objęte przepisami dotyczącymi maszyn, dźwigów, niskiego napięcia, wyrobów medycznych, urządzeń gazowych lub ATEX, produkty z elastyczną osłoną, takie jak piłki do zabawy, butelki lub puszki na napoje gazowane oraz grzejniki i rury w systemach ogrzewania ciepłą wodą.^[1]

W zakresie dyrektywy o drodze decyduje zagrożenie. Art. 4 ust. 1 ustanawia wartości graniczne według ciśnienia, objętości lub wielkości nominalnej oraz grupy płynów; grupa 1 obejmuje substancje i mieszaniny sklasyfikowane jako niebezpieczne, na przykład łatwopalne lub o ostrej toksyczności, a grupa 2 – wszystkie pozostałe (art. 13 ust. 1). Urządzenia powyżej wartości granicznych spełniają zasadnicze wymagania bezpieczeństwa z załącznika I i są zaliczane do kategorii I–IV według załącznika II. Kategoria I opiera się na module A; wyższe kategorie wykorzystują moduły wymienione w art. 14 ust. 2, w których zawsze uczestniczy jednostka notyfikowana (załącznik III). Urządzenia o parametrach równych wartościom granicznym lub niższych wytwarza się zgodnie z dobrą praktyką inżynierską państwa członkowskiego, opatruje odpowiednią instrukcją i nie umieszcza się na nich oznakowania CE na podstawie tej dyrektywy (art. 4 ust. 3). Producent przechowuje dokumentację techniczną i deklarację zgodności UE przez 10 lat (art. 6 ust. 3).^[1]

Proste zbiorniki ciśnieniowe mają własną dyrektywę. Dyrektywa 2014/29/UE obejmuje spawane zbiorniki wytwarzane seryjnie, przeznaczone do przechowywania powietrza lub azotu pod ciśnieniem wyższym niż 0,5 bar, nieprzeznaczone do opalania, wykonane z wymienionych w niej stali lub aluminium, o maksymalnym ciśnieniu roboczym do 30 bar i PS × V do 10 000 bar.L (art. 1 ust. 1). Gaśnice są wyłączone (art. 1 ust. 2 lit. c)). Zbiorniki powyżej 50 bar.L spełniają wymagania załącznika I, przechodzą przed produkcją badanie typu UE (art. 13 ust. 1) i noszą oznakowanie CE oraz napisy z załącznika III; mniejsze wytwarza się zgodnie z dobrą praktyką inżynierską i noszą napisy, ale nie oznakowanie CE (art. 6 ust. 1 i 2; załącznik III pkt 1.1).^[2]

Aerozole podlegają starszemu, krótszemu aktowi. Pojemnik aerozolowy to nienadający się do ponownego napełniania pojemnik z metalu, szkła lub tworzywa sztucznego, zawierający gaz pod ciśnieniem i wyposażony w urządzenie uwalniające (dyrektywa 75/324/EWG, art. 2); pojemniki o maksymalnej pojemności poniżej 50 ml lub powyżej pojemności określonych w załączniku do dyrektywy nie są nią objęte (art. 1). Osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu umieszcza symbol „3”, czyli odwrócone epsilon (art. 3), a etykieta zawiera jej nazwę i adres lub znak towarowy, kod partii, dane z pkt 2.2 załącznika oraz zawartość netto w jednostkach masy i objętości (art. 8 ust. 1); pojemnik ze składnikami łatwopalnymi, który nie jest sklasyfikowany jako łatwopalny, podaje ich procentową zawartość masową (art. 8 ust. 1a). Państwa członkowskie mogą wymagać na etykiecie swojego języka urzędowego (art. 8 ust. 2).^[3]

Obie dyrektywy dotyczące ciśnienia są wymienione w art. 4 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2019/1020. Takie urządzenia mogą więc być wprowadzane do obrotu wyłącznie wtedy, gdy producent, importer, upoważniony przedstawiciel lub dostawca usług realizacji zamówień z siedzibą w Unii posiada deklarację i może na żądanie przedstawić dokumentację (art. 4 ust. 1–3).^[4]