Sprzedajemy produkt w opakowaniu aerozolowym

Opakowania aerozolowe mają własną dyrektywę: dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie opakowań aerozolowych. Dotyczy ona każdego pojemnika jednorazowego użytku z metalu, szkła lub tworzywa sztucznego, który zawiera gaz sprężony, skroplony lub rozpuszczony pod ciśnieniem, z cieczą, pastą lub proszkiem albo bez nich, i jest wyposażony w urządzenie spustowe (art. 2). Pojemniki poniżej 50 ml oraz pojemniki powyżej maksymalnych pojemności z załącznika nie podlegają dyrektywie (art. 1): 1 000 ml dla metalu, 220 ml dla szkła powlekanego tworzywem sztucznym lub chronionego oraz 150 ml dla szkła niechronionego. Pojemniki z tworzywa sztucznego podlegają limitom jak dla szkła: 150 ml, jeżeli przy rozerwaniu mogą się rozpaść na odłamki, i 220 ml, jeżeli nie mogą (pkt 5.1 i 5.2).^[1]

Dyrektywa nakłada obowiązki na „osobę odpowiedzialną za wprowadzenie do obrotu” opakowania. Osoba ta umieszcza odwrócone epsilon, symbol „3”, jako potwierdzenie, że opakowanie spełnia wymagania dyrektywy i jej załącznika (art. 3), oraz musi zagwarantować badania, o których mowa w pkt 6.1 załącznika. Obejmują one próbę hydrauliczną pustych pojemników, próbę rozerwania pojemników metalowych oraz kontrolę końcową każdego napełnionego opakowania w kąpieli w gorącej wodzie lub metodą alternatywną, która została zatwierdzona. Alternatywna metoda na gorąco lub na zimno wymaga zatwierdzenia przez właściwy organ, a zatwierdzenie, dokumentacja techniczna i wszelkie sprawozdania z kontroli muszą być przechowywane pod adresem podanym na etykiecie (pkt 6.1.4.3).^[1]

Załącznik wymaga również, aby osoba odpowiedzialna za wprowadzenie do obrotu przeanalizowała zagrożenia związane z opakowaniem, w stosownych przypadkach łącznie z ryzykiem wdychania rozpylanej zawartości, oraz na tej podstawie zaprojektowała, wykonała i zbadała opakowanie (pkt 2). Określa on limity konstrukcyjne. Napełnione opakowanie musi spełniać wymagania w normalnych warunkach używania i przechowywania, zawór musi być zabezpieczony przed niezamierzonym otwarciem, a zawartość nie może osłabiać pojemnika (pkt 2.1). Faza ciekła w 50 °C nie może przekraczać 90% pojemności netto (pkt 2.3), a w przypadku pojemników metalowych ciśnienie w 50 °C nie może przekraczać 12, 13,2 lub 15 barów w zależności od gazu (pkt 3.1.2). Obecną tabelę ciśnień w pkt 3.1.2 oraz przepisy o oznakowaniu w pkt 2.2 wprowadziła dyrektywa (UE) 2016/2037, którą państwa członkowskie musiały stosować od 12 lutego 2018 r.; zasada 90% fazy ciekłej pochodzi z wcześniejszej zmiany.^[1][2]

Etykietowanie określono w art. 8 i w pkt 2.2 załącznika. Każde opakowanie, a w przypadku opakowań o pojemności do 150 ml – etykieta dołączona, musi zawierać nazwę i adres lub znak towarowy osoby odpowiedzialnej za wprowadzenie do obrotu, odwrócone epsilon, oznaczenie kodu partii, dane z pkt 2.2 oraz zawartość netto w jednostkach masy i objętości. Pkt 2.2 wiąże ostrzeżenia z klasą palności z pkt 1.9: hasło ostrzegawcze i elementy oznakowania aerozoli kategorii 1, 2 lub 3 zgodnie z rozporządzeniem CLP, zwrot ostrzegawczy P102 dla produktów konsumenckich oraz wszelkie dodatkowe środki ostrożności podczas użytkowania.^[1]

Dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla rozporządzenia CLP, a zawartość opakowania może podlegać także innym przepisom, na przykład dotyczącym kosmetyków lub detergentów. Państwo członkowskie może nadal tymczasowo zakazać lub ograniczyć wprowadzanie do obrotu opakowania zgodnego z wymaganiami, jeżeli na podstawie uzasadnionych przesłanek uzna je za niebezpieczne, i musi poinformować o tym pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję (art. 10).^[1]