Chcemy sprzedawać detergent lub środek czyszczący

Rozporządzenie (WE) nr 648/2004 obejmuje detergenty: wszelkie substancje lub mieszaniny zawierające mydła lub inne środki powierzchniowo czynne, przeznaczone do prania i czyszczenia, w dowolnej postaci, do użytku domowego, instytucjonalnego lub przemysłowego, w tym mieszaniny do wstępnego prania i wybielania, płyny do zmiękczania tkanin oraz mieszaniny czyszczące (art. 2 ust. 1). Detergenty i środki powierzchniowo czynne wprowadzane do obrotu muszą spełniać warunki i limity określone w rozporządzeniu i jego załącznikach (art. 3 ust. 1).^[1]

Rozporządzenie nakłada odpowiedzialność na jedną osobę. Producentem jest osoba odpowiedzialna za wprowadzenie detergentu do obrotu; za producenta uważa się wytwórcę, importera, podmiot pakujący na własny rachunek oraz każdego, kto zmienia właściwości lub opracowuje albo zmienia oznakowanie, natomiast dystrybutor, który niczego nie zmienia, nim nie jest, chyba że działa jako importer (art. 2 pkt 10). Producent musi mieć siedzibę we Wspólnocie i odpowiada za zgodność (art. 3 ust. 2 i 3). Środki powierzchniowo czynne spełniające kryteria ostatecznej biodegradacji tlenowej z załącznika III mogą być wprowadzane do obrotu bez dalszych ograniczeń (art. 4 ust. 1), a producent przechowuje wyniki badań do dyspozycji organów (art. 9 ust. 1 i 2).^[1]

Etykieta detergentu ma własną treść. Opakowanie podaje nazwę produktu, nazwę, pełny adres i numer telefonu osoby odpowiedzialnej oraz miejsce, w którym można uzyskać kartę z wykazem składników (art. 11 ust. 2). Załącznik VII A określa treść informacji o zawartości: zakresy masowe dla wymienionych składników dodanych w ilości powyżej 0,2%, enzymy, środki dezynfekujące, optyczne środki rozjaśniające i kompozycje zapachowe niezależnie od stężenia, środki konserwujące, alergenne substancje zapachowe powyżej 0,01% oraz adres strony internetowej, na której można uzyskać pełny wykaz składników. Detergenty do prania i do zmywarek dla konsumentów zawierają też informacje o dawkowaniu (art. 11 ust. 4 i załącznik VII B). Personel medyczny otrzymuje na żądanie kartę z wykazem składników, bez zbędnej zwłoki i bezpłatnie (art. 9 ust. 3).^[1]

Oznakowanie niebezpieczeństwa wynika z rozporządzenia CLP (WE) nr 1272/2008. Producenci, importerzy i dalsi użytkownicy klasyfikują mieszaniny przed wprowadzeniem ich do obrotu (art. 4 ust. 1), a dostawcy oznakowują i pakują mieszaniny niebezpieczne przed wprowadzeniem ich do obrotu (art. 4 ust. 4). Etykieta zawiera dane dostawcy, ilość nominalną w przypadku opakowań udostępnianych ogółowi społeczeństwa, identyfikatory produktu oraz, w stosownych przypadkach, piktogramy, hasła ostrzegawcze oraz zwroty określające zagrożenie i zwroty określające środki ostrożności (art. 17 ust. 1), w językach urzędowych zainteresowanych państw członkowskich (art. 17 ust. 2). Opakowanie przeznaczone dla ogółu społeczeństwa nie może przyciągać dzieci ani naśladować żywności, paszy, produktów leczniczych lub kosmetyków (art. 35 ust. 2). Państwa członkowskie wyznaczają organy odbierające informacje na potrzeby reagowania w nagłych wypadkach zdrowotnych na podstawie załącznika VIII (art. 45 ust. 1).^[2]

Nadchodzi nowe rozporządzenie. Rozporządzenie (UE) 2026/405 w sprawie detergentów i środków powierzchniowo czynnych uchyla rozporządzenie (WE) nr 648/2004 ze skutkiem od 23 września 2029 r. i ma zastosowanie od tej daty, z wyjątkiem art. 4 ust. 3 i 4 (art. 35 i 37). Zostało opublikowane 2 marca 2026 r. i weszło w życie dwudziestego dnia po opublikowaniu (art. 37). Art. 4 ust. 3 i 4 wyznaczają własne, późniejsze terminy: folie i polimery w foliach muszą spełniać nowe wymogi biodegradowalności do 23 marca 2032 r., a niektóre inne substancje organiczne – do 23 marca 2034 r. Detergenty wprowadzone do obrotu przed 23 września 2029 r. zgodnie ze starym rozporządzeniem mogą być udostępniane bezterminowo; te wprowadzone do obrotu po 22 września 2029 r. i przed 23 września 2030 r. mogą być udostępniane do 23 września 2030 r. (art. 36). Przepis dotyczący środków dezynfekujących w art. 3 ust. 1 starego rozporządzenia nadal powołuje się na dyrektywę 98/8/WE, którą rozporządzenie (UE) nr 528/2012 uchyliło od 1 września 2013 r.; odesłania do niej odczytuje się jako odesłania do tego rozporządzenia (art. 96 rozporządzenia (UE) nr 528/2012).^[3][4]