We weten niet welke claims op onze eigen website staan

De gewijzigde richtlijn oneerlijke handelspraktijken, Richtlijn 2005/29/EG, definieert een milieuclaim ruim. Het is elke boodschap of voorstelling die krachtens Unierecht of nationaal recht niet verplicht is, in welke vorm dan ook, met inbegrip van tekstuele, beeldende, grafische of symbolische voorstellingen zoals labels, merknamen, bedrijfsnamen of productnamen, waarin wordt vermeld of gesuggereerd dat een product, merk of handelaar een positief of geen effect op het milieu heeft, minder schadelijk is dan andere, of zijn effect in de loop van de tijd heeft verbeterd (artikel 2, onder o)). Een website bevat dus claims op plekken die een tekstzoekopdracht mist: badges, kleuren, pictogrammen en namen.^[1]

Richtlijn (EU) 2024/825 heeft een reeks praktijken toegevoegd die onder alle omstandigheden oneerlijk zijn en die de lidstaten vanaf 27 september 2026 moesten toepassen (artikel 4, lid 1). Bijlage I bestrijkt nu niet-gecertificeerde duurzaamheidslabels (punt 2 bis), algemene milieuclaims zonder erkende uitstekende milieuprestatie (punt 4 bis), claims over het hele product of bedrijf die slechts één aspect betreffen (punt 4 ter), op compensatie gebaseerde claims van een neutraal, verminderd of positief effect op broeikasgassen (punt 4 quater), het presenteren van wettelijke vereisten als onderscheidend kenmerk (punt 10 bis), onjuiste claims over de levensduur (punt 23 octies) en het voorstellen van een goed als repareerbaar terwijl dat niet zo is (punt 23 nonies). Overweging 10 van Richtlijn (EU) 2024/825 voegt toe dat algemene claims zoals ‘duurzaam’, ‘bewust’ of ‘verantwoord’ niet alleen kunnen berusten op een erkende uitstekende milieuprestatie, omdat zij ook betrekking hebben op sociale kenmerken.^[1][2]

Claims die niet op de lijst staan, worden geval per geval beoordeeld. Een praktijk is misleidend indien zij de gemiddelde consument misleidt of waarschijnlijk misleidt over hoofdkenmerken zoals milieu- of sociale kenmerken en aspecten van circulariteit (artikel 6, lid 1, onder b)). Claims over toekomstige milieuprestaties vereisen duidelijke, objectieve, openbaar beschikbare en verifieerbare toezeggingen in een gedetailleerd en realistisch uitvoeringsplan, dat regelmatig wordt geverifieerd door een onafhankelijke externe deskundige wiens bevindingen beschikbaar zijn voor consumenten (artikel 6, lid 2, onder d)). Vergelijkingsdiensten moeten hun methode bekendmaken en wat er wordt vergeleken (artikel 7, lid 7).^[1]

Een controle verschilt van het beantwoorden van één verzoek om bewijs. Zij bouwt het register op waarvan elk later antwoord, elke rectificatie en elke verdediging afhangt, en zij vangt claims op voordat een consumentenautoriteit, een detailhandelaar of een concurrent dat doet. Concurrenten behoren tot de personen die op grond van artikel 11, lid 1 een rechtsvordering kunnen instellen, en in die procedures kunnen rechters of autoriteiten bewijs van feitelijke claims verlangen (artikel 12).^[1]

De overwegingen geven praktische voorbeelden van wat de nieuwe punten bestrijken: ‘klimaatneutraal’ of ‘CO2-neutraal gecertificeerd’ als op compensatie gebaseerde claims (overweging 12), of ‘gemaakt van gerecycled materiaal’ wanneer alleen de verpakking is gerecycled (overweging 11).^[2]