Wij maken claims over levensduur of herstelbaarheid

Duurzaamheid en herstel maken nu deel uit van de consumentenregels voor handelspraktijken. Richtlijn (EU) 2024/825 heeft duurzaamheid, herstelbaarheid en recycleerbaarheid toegevoegd aan de voornaamste kenmerken in artikel 6, lid 1, onder b), van de richtlijn oneerlijke handelspraktijken, Richtlijn 2005/29/EG, waarover een praktijk kan misleiden. Zij heeft ook praktijken toegevoegd die onder alle omstandigheden oneerlijk zijn: het onjuist beweren dat een goed onder normale gebruiksomstandigheden een bepaalde duurzaamheid in gebruiksduur of -intensiteit heeft (bijlage I, punt 23 sexies), het voorstellen van een goed als herstelbaar terwijl dat niet zo is (punt 23 septies), en het verzwijgen dat niet-originele verbruiksartikelen, onderdelen of accessoires de functionaliteit aantasten, of onjuist beweren dat zij dat doen (punt 23 novies). De lidstaten passen deze regels toe vanaf 27 september 2026 (Richtlijn (EU) 2024/825, artikel 4, lid 1).^[1][2]

De overwegingen lichten de voorbeelden toe. Een wasmachine die wordt geadverteerd voor een aantal wascycli dat onder de voorgeschreven omstandigheden niet wordt gehaald, is een onjuiste duurzaamheidsclaim (overweging 20), en het voorstellen van producten als herstelbaar terwijl herstel niet mogelijk is, is verboden (overweging 21). Van producenten wordt in het algemeen verwacht dat zij weten of zulke claims juist zijn, terwijl verkopers moeten kunnen vertrouwen op betrouwbare informatie van de producent of een autoriteit.^[2]

Richtlijn (EU) 2024/825 heeft ook de Richtlijn consumentenrechten, Richtlijn 2011/83/EU, gewijzigd. Vóór het sluiten van een overeenkomst verstrekt de handelaar de herstelbaarheidsscore waar die van toepassing is, of anders, wanneer de producent die beschikbaar stelt, informatie over reserveonderdelen, de kosten ervan, herstelinstructies en herstelbeperkingen; en informatie over een commerciële garantie van duurzaamheid van de producent en over de periode van software-updates (artikelen 5, lid 1, en 6, lid 1, zoals gewijzigd).^[2]

De Richtlijn recht op herstel, Richtlijn (EU) 2024/1799, is van toepassing vanaf 31 juli 2026 (artikel 22). Voor goederen met herstelbaarheidseisen op grond van de handelingen van de Unie uit bijlage II moet de fabrikant op verzoek van de consument herstellen, voor zover die handelingen herstelbaarheidseisen stellen, kosteloos of tegen een redelijke prijs, tenzij herstel onmogelijk is (artikel 1, lid 3, en artikel 5, leden 1 en 2). De verplichting geldt voor gebreken buiten de aansprakelijkheid van de verkoper (artikel 1, lid 2). Reserveonderdelen en gereedschap moeten tegen een redelijke prijs worden aangeboden (artikel 5, lid 4), indicatieve herstelprijzen moeten op een gratis website staan (artikel 5, lid 5), en technieken die herstel belemmeren, zijn verboden tenzij zij gerechtvaardigd zijn (artikel 5, lid 6). Alle handelingen in bijlage II, met uitzondering van de Batterijenverordening, zijn verordeningen inzake ecologisch ontwerp die zijn vastgesteld op grond van Richtlijn 2009/125/EG; Gedelegeerde Richtlijn (EU) 2026/74 heeft lokale ruimteverwarmers voor huishoudelijk gebruik als punt 11 toegevoegd. De richtlijn verlengt ook de aansprakelijkheid van de verkoper met 12 maanden wanneer herstel als remedie wordt gekozen, voor overeenkomsten die zijn gesloten vanaf 31 juli 2026 (artikelen 16 en 21).^[3][5]

Op grond van de Verordening ecologisch ontwerp voor duurzame producten kunnen productspecifieke gedelegeerde handelingen een herstelbaarheidsscore, een duurzaamheidsscore en herstelinformatie vereisen (Verordening (EU) 2024/1781, artikel 7, lid 2, onder b)).^[4]