Een concurrent heeft geklaagd over onze milieuclaim

De handhaving van de richtlijn oneerlijke handelspraktijken, Richtlijn 2005/29/EG, berust niet alleen bij autoriteiten. De lidstaten moeten ervoor zorgen dat personen of organisaties met een gerechtvaardigd belang bij de bestrijding van oneerlijke handelspraktijken, waaronder concurrenten, daartegen een rechtsvordering kunnen instellen of ze kunnen voorleggen aan een bestuurlijke autoriteit (artikel 11, lid 1). Elke lidstaat bepaalt welke van deze wegen openstaat en of vooraf gebruik van andere middelen, zoals codehouders, kan worden verlangd.^[1]

De beschikbare bevoegdheden zijn ruim. Rechters of bestuurlijke autoriteiten kunnen bevelen dat een oneerlijke praktijk wordt gestaakt, of een dreigende praktijk verbieden, ook zonder bewijs van daadwerkelijk geleden verlies of schade of van opzet of nalatigheid van de handelaar, en dit via een versnelde procedure met voorlopige of definitieve werking (artikel 11, lid 2). Na een definitief besluit kunnen zij bevoegd worden gemaakt om bekendmaking van het besluit en een rectificatie te eisen. Zij kunnen de handelaar ook verplichten bewijs te leveren van de juistheid van feitelijke beweringen en die beweringen als onjuist beschouwen als het bewijs niet wordt geleverd of ontoereikend is (artikel 12).^[1]

De kern van een klacht over een groene claim is meestal een van twee zaken. Ofwel staat de claim op de lijst van praktijken die onder alle omstandigheden oneerlijk zijn, aangevuld bij Richtlijn (EU) 2024/825 en van toepassing sinds 27 september 2026, zoals een niet-gecertificeerd duurzaamheidslabel (bijlage I, punt 2 bis) of een algemene milieuclaim zonder erkende uitstekende milieuprestaties (punt 4 bis), ofwel voert de concurrent aan dat de claim de gemiddelde consument misleidt over milieukenmerken of circulaire aspecten (artikel 6, lid 1, onder b)). Voor een opgesomde praktijk is geen beoordeling van het effect op consumenten nodig (artikel 5, lid 5).^[1][3]

Wanneer de claim uw product met dat van de concurrent vergelijkt, is ook Richtlijn 2006/114/EG van toepassing. Vergelijkende reclame is alleen toegestaan wanneer zij aan alle voorwaarden van artikel 4 voldoet, waaronder dat zij niet misleidend is, goederen vergelijkt die in dezelfde behoeften voorzien, en objectief wezenlijke, relevante, verifieerbare en representatieve kenmerken vergelijkt. De lidstaten geven concurrenten de mogelijkheid op te treden tegen misleidende en onrechtmatige vergelijkende reclame (artikel 5), en rechters kunnen de adverteerder verplichten bewijs van feitelijke beweringen te leveren, bij vergelijkende reclame binnen korte tijd (artikel 7).^[2]

Zelfregulerende instanties kunnen dergelijke klachten ook behandelen, maar alleen naast gerechtelijke of bestuursrechtelijke procedures (Richtlijn 2005/29/EG, artikel 10; Richtlijn 2006/114/EG, artikel 6).^[1][2]