Wij verkopen banden online zonder het etiket te tonen

Verordening (EU) 2020/740 geeft kopers geharmoniseerde informatie over bandenparameters, zodat zij zuinige, veilige en stille banden kunnen kiezen (artikel 1). Zij is van toepassing op C1-, C2- en C3-banden die in de handel worden gebracht, zoals ingedeeld in artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 661/2009 (artikel 3, lid 1), met een lijst van uitsluitingen zoals professionele terreinbanden, noodreservebanden, spijkerbanden, racebanden en gebruikte banden, tenzij uit een derde land ingevoerd (artikel 2). Zij is van toepassing vanaf 1 mei 2021, toen zij Verordening (EG) nr. 1222/2009 verving (artikelen 17 en 18). Verordening (EG) nr. 661/2009 is zelf vanaf 6 juli 2022 ingetrokken bij Verordening (EU) 2019/2144, en verwijzingen ernaar worden gelezen als verwijzingen naar die verordening (artikelen 18 en 19 van Verordening (EU) 2019/2144).^[1][3]

Het etiket bevat drie ingedeelde parameters. De brandstofefficiëntieklasse loopt van A tot en met E en is gebaseerd op de rolweerstandscoëfficiënt; de klasse voor grip op nat wegdek loopt van A tot en met E en is gebaseerd op de index voor grip op nat wegdek; het externe rolgeluid wordt weergegeven als klasse en als waarde in decibel. Grip op sneeuw en grip op ijs worden aangegeven wanneer de band daarvoor in aanmerking komt (bijlage I). Het productinformatieblad herhaalt deze klassen met de identificatiecode van het bandentype, de maataanduiding en de productiedata (bijlage III). De Engelse tekst heeft drie rectificaties, gepubliceerd op 27 juli 2020, 30 april 2021 en 28 oktober 2021, die bijlage I, deel C, en het ontwerp van het etiket in bijlage II corrigeren; gebruik de gecorrigeerde tekst.^[1]

De leverancier staat aan het begin van de keten. De leverancier is de in de EU gevestigde fabrikant, de gemachtigde van een fabrikant buiten de EU, of de importeur (artikel 3, punt 15). Hij voorziet elke band van een etiketsticker, of elke partij identieke banden van een gedrukt etiket, plus een productinformatieblad, kosteloos, en staat in voor de juistheid ervan (artikel 4, leden 1 en 6). Hij toont het etiket in zijn eigen reclame en promotiemateriaal (artikel 4, leden 3 en 4) en voert het bandentype in de EU-productendatabank in voordat hij een band die na 1 mei 2021 is geproduceerd in de handel brengt (artikel 5, lid 1); alleen leveranciers die zijn geverifieerd op grond van Uitvoeringsverordening (EU) 2024/994, die die databank EPREL noemt, mogen bandentypen registreren (artikelen 1, lid 1, onder b), 2, lid 1, en 3 van die verordening). Een voor het etiket relevante wijziging maakt een nieuw bandentype (artikel 5, lid 6).^[1][5]

De distributeur draagt de weergaveplichten. Een distributeur is elke persoon in de toeleveringsketen, anders dan de leverancier, die de band op de markt aanbiedt (artikel 3, punt 16). Voor banden die via internet worden verkocht of aangeboden, toont de distributeur het etiket dicht bij de prijs, duidelijk zichtbaar, leesbaar en in een passende grootte, en maakt hij het productinformatieblad toegankelijk; een geneste weergave is toegestaan (artikel 6, lid 7). Het etiket verschijnt ook in visuele reclame voor een specifiek bandentype, dicht bij de prijs wanneer er een wordt getoond (artikel 6, lid 2), en in technisch promotiemateriaal met de informatie van bijlage IV (artikel 6, lid 3). Verkoop op afstand via papieren middelen, telemarketing en verkoop waarbij de band niet zichtbaar is, hebben eigen regels (artikel 6, leden 4 tot en met 6). Een aanbieder van hostingdiensten die toestaat dat banden via zijn site worden verkocht, moet de weergave van het etiket en het blad bij de prijs mogelijk maken en de distributeur op de verplichting wijzen (artikel 8); de verwijzing aldaar naar artikel 14 van Richtlijn 2000/31/EG wordt nu gelezen als een verwijzing naar artikel 6 van de digitaledienstenverordening, Verordening (EU) 2022/2065 (artikel 89).^[1][4]

De lidstaten handhaven de regels. De autoriteiten voeren routinematige en ad-hocinspecties van verkooppunten uit (artikel 11, lid 4), de lidstaten stellen de sancties vast (artikel 11, lid 5), en Verordening (EU) 2019/1020 is van toepassing op de bestreken banden (artikel 12, lid 1), inclusief de corrigerende maatregelen ervan (artikel 16). De autoriteiten kunnen de kosten van de controle van documenten en van testen verhalen op een leverancier die zich niet houdt aan de regels (artikel 12, lid 4). Een voorstel van de Commissie, COM(2026) 565, zou deze verordening en Verordening (EU) 2017/1369 wijzigen met het oog op vereenvoudiging en digitale opties voor energie- en bandenetikettering; op 4 oktober 2026 vermeldt EUR-Lex het uitsluitend als voorstel.^[1][2]