Ons product heeft een energielabel en EPREL nodig

Verordening (EU) 2017/1369 is een kader. Zij is van toepassing op energiegerelateerde producten die in de handel worden gebracht of in gebruik worden genomen en voorziet in hun etikettering en in standaardproductinformatie over energie-efficiëntie en over het verbruik van energie en andere hulpbronnen tijdens het gebruik (artikel 1, lid 1). De gedetailleerde eisen komen uit gedelegeerde handelingen, één per productgroep, die bepalen welke producten eronder vallen en het ontwerp van het label van A tot G, het productinformatieblad, de technische documentatie, de verificatietoleranties en de wijze waarop het label bij verkoop op afstand wordt getoond (artikel 16, leden 1, 3 en 4). De verordening is van toepassing vanaf 1 augustus 2017; het artikel over de databank vanaf 1 januari 2019 (artikel 21).^[1]

De verplichtingen rusten vooral op de leverancier: de in de Unie gevestigde fabrikant, de gemachtigde van een fabrikant buiten de EU of de importeur die het product in de Unie in de handel brengt (artikel 2, punt 14). De leverancier zorgt ervoor dat elke eenheid kosteloos vergezeld gaat van een juist gedrukt label en een productinformatieblad, levert labels en bladen binnen vijf werkdagen na een verzoek aan een dealer en stelt technische documentatie op die volstaat om de juistheid ervan te beoordelen (artikel 3, leden 1 tot en met 3). Producten mogen niet zo worden ontworpen dat hun prestaties onder testomstandigheden veranderen (artikel 3, lid 5).^[1]

De productendatabank staat centraal. Uitvoeringsverordening (EU) 2024/994 noemt haar EPREL, het Europese productregister voor energie-etikettering (artikel 2, lid 1), en vanaf 22 oktober 2024 mogen alleen geverifieerde leveranciers er modellen in registreren of wijzigen; een rechtspersoon bewijst zijn identiteit en zijn vestiging in de Unie met een gekwalificeerd elektronisch zegel (artikelen 3 en 4). Voordat de leverancier een eenheid van een nieuw model waarvoor een gedelegeerde handeling geldt in de handel brengt, voert hij het model in het openbare en in het nalevingsgedeelte van de databank in (artikel 4, lid 1). Het openbare gedeelte bevat de gegevens van de leverancier, de modelidentificatie, het elektronische label, de klassen en parameters en het productinformatieblad; het nalevingsgedeelte bevat gelijkwaardige modellen en aangewezen onderdelen van de technische documentatie, zoals de gemeten parameters, de berekeningen en de toegepaste normen (artikel 12, lid 5, en bijlage I). Een product met wijzigingen die voor het label relevant zijn, is een nieuw model (artikel 4, lid 4), en de nalevingsinformatie wordt 15 jaar na de laatste eenheid bewaard, tenzij een gedelegeerde handeling een kortere termijn bepaalt (artikel 4, lid 6).^[1][6]

Dealers tonen het label zichtbaar, ook bij verkoop op afstand via internet, en stellen het productinformatieblad beschikbaar (artikel 5, lid 1). Leveranciers en dealers verwijzen in visuele reclame en technisch promotiemateriaal naar de energieklasse en het bereik van de klassen en tonen geen misleidende labels of labels die het energielabel nabootsen op producten die buiten het toepassingsgebied vallen (artikel 6). Het Hof heeft geoordeeld dat de reclameverplichting van artikel 6, punt a), ook geldt voor productgroepen waarvoor een gedelegeerde handeling is vastgesteld krachtens de oude Richtlijn 2010/30/EU; wanneer die handeling niet zegt hoe, worden de klasse en het bereik getoond zoals op het label, mits dit leesbaar en zichtbaar blijft, of anders op een gelijkwaardige wijze (zaak C-761/22, beschikking van 5 oktober 2023). De gedelegeerde handeling vult de details in. Voor koelapparaten bijvoorbeeld stelt de leverancier een elektronisch label beschikbaar voor dealers en toont de dealer het in de buurt van de prijs op de webpagina, eventueel via een geneste weergave (Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/2016, artikel 3, lid 1, punt g), en artikel 4, punt b), bijlage VIII).^[1][2][7]

De handhaving is nationaal binnen een EU-kader. De lidstaten stellen de sancties vast (artikel 7, lid 4), autoriteiten kunnen testkosten op de leverancier verhalen (artikel 8, lid 5) en de verordening staat in bijlage I bij Verordening (EU) 2019/1020, zodat de corrigerende maatregelen van die verordening van toepassing zijn (artikel 16). Veel gelabelde productgroepen kennen ook ecodesignvereisten: wanneer modellen van klasse E, F of G vanwege een ecodesign-uitvoeringsmaatregel krachtens Richtlijn 2009/125/EG niet meer in de handel mogen worden gebracht, worden die klassen grijs weergegeven op het label (artikel 11, lid 10). Voor producten die vallen onder uitvoeringsmaatregelen krachtens Richtlijn 2009/125/EG blijven de regels van die richtlijn inzake CE-markering en verklaring van toepassing op grond van de overgangsbepalingen van Verordening (EU) 2024/1781, totdat die maatregelen worden ingetrokken of achterhaald worden verklaard (artikel 79, lid 1, punt b)). Een voorstel van de Commissie, COM(2026) 565, zou de Verordeningen (EU) 2017/1369 en 2020/740 wijzigen met het oog op vereenvoudiging en digitale opties voor de etikettering van energie en banden; op 4 oktober 2026 vermeldt EUR-Lex het uitsluitend als voorstel.^[1][3][4][5]