Dostawca nie chce podać, z czego wykonany jest produkt

Importer znajduje się między dostawcą, nad którym nie ma kontroli, a rynkiem, który obarcza go odpowiedzialnością. Na podstawie dyrektywy RoHS 2011/65/UE importerzy wprowadzają na rynek Unii wyłącznie sprzęt spełniający jej wymagania (art. 9 lit. a). Przed wprowadzeniem go do obrotu upewniają się, że producent przeprowadził ocenę zgodności, sporządził dokumentację techniczną, umieścił oznakowanie CE oraz zamieścił dane identyfikujące produkt i siebie (art. 9 lit. b). Przechowują kopię deklaracji zgodności przez 10 lat i zapewniają możliwość udostępnienia dokumentacji technicznej na żądanie (art. 9 lit. g).^[1]

To dane o materiałach umożliwiają te kontrole. Wartości graniczne RoHS dotyczą każdego jednorodnego materiału (art. 4 ust. 2), więc oświadczenie na poziomie produktu, za którym nie stoją żadne dane, jest słabym dowodem. Badania i pomiary zgodne z normami zharmonizowanymi, których odniesienia zostały opublikowane, dają domniemanie zgodności materiałów, komponentów i sprzętu (art. 16 ust. 2). Jeżeli importer ma powody sądzić, że sprzęt jest niezgodny z art. 4, nie wprowadza go do obrotu, dopóki nie zostanie doprowadzony do zgodności, i informuje producenta oraz organy nadzoru rynku (art. 9 lit. c).^[1]

Obowiązki informacyjne dotyczące chemikaliów podążają za towarami do UE. Na podstawie REACH dostawcą wyrobu jest każdy producent, importer, dystrybutor lub inny podmiot wprowadzający wyrób do obrotu (art. 3 pkt 33). Importer ponosi zatem obowiązek z art. 33, czyli informowania własnych klientów o substancjach z wykazu substancji kandydujących w stężeniu powyżej 0,1% wag. w wyrobie, podając co najmniej nazwę substancji. W przeciwieństwie do zgłoszenia do ECHA na podstawie art. 7 ust. 2, które obowiązuje od jednej tony rocznie, obowiązek z art. 33 nie ma progu tonażowego. Obejmuje on informacje dostępne dostawcy (art. 33 ust. 1), co jest powodem, by zadbać o ich uzyskanie od producenta.^[2]

W przypadku produktów nieobjętych sektorowymi aktami harmonizacyjnymi to samo podejście przewiduje rozporządzenie (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów; jego rozdział III sekcja 1 nie ma zastosowania do produktów objętych takim aktem, jak sprzęt podlegający RoHS (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b), ale ograniczenia REACH nie wyłączają wyrobu spod jego zakresu, więc w odniesieniu do takich wyrobów ograniczenie i obowiązki wynikające z GPSR stosuje się równolegle. Przed wprowadzeniem produktu do obrotu importer zapewnia jego zgodność z ogólnym wymogiem bezpieczeństwa oraz to, by producent sporządził dokumentację techniczną z wewnętrzną analizą ryzyka (art. 11 ust. 1 i art. 9 ust. 2). Jeżeli ma powody sądzić, że produkt jest niezgodny, wstrzymuje go, a jeśli produkt jest niebezpieczny, informuje producenta i zapewnia poinformowanie organów za pośrednictwem Safety Business Gateway (art. 11 ust. 2).^[3]