Verordening (EU) nr. 1025/2012 definieert een norm als een technische specificatie die is vastgesteld door een erkende normalisatie-instelling voor herhaalde of voortdurende toepassing, waaraan naleving niet verplicht is, en een geharmoniseerde norm als een Europese norm die is vastgesteld op verzoek van de Commissie voor de toepassing van EU-harmonisatiewetgeving (art. 2, lid 1, onder c)). De Europese normalisatie-instellingen zijn CEN, CENELEC en ETSI. Op grond van artikel 10, lid 6, maakt de Commissie, wanneer een geharmoniseerde norm voldoet aan de eisen die zij beoogt te bestrijken, de referentie ervan bekend in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Die bekendmaking geeft de norm haar rechtsgevolg. De productrichtlijnen en -verordeningen bepalen dat een product dat voldoet aan een geharmoniseerde norm, of delen daarvan, waarvan de referentie is bekendgemaakt, wordt geacht te voldoen aan de essentiële eisen die door die norm worden bestreken. De norm zelf blijft vrijwillig: een fabrikant mag andere technische oplossingen gebruiken, maar moet dan op andere wijze conformiteit aantonen en moet, op grond van sommige besluiten, een aangemelde instantie inschakelen.
In de praktijk vermeldt een fabrikant de toegepaste geharmoniseerde normen in de EU-conformiteitsverklaring en in de technische documentatie, en houdt hij nieuwe edities en wijzigingen in de lijst van het Publicatieblad bij, aangezien alleen de vermelde referenties een vermoeden van overeenstemming geven. De algemene productveiligheidsverordening past hetzelfde mechanisme toe op niet-geharmoniseerde consumentenproducten: artikel 7 bepaalt dat een product dat voldoet aan een Europese norm die op grond van die verordening is bekendgemaakt, wordt geacht aan de algemene veiligheidseis te voldoen.