Zakupy i marketing nie znają podstaw zgodności

Zgodność produktów kształtuje się w większej liczbie miejsc niż dział zgodności. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (GPSR) rola przedsiębiorstwa w odniesieniu do produktu wynika z tego, co ono robi: przedsiębiorstwo mające siedzibę w Unii, które wprowadza do obrotu produkt z państwa trzeciego, jest importerem (art. 3 pkt 10), a przedsiębiorstwo, które wprowadza produkt do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym, jest uznawane za producenta (art. 13 ust. 1). Oba te fakty powstają w wyniku decyzji działu zakupów. Importer musi przed wprowadzeniem produktu do obrotu upewnić się, że jest on bezpieczny oraz że producent sporządził dokumentację techniczną i oznakował produkt, a jeżeli ma powody sądzić, że jest inaczej, nie może wprowadzić produktu do obrotu (art. 11 ust. 1 i 2).^[1]

Marketing i e-commerce mają własne obowiązki. Jeżeli produkty są udostępniane w internecie lub w innej formie sprzedaży na odległość, oferta musi w sposób jasny i widoczny wskazywać nazwę i dane kontaktowe producenta, osobę odpowiedzialną, jeżeli producent nie ma siedziby w Unii, informacje umożliwiające identyfikację produktu, w tym zdjęcie, oraz wszelkie ostrzeżenia lub informacje dotyczące bezpieczeństwa w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów (art. 19). Prezentacja wpływa także na samo bezpieczeństwo: przy ocenie, czy produkt jest bezpieczny, uwzględnia się jego prezentację, etykietowanie i ostrzeżenia oraz to, czy jego wygląd sprawia, że dzieci będą prawdopodobnie z niego korzystać, albo że można go pomylić z żywnością (art. 6 ust. 1 lit. d) i f)).^[1]

Obsługa klienta i logistyka dopełniają obrazu. Producenci zapewniają kanały składania reklamacji, badają je i prowadzą rejestr; importerzy również je badają i informują producenta oraz dystrybutorów (art. 9 ust. 11 i 12 oraz art. 11 ust. 10). Importer lub dystrybutor, który dowie się o wypadku, bez zbędnej zwłoki informuje o nim producenta (art. 20 ust. 3). Importerzy i dystrybutorzy zapewniają, aby warunki przechowywania i transportu, za które odpowiadają, nie zagrażały zgodności produktu (art. 11 ust. 5 i art. 12 ust. 2), a dodatkowa etykieta importera nie może zasłaniać wymaganych informacji na etykiecie producenta (art. 11 ust. 3).^[1]

Rozporządzenie spina to jednym zdaniem: podmioty gospodarcze zapewniają, aby istniały wewnętrzne procesy dotyczące bezpieczeństwa produktów, pozwalające im spełniać wymagania (art. 14). Nie nakazuje ono szkoleń, choć wytyczne Komisji wymieniają przeszkolony personel jako przykład takich procesów (sekcja 3.1.1), a w przypadku produktów objętych aktem CE rozdział III sekcja 1 (art. 9–18) ustępuje miejsca przepisom o podmiotach gospodarczych zawartym w akcie sektorowym (art. 2 ust. 1 akapit trzeci lit. b)), natomiast art. 19 dotyczący ofert internetowych ma zastosowanie do wszystkich produktów. Gdy coś pójdzie nie tak, organy zwracają się do przedsiębiorstwa: mogą żądać od podmiotów gospodarczych przedstawienia dokumentów i informacji oraz zaprzestania niezgodności (rozporządzenie (UE) 2019/1020, art. 14 ust. 4 lit. a) i g)).^[1][2][3]